خاکسترِ آبی

یک جرعه از چاییش رو مینوشه، با چشم‌های باریک و دست به سینه نگاهم میکنه. -دوستش داری؟ میخندم. +نه! -پس چرا میخندی؟ +از قیافت خندم گرفته. -ازش متنفری یعنی؟ +اره، این حس نتیجه سال‌ها عشق یک طرفست. -تنفر هم نوعی عشقه. +اما دیگه زیبا و امن نیست، کشندست! -چشمات چی؟ +چشمام چی؟ -چشمات هنوز متنفر نیستن. +باور کن حتی چشم ها هم دروغ میگن. -قراره تهش چی بشه؟ +تهش مشخص شد، داستان ما تموم شد نه به دست من، بلکه به دست خودش. من خیلی دوییدم، خیلی غصه خوردم، خیلی عجیب یک شب یک بچه ساده خوابیدمو فرداش شبیه یک زن سن و سال دار بیدار شدم، تقریبا نصف موهای سرم سفید شده از استرس و فکر و خیالی که لایقش نبودم. نمیدونم شاید تو دنیای دیگه اونی که پرستیده میشه، اونی که ازش میخوان بمونه، اونی که براش تلاش میکنن و ادم خوبی میشن، من باشم. میدونی یکی از اولین درس های بزرگسالیم این بود که میتونی جنون‌وار یکیو دوست داشته باشی اما تو یک شب تمام اون حسو خاک کنی، یاد گرفتم میتونی از دلتنگی ساعت‌ها کار کنی و برسی خونه چندتا قرص ارامبخش بخوری و یک خواب طولانی بری اما دیگه حاضر نباشی یک لحظه هم به اون آدم برگردی. یادمه بهم میگفت دوست داشتن کافی نیست، اون موقع خیلی ازش دلخور شدم اما الان میبینم چقدر درست میگفت، دوست داشتن و تلاش و سگ دو زدن واسه کسی که هیچوقت از ته قلبش نمیخواستت و ترس از دست دادنتو نداشت همش بی فایدست؛ -لیمو