یاس بنفش

کاش همه چیز طور دیگه‌ای بود. خیلی خسته شدم.

امشب اضطراب یک نفر تصمیم گرفته به طناب تبدیل بشه و بپیچه دور گردنش. دارم خفه می‌شم!

امسال که‌ باید خوابم نیاد، به طرز وحشتناکی هر روز و هر لحظه خوابم میاد و هیچ راه حلی هم براش ندارم.

خیلی ناراحتم؛ اینقدر که نمیدونم چندمین روزیه که اینطوری احساس سنگینی میکنم.

متاسفم ولی خیلی چیزها با حرف زدن درست نمیشه؛ هیچوقت. اشتباه بهمون گفته بودن که حرف بزنیم همه چی درست میشه.

کاش یکی بهم بگه باید چیکار کنم، خودم دیگه بلد نیستم. تا همینجاشم بلد نبودم، نمیدونم چیشد که رسیدم به این نقطه. ولی دیگه این آدمی که من می‌بینم نمیتونه کاری رو درست از پیش ببره.

فکر کنم شرم زنده بودن هیچوقت دست از سرم برنداره.

ژرژ ساند در یک نامه به فلوبر می‌گه «تو در خانه‌‌ی من بی هیچ رودربایستی می‌توانی غمگین باشی.» و این واقعا حسیه که من از ته دل دوست دارم به آدم‌های اطرافم بدم: آزاد و رها بودن برای داشتن هر نوع حسی. غم، شکستگی، درد، اندوه، اضطراب... در کنار من تو می‌تونی هر حالی رو که داری داشته باشی. من پذیرای تمام درد، غم، اندوه و اشک تواَم.

امروز هر جا پیام قبول شدن بچه‌ها رو دیدن یه جوری ذوق کردم که انگار خودم قبول شدم. دیدن نتیجه‌ی تلاش واقعا قشنگ، مملو از ذوق و شادیه. خوشحالم که نتیجه‌ی تلاش‌هاتون رو دیدین:)))

اینقدر ذوق کردم با دیدن پیام قبول شدنتون که نمی‌تونید تصور کنید:)))

از اعماق وجودم برات خوشحالم ساقیِ عزیزم:)))

توقع از آدم‌ها عیب نیست. اجبار به باور این جملات کوتاه و بدون‌فکر اما عیبی هست که تو رو، تو چرخه‌ی سرزنش‌کردن خودت می‌ندازه. کی گفته که دنیای اجتماعی خالی و عاری از داد و ستد متقابله؟ کی گفته که محبت به معنیِ ِ علاقه‌ی یک‌جانبه و بی‌ثمره؟ آدمیزاد به چیزی توجه می‌کنه، برای چیزی ارزش قائل میشه و عشق می‌ورزه که بتونه در اون عشق و محبت، دلیلی برای زنده‌بودن و بقا پیدا کنه. ارتباطات اگر شرط بقا و زنده‌موندن نباشه که هست، نبودش مخلِ امنیت و زندگیِ جمعی ماست. بدون توجه دو‌ طرفه، بدون ارتباط متقابل و علاقه‌ی جمعی، چیزی درونِ ما خاموش میشه به نام انسانیت! انسانیت به دست‌های گرفته شده احتیاج داره! به قلب‌هایی که فداکارن، متوجهن و به ذات آدمیزاد و بهورزیش اهمیت میدن. نه عزیزم. توقع از آدم‌ها عیب نیست، بی توقعی عیبه. پنهون شدن پشت‌ِ نقابِ محکمِ بی‌نیازی عیبه. کمک نخواستن و کمک نکردن عیبه. توقع عیب نیست. توقع خصلت زندگی جمعیه.

امروز صبح آسمون اینقدر قشنگ بود که نمی‌تونید تصور کنید. واقعا حیف که نشد ازش عکس بگیرم ولی خب اینقدر نگاهش کردم که تصویرش همونطوری توی ذهنم ثبت شد.

غر زدن خیلی حال میده. انجامش بده و غر بزن. من می‌شنوم، توام بشنو. بدون حرف، بدون کنایه، بدون تمسخر.

میشه برای چند روز بمیرم، بعد دوباره برگردم؟ چند روز خاموشی، نیستی، استراحت مطلق، بدون دیدن خواب، بدون فکر کردن و داشتن هیچ دغدغه‌ای.

می‌بخشید این روزها زیاد نیستم کاش کلا نبودم چه در تلگرام، چه در دنیا

کاش تد لسو تموم نشده بود، یعنی چی که این سریال بی‌نهایت نیست؟

سر کلاس موسیقی استاد موقع تدریس، داشت یک قسمتی از نت رو میخوند، اینقدر صداش قشنگ بود که دلم میخواست از شدت قشنگیش گریه کنم. کلا صداش اینقدر قشنگه که هر بار از شدت زیباییش، شگفت‌زده میشم.

دلم میخواد اینقدر زندگی جالبی داشته باشم که برای یوتوبم ولاگ بگیرم و ویدیو‌های جالب درست کنم. عاشق اینجور کارهام، کاش زندگی یه روز به یک جایی برسه که بشه کارهایی که عاشق‌شونم و الان نمیتونم رو انجام بدم.

امروز یک غمگینی بودم که کلی از کارهاش رو انجام داد و هفته رو با خوشنودی از خود به پایان رسوند.