شیشه

با اینا تابستونو سر می‌کنم.

باید یکی رو استخدام کنم هرچند دقیقه یک‌بار بهم بگه خط‌ چشم زدی چشم‌هات رو نمال.

خدا رحم کنه هم به خودمون، هم آن بنده‌خداهایی که چشم امید به استخدام ما دارن.

اینجا ایرانه اینجا همه چی در یک آن ممکنه تغییر کنه. امروز صلحه، فردا جنگ. امروز استخدام می‌کنی، فردا تعدیل. پس تصمیم‌گیری تو این مملکت، با این همه اما و اگر، با این همه تهدید خارجی و بی‌ثباتی داخلی، یعنی کشک. یعنی آب توی هاون کوبیدن.

حالا تو این اوضاع، تو می‌خوای نیرو بگیری؟ برای چه کاری؟ برای کسب‌وکاری که خودش روی گسل جنگ بنا شده؟

اصلاً تصمیم‌گیری برای استخدام نیروی انسانی در ایران، یعنی کشک. یعنی هیچ. یعنی یک شوخی تلخ که تهش معلوم نیست کی به کیه. چرا؟ چون اینجا مملکتیه که از صبح تا شب اخبارش رو که نگاه می‌کنی، دلت می‌ریزه. امروز بحث تحریمه، فردا تهدید فلان قدرت، پس‌فردا ترامپ صحبت می کنه راجع به تنگه هرمز و دلار می‌پره بالا و اقتصاد می‌ریزه توی گودال.

چند نفر استخدام کردم و باز جنگ از سر گرفته شد.

حافظ می‌گفت رند یعنی آن که نه به این سو میل کند، نه به آن سو. نه زاهد است، نه عیّاش. نه ترک دنیا کرده، نه غرق دنیا شده. رند، مرزِ باریکِ میانِ این‌هاست. و من، روی همین مرز، ایستاده‌ام و می‌گویم: دوستت دارم.

رندانه دوستت دارم.

‏بعضی وقتا میبینی یکی از خود تو بدش نمیاد؛ از جایگاهی که پیش یه آدم دیگه داری بدش میاد.

در این باران تاریکی تویی تنها شب روشن

از آن روزهای بارانی بود.

امروز یکی از اون روزاست که حس می‌کنم زندگی ارزش زیستن داره.

قلبی که توی خوشحالی تو، خوشحالیِ خودش را می‌بینه، تکرارنشدنیه.

خانه را بباز، زمین را، مال را، حتی عنوان را. اما نه آن دل را. نه آن قلبی را که هر روز بیدار می‌شود و هی می‌کوشد تو را خوشحال کند.

اما تنهایی، خلوت شفابخش است.