کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

اون تَه مونده‌های ذهنم یک نسخه‌ای از خودم رو یادمه که انقدر دوره که انگار هیچ‌وقت اون نسخه وجودِ خارجی نداشته. به حدی ازم دوره که انگار منِ دنیای موازی بود. ولی مطمئنم توی همین دنیا بود، واقعی بود، یک‌بار زندگیش کردم، یک‌بار فراموشش کردم، یک‌بار با دست‌های خودم کُشتَمِش، و یک‌بار با دست‌‌های خودم دفنش کردم.

توی این دوره زمونه؛ رفیقِ خوب خیلی نعمته.

باید بیشتر به خودم یادآوری می‌کردم قدرِ بهترین لحظه‌های زندگیم رو بدونم. یهو آدم به خودش میاد و می‌بینه همه‌ی اون لحظه‌های خوب گذشته، بدونِ اینکه قدر دونسته باشه.

بخش مهمی از بزرگ‌شدن، سوگواری برای آدمیه که دیگه نمی‌تونیم باشیم. برای از دست‌دادن‌ها، برای بعضی دوستی‌ها، برای بعضی رؤیاها، حتی برای نسخه‌ای از خودمون که زمانی فکر می‌کردیم تا ابد ادامه داره.

یه پیشگویی جادوگری ستاره شناسی چیزی نیست پیش‌بینی کنه بگه شرایط تا کِی قراره تخمی بمونه؟

به جومتسو نیاز دارم.

در ژاپن، ناپدید شدن از زندگی فقط یه کارِ یهویی نیست؛ یه پدیده‌ست که بهش می‌گن «جومَتسو» یا همون «تبخیر شدن» با کمک یه‌سری شرکت‌های مخفی به اسمِ «جابجایی‌های شبانه» هر سال هزاران نفر بی‌سروصدا خونه و زندگی‌شون رو ول می‌کنن و می‌رن؛ بدون اینکه به کسی توضیح بدن، بدون خداحافظی، بدون اینکه کسی بدونه کجا رفتن. بعضی‌هاشون حتی برای این کار برنامه‌ریزی می‌کنن و جوری ناپدید می‌شن که انگار هیچ‌وقت وجود نداشتن. نه خانواده می‌فهمه کجان، نه دوستاشون، نه حتی کسی دنبالشون می‌گرده. انگار یه شب، تصمیم می‌گیرن از زندگی قبلی‌شون «تبخیر» بشن.

به بارون و هوای سرد نیاز دارم.

فکر می‌کنم باید با "معمولی بودن" آشتی کنیم.

پیش‌فرض رو بر این گذاشتم که اول به خودت فکر کن، بقیه‌ی چیزهای خوب خود به خود به سمتت میان.

خونواده‌ی خوب برکته، شفاست، معجزه‌ست، آرامشه؛ دقیقاً شبیه به اینه‌که تویِ زندگی، لاتاری بُرده باشی‌.

دلم حرف زدن با آدم‌های مهربون و پیدا کردنِ افرادِ عمیق، با درک، و باشعور و فهمیده می‌خواد.

خیلی وقتا نمی‌دونم دلم برای چی یا کی تنگ شده، فقط می‌دونم دلم تنگ شده.

زندگی به اندازه‌ی کافی داره سخت می‌گیره. حداقل تو انقدر به خودت سخت نگیر و سعی کن بیشتر خو‌دت رو باور داشته باشی.

آدم‌های امن و مورد علاقمون همیشه ازمون دورن.