خاکسترِ آبی

- بانوی قرن19ام

مهمونی بیش از اندازه شلوغ شده بود و باعث کلافگیم شد. جام مشروبم رو برداشتم از شلوغی رد شدم و وارد بالکن شدم. به آسمون تاریک نگاه کرد، ماه مثل همیشه زیبا و درخشان بود. ستاره‌ها باهمدیگه شکل‌هایی رو تشکیل میدادن و چشمک میزدند. اینکه روز بود یا شب بود فرقی نداشت من عاشق زیبایی آسمون بودم. به خاطر مستی گهگداری دیدم تار میشد و ماه رو چندتا میدیدم. همینطور که از جام توی دستم می‌نوشیدم و به ماه نگاه میکردم صدای غریبه‌ای رو از پشت سرم شنیدم - آسمون پر از زیبایی‌های ترسناک و زیباست، نظر تو چیه؟ سرمو برگردوندم و با دختری با قد نسبتا بلند و زیبایی مبخکوب کننده رو به رو شدم. لبخندی زدم و گفتم - اوهوم درسته. دختر کنارم ایستاد و دستاشو روی نرده‌ی بالکن گذاشت و نگاهش رو به آسمون دوخت. جام توی دستم رو روی بالکن گذاشتم که یهو پاکت سیگارشو درآورد و بهم تعارف کرد. یه نخشو برداشتم و به سیگار توی دستم نگاه کردم. شاید بخاطر مستیم اینقدر بی پروا شده بودم وگرنه که چرا باید سیگار قبول میکردم؟ و سوال مهم تر؛ چرا مست کردم؟ همینطور که توی افکاراتم بودم دختر یه نخ برداشت و پاکتو گذاشت توی کیف دستی کوچیکش و فندکشو از کیف برداشت و گرفتش زیر سیگارم و گفت - میدونی عجیب‌ترین قسمت آسمون چیه؟ کامی از سیگارم زدم و گفتم - روشنایی که توب دل تاریکی میبینیم؟ سیگار خودشم گذاشت بین لباش و روشنش کرد و کام عمیقی ازش گرفت و گفت - نه؛ ستاره‌ها. ابروهام رو بالا انداختم و گفتم - ستاره‌ها؟ لبخند کوچیکی زد و همینطور که دود سیگارشو فوت میکرد گفت - آره. چون ما هیچ‌وقت نمی‌فهمیم چیزی که داریم می‌بینیم، واقعاً هنوز وجود داره یا نه. نگاهم رو از ماه گرفتم و به ستاره‌ها دوختم. کام دیگه‌ای به سیگارم زدم و دودشو فوت کردم. - منظورت اینه که ممکنه یه ستاره که خیلی وقته از بین رفته ولی ما هنوز نورش رو داریم میبینیم؟ با تعجب نگاهم کرد و گفت پس تو هم می‌دونی؟ شونه‌هام رو بالا انداختم و گفتم - یه چیزایی. خندید. چند ثانیه سکوت بینمون افتاد اما شلوغی و آهنگ مهمونی باعت نمیشد که سکوت ما باعث بشه صدایی نباشه. دختر موهای بلندشو پشت گوشش زد و همینطور که دود سیگارشو فوت میکرد به سیگارش نگاه کرد و گفت - فکر می‌کنم آدم‌ها هم یه جورایی شبیه ستاره‌هان. شباهت جالبی دارن. بهش نگاه کردم و گفتم - چه شباهتی؟ - ممکنه یه نفر مدت‌ها از زندگی ما رفته باشه، ولی چیزی ازش هنوز باقی مونده باشه. یه حرف، یه خاطره... حتی یه عادت کوچیک. نگاهم دوباره به آسمون برگشت. - پس شاید هیچ‌کس واقعا از زندگی آدم‌ها نمی‌ره. چند لحظه فکر کرد و گفت - چرا، می‌ره... نگاهش کردم و ادامه داد - اونا میرن اما نوری که از خودشون جا گذاشتن میمونه. نگاهم به چشماش گره خورد کا ادامه داد - اما اون نوری که هم خودش میمونه و هم اثرش به نظرم زیباییش چندبن برابره. با خنده‌ی کوتاهی گفتم: - تو همیشه با غریبه‌ها اینجوری حرف میزنی؟ خندید و گفت - نه فقط با غریبه‌هایی که جواب سؤال‌هام رو جالب بدونن و مکالمه رو باهام ادامه بدن. لبخندی زدم و به ادامه‌ی صحبتون درباره ستاره‌ها ادامه دادیم. و اون لحظه داشتم به این فکر می‌کردم که بعضی از این ورود‌های اتفافی باعث زیباتر شدنه زندگیت میشن و چقدر به دلت میشینن. برای تو که آشنایمون برحسب اتفاق بود. - رهاترین رها/ آسای تو

مهمونی بیش از اندازه شلوغ شده بود و باعث کلافگیم شد. جام مشروبم رو برداشتم از شلوغی رد شدم و وارد بالکن شدم. به آسمون تاریک نگاه کرد، ماه مثل همیشه زیبا و درخشان بود. ستاره‌ها باهمدیگه شکل‌هایی رو تشکیل میدادن و چشمک میزدند. اینکه روز بود یا شب بود فرقی نداشت من عاشق زیبایی آسمون بودم. به خاطر مستی گهگداری دیدم تار میشد و ماه رو چندتا میدیدم. همینطور که از جام توی دستم می‌نوشیدم و به ماه نگاه میکردم صدای غریبه‌ای رو از پشت سرم شنیدم - آسمون پر از زیبایی‌های ترسناک و زیباست، نظر تو چیه؟ سرمو برگردوندم و با دختری با قد نسبتا بلند و زیبایی مبخکوب کننده رو به رو شدم. لبخندی زدم و گفتم - اوهوم درسته. دختر کنارم ایستاد و دستاشو روی نرده‌ی بالکن گذاشت و نگاهش رو به آسمون دوخت. جام توی دستم رو روی بالکن گذاشتم که یهو پاکت سیگارشو درآورد و بهم تعارف کرد. یه نخشو برداشتم و به سیگار توی دستم نگاه کردم. شاید بخاطر مستیم اینقدر بی پروا شده بودم وگرنه که چرا باید سیگار قبول میکردم؟ و سوال مهم تر؛ چرا مست کردم؟ همینطور که توی افکاراتم بودم دختر یه نخ برداشت و پاکتو گذاشت توی کیف دستی کوچیکش و فندکشو از کیف برداشت و گرفتش زیر سیگارم و گفت - میدونی عجیب‌ترین قسمت آسمون چیه؟ کامی از سیگارم زدم و گفتم - روشنایی که توب دل تاریکی میبینیم؟ سیگار خودشم گذاشت بین لباش و روشنش کرد و کام عمیقی ازش گرفت و گفت - نه؛ ستاره‌ها. ابروهام رو بالا انداختم و گفتم - ستاره‌ها؟ لبخند کوچیکی زد و همینطور که دود سیگارشو فوت میکرد گفت - آره. چون ما هیچ‌وقت نمی‌فهمیم چیزی که داریم می‌بینیم، واقعاً هنوز وجود داره یا نه. نگاهم رو از ماه گرفتم و به ستاره‌ها دوختم. کام دیگه‌ای به سیگارم زدم و دودشو فوت کردم. - منظورت اینه که ممکنه یه ستاره که خیلی وقته از بین رفته ولی ما هنوز نورش رو داریم میبینیم؟ با تعجب نگاهم کرد و گفت پس تو هم می‌دونی؟ شونه‌هام رو بالا انداختم و گفتم - یه چیزایی. خندید. چند ثانیه سکوت بینمون افتاد اما شلوغی و آهنگ مهمونی باعت نمیشد که سکوت ما باعث بشه صدایی نباشه. دختر موهای بلندشو پشت گوشش زد و همینطور که دود سیگارشو فوت میکرد به سیگارش نگاه کرد و گفت - فکر می‌کنم آدم‌ها هم یه جورایی شبیه ستاره‌هان. شباهت جالبی دارن. بهش نگاه کردم و گفتم - چه شباهتی؟ - ممکنه یه نفر مدت‌ها از زندگی ما رفته باشه، ولی چیزی ازش هنوز باقی مونده باشه. یه حرف، یه خاطره... حتی یه عادت کوچیک. نگاهم دوباره به آسمون برگشت. - پس شاید هیچ‌کس واقعا از زندگی آدم‌ها نمی‌ره. چند لحظه فکر کرد و گفت - چرا، می‌ره... نگاهش کردم و ادامه داد - اونا میرن اما نوری که از خودشون جا گذاشتن میمونه. نگاهم به چشماش گره خورد کا ادامه داد - اما اون نوری که هم خودش میمونه و هم اثرش به نظرم زیباییش چندبن برابره. با خنده‌ی کوتاهی گفتم: - تو همیشه با غریبه‌ها اینجوری حرف میزنی؟ خندید و گفت - نه فقط با غریبه‌هایی که جواب سؤال‌هام رو جالب بدونن و مکالمه رو باهام ادامه بدن. لبخندی زدم و به ادامه‌ی صحبتون درباره ستاره‌ها ادامه دادیم. و اون لحظه داشتم به این فکر می‌کردم که بعضی از این ورود‌های اتفافی باعث زیباتر شدنه زندگیت میشن و چقدر به دلت میشینن. برای تو که آشنایمون برحسب اتفاق بود. - رهاترین رها/ آسای تو

[ لطفا محتوا داشته باشید]

- بانوی قرن19ام.