شیشه

آدما میرن و جزئیات تنها چیزیه که بعد از آدما میمونه.

«دلم نميخواد به سال ديگه فكر كنم چون نميدونم چي ميشه.»

‏از دوستی‌هایی که بهم سختی تحمیل می‌کنن فراری‌ام. زنده‌باد روابطی که راحتی دارن.

به من زمان بدید.

‏دوست دارم چرخه‌ی کارما حقیقی باشه و‌ حتی سریع اتفاق بیافته. دنیا تور خودشو تنگ‌تر کنه، کسی که ظلم می‌کنه، توی تله بیافته. دوست دارم کارما سریع و بی‌رحمانه و بی‌تعارف عمل کنه و تماشا کنیم. ‏

چرخه‌ی کارما خیلی داره سریع اتفاق می‌افته جدیداً.

امشب غمگینم، میخوام غمگین و غصه‌دار بخوابم.

رنج، همیشه خصوصیه.

تو برای کسی، خانه‌ای. و خانه، کمیاب است.

من نمی‌خوام بد باشم. نمی‌خوام خوب هم باشم. من می‌خوام راحت باشم. همین

‏دادگاهی هست که آدم بتونه از اعضای خانواده‌ش طلاق بگیره؟

معلومه که خوشاینده. معلومه که گرمه. آدم دلش می‌خواد یه جایی مال یه کسی باشه.

این پست رو فور بزن، تا با اسم کانالت یه چرتی بگم که پرت بشی اصلا!

آدم ریزبین یه جورایی بدبخته. چون همه چیز رو می‌بینه و هیچ‌وقت نمی‌تونه خودش رو قانع کنه که «مهم نیست.»

‏تمام مردم جهان زندگی می‌کردند و ما، فقط داشتیم زنده می‌ماندیم. چه حیف

حافظ یه بیت داره: «گر چه راهیست پر از بیم ز ما تا بر دوست | رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی.» یعنی اگه بدونی کجا میری، راه سخت نیست.