یاس بنفش

میدونید انگار که راه جریان زندگی توی رگ‌هام با یه چیزی بسته شده بود که الان خود به خود باز شده و یک‌ ذوق و امید عجیبی پدیدار شده.

کاش میشد فردا شب به جای اونجا برم پیش دوست صمیمیم.

دلم صحبت کردنِ طولانی مدت و نشستن در کنار آدم امن و مورد علاقه‌ام رو میخواد.

مدتیه که به‌طور عجیبی خسته و افسرده نیستم، زندگی به صورت فوق‌العاده‌ای بدون احساس خستگیِ مداوم جالب و شگفت انگیزه.

این هفته یه جوری زود گذشت که باورم نمیشه امروز چهارشنبه‌ است.

بعضی از آدم‌ها رو می‌بینم، اینطوریم که چطوری اینقدر ناز و خوشگل و دوست داشتنی هستید؟

عزیزم، من دلم می‌خواد قصه‌ای برای تعریف کردن داشته باشم.

کسی که از ترس باخت، وارد بازی نشه، برای همیشه صرفاً یه تماشاگر می‌مونه.

امروز آسمون هر لحظه یک شاهکار هنری بود.

یه روزی بالاخره به خاطر تجربه کردن بیش از اندازه‌ی هر احساسی، قلبم منفجر می‌شه و ميميرم.

ده ماه گذشت. ده ماهی که تک تک لحظه‌هاش با یاد شما بود. با دیدن آسمون، با دیدن چیزهایی که دوست داشتین، شنیدن اسم‌تون، آهنگ‌هایی که روی ویدئوهاتون بود و چهره‌های زیباتون به یادتون بودم و هستم و تا ابد لحظه‌ای فراموش نمی‌کنم که چقدر شجاع و عاشق جنگیدید و رفتید. ببخشید که اون گلوله‌ها به شما خورد و من نه، ببخشید که من وجود دارم و شما نه‌. کاش بودید، کاش وجود داشتید، کاش شمایی که عاشق زندگی و ایران بودید رو از ما نمی‌گرفتند.

کاش یکی من رو از دست چیزهایی که وظیفه‌ی من نیست بابت‌شون نگران باشم نجات بده. توروخدا.

‏دوست دارم صبح که بیدار میشم مثل فیلم‌ها زیرنویس بزنه ۱۰ سال بعد و همه مشکلات حل شده باشه من برای حل مشکلات خیلی خسته‌م‌.

کاش وارد هفته‌ی جدید نشیم و آخر هفته ادامه پیدا کنه، هیچ آمادگی‌ای برای شنبه و شروع هفته ندارم.

محبت و احترام بیش از اندازه به هر کسی، اشتباه محضه.

یکم با خودت راه بیا.

قرار نیست همیشه این‌قدر سخت بگذره، قربونت برم.

یه بارون خوشگلی داره میاد که باید بگم خیلی خوشحالم که امروز اومدم بیرون.