اَدِنچیل

کلمات گم شده‌اند کنار هم قرار دادنشان سخت و فهماندنشان به شنونده سخت تر من اما در پی پیدایش یک جمله که احوالاتم را برساند، حرف ها خورده ام.

انقدر قشنگ و حق به جانب ناحق میگید آدم دلش نمیاد با پشت دست بزنه تو دهنتون.

من خیلی وقته که ٫همینی که هست٫ رو پذیرفتم؛ نه که تلاش نکنم برای تغییرش،نه، منتهی همینی که هست دیگه.

دوست دارم از این آدم های با جذبه باشم اما، نهایتا بگم میوو.

جک سال این بود ما دیر فهمیدیم.

🌙

یه جوری همه داف و قری هستن که من فقط میوو.

من هنوزم برای ساکت کردن صدا های تو سرم ویس هاتو گوش میدم، جانِ من.

امروز کلی کیف درحال حرکت دیدم و برای هر کدوم ذوق خاصی داشتم.برکت پاییز و ببین.

تلاشم برای ادامه دادن ستودنیه.

آسمونِ امروز.

یه جوری تو خودم گم شدم که سالهاست کسی پیدام نکرده.

اینجای زندگیم از هرچی گله کنم تف سر بالاست.

یه جوری نوشتنم نمیاد انگار تمام مشکلاتم حل شده، درصورتی‌که اتفاقات زندگیم باتلاق شدن برای ذهن بی‌نوام.

آسمونِ امروز و دیروز.