اَدِنچیل

من تو خودم جا موندم تو اون روزی که حرف هامو خوردم تو اون شبی که بغضم گریه نشد تو اون لحظه ای که نتونستم خودمو بفهمونم به آدم ها؛ من جایی لابه لایه کنش های به سرانجام نرسیده‌ام جاموندم.

میروم دور شوم از منی که زیادی به تو شباهت دارد.

-خوبی؟ +گریه کنم آره.

میخوام برم(پول ندارم) میخوام نرم(باز هم پول ندارم) داد بزنمممم(صدا به صدا نمی‌رسه همه دارن داد میزنن).

کجاست اونجا که غم نیست؟

ابر پر بارونی ام که نای باریدن نداره.

تلاطم امید های به گل نشسته ام.

هر زخم نمایانگر یک نجات یافتن است.

شعله‌ی شمعی شکسته، رها در آغوش تاریکی؛ عجب زندگی لنگ میزند به تن امیدش.

من غصه هامو خوردم، دنبال شادیامم. ولی خب من و هرچیز خوبی رابطمون من بدو اون بدوعه.

خطاب به منِ 6 سال پیش:«الان داغی نمی‌فهمی چی سرت اومده».

بلایی که واقعیت به سر افکارم آورد من رو پیر کرده.

زندگی تو ایران هر روز بهت ثابت می‌کنه چقدر بدبخت تر از دیروزی.

از خودم که هنوز به این زندگی امید داره می‌ترسم.

وضعیت از ناراحتی و خشم گذشته، داره از پا در میاره منو.