شیشه

زندگی رو برام آسون‌تر می‌کنی.

بهترین رفیق منی.

‏چشم پوشی و تلاش برای ندیدن رفتارات سخت شده.

‏«دوست واقعی با کسایی که بهت صدمه زدن، بوجی موجی نمیکنه»

سعدی میگه:‌ «سعدیا روی دوست نادیدن بِه که دیدن ميان اغیارش»

راستگویی ناقص، فریب تمام‌ عیار است.

امشب هیاهوی بزرگ مستطیل سبز داره تموم میشه و ما رو با شب‌های بی‌فوتبال تنها میذاره.

باشگاه، نعمته. این خستگی شیرینش که میاد و پا میذاره رو خستگیای دیگه‌م.

با اینا تابستونو سر می‌کنم.

باید یکی رو استخدام کنم هرچند دقیقه یک‌بار بهم بگه خط‌ چشم زدی چشم‌هات رو نمال.

خدا رحم کنه هم به خودمون، هم آن بنده‌خداهایی که چشم امید به استخدام ما دارن.

اینجا ایرانه اینجا همه چی در یک آن ممکنه تغییر کنه. امروز صلحه، فردا جنگ. امروز استخدام می‌کنی، فردا تعدیل. پس تصمیم‌گیری تو این مملکت، با این همه اما و اگر، با این همه تهدید خارجی و بی‌ثباتی داخلی، یعنی کشک. یعنی آب توی هاون کوبیدن.

حالا تو این اوضاع، تو می‌خوای نیرو بگیری؟ برای چه کاری؟ برای کسب‌وکاری که خودش روی گسل جنگ بنا شده؟

اصلاً تصمیم‌گیری برای استخدام نیروی انسانی در ایران، یعنی کشک. یعنی هیچ. یعنی یک شوخی تلخ که تهش معلوم نیست کی به کیه. چرا؟ چون اینجا مملکتیه که از صبح تا شب اخبارش رو که نگاه می‌کنی، دلت می‌ریزه. امروز بحث تحریمه، فردا تهدید فلان قدرت، پس‌فردا ترامپ صحبت می کنه راجع به تنگه هرمز و دلار می‌پره بالا و اقتصاد می‌ریزه توی گودال.

چند نفر استخدام کردم و باز جنگ از سر گرفته شد.