شیشه

نپرسیدن، یک جور خودفریبی شیرینه. یه بی‌خیالی انتخابی. یه «من اونقدرام شجاع نیستم»یِ صادقانه.

آدم گاهی با نپرسیدن، از خودش محافظت می‌کنه. مثل کسی که می‌دونه پشت اون در، شاید یه هیولا باشه، پس درو باز نمی‌کنه بذار همونجا بمونه، بذار خیال کنم همه چی خوبه.

[صدای تو خوب است.]

شاید بنظر منصفانه نیست ولی گاهی می‌بینی بهتره همه چی رو همون‌طور که هست رها کرد و گذاشت رفت.

خیلی چیزای خوبی از آدمایی که تو گذشته جا موندن یاد گرفتم که هر روز ازشون استفاده می‌کنم.

تو یه عادت شدی تو زندگیِ يكي ديگه. بدون اينكه خودت بدوني.

پادشاه فصل‌ها کارشو شروع کرده

شایدم آدما از آرامش می‌ترسن. چون آرامش یعنی دیگه بهونه‌ای نداری. تو الان یه بهونه داری: خستم. سختمه. نمی‌کشم. ولی اگه آرامش بیاد، این بهونه میره. اون‌وقت باید چشم تو چشم با خودت بشینی و بگی «خب، حالا چی؟» و این ترسناک‌تر از هر سختی‌ایه.

آن‌ها نمی‌دانند چه بهایی دادی برای این راهی که رفتی.

از آن روزها که “جهان شادی‌آفرین بود.”

‏واقعا چه نیازی به اینهمه رنج دادن ما بود؟

اینجوری‌ام که انقدر حرف برای گفتن دارم که دیگه انگار نمی‌تونم حرف بزنم.

جزئیات آدما رو می‌پرستم، چون جزئیات دروغ نمیگن.

آدما میرن و جزئیات تنها چیزیه که بعد از آدما میمونه.

«دلم نميخواد به سال ديگه فكر كنم چون نميدونم چي ميشه.»