هَسْتی‌ـشِناسی

W/Dude🩷

عجب سیرکی است. همه مان خواهیم مُرد! این مسئله به تنهایی باید کاری کند که یکدیگر را دوست بداریم؛ ولی نمی‌کند. ما با چیزهای بی‌اهمیت و مبتذل کوچک شده‌ایم. ما در '' هیچ'' هضم شده‌ایم. _چارلز بوکفسکی

و به‌نظرم یه جایی توی زندگی به خودت میای و می‌بینی تبدیل شدی به همون آدمی که همیشه دوست داشتی دیگران برات باشن؛ و همون کارهایی رو برای خودت و دیگران انجام میدی که یه زمانی آرزو داشتی یکی برای تو انجام بده. — هَسْتی‌ـشِناسی

بنظرم این فقط راجبِ کتاب نیس !

یه همچین حسی ..🪄

12:12

خیلی مناسب حال هوای امشبم🍃

گاهی تاریکی، راهِ نور رو نشونت می‌ده.

هربار پس از پایانِ سفر،ناگهان یک روز با نگاهی از سرِ شفقت به مسیر می‌نگرم و هربار، به طرزِ شگفت‌انگیزی،معنا و مفهومِ هر اتفاق را درمی‌یابم. اینکه آنچه من خیال می‌کردم رخ داده، خیالی بیش نبود و در پسِ پرده، دست‌های بسیاری در کار بودند. عقلِ کوچکِ من به دنبالِ سنجابی دوید و ناگاه خود را در جنگلی با درختانی سالخورده و سر به فلک کشیده یافت. زیرا از ابتدا،شوقِ یافتنِ آن سنجابِ بازیگوش،بهانه‌ای بیش نبود؛ برای یافتنِ زیباترین و مخفی‌ترین قسمتِ جنگل، آنجا که رازِ من در آن نهفته است و گل‌های مخملی در آن می‌رویند. — هَسْتی‌ـشِناسی

و من هبوط نمودم ،به سرزمینِ تاریکی‌ها؛ آنجا که هیچ‌کس نه مرا می‌دید و نه صدایم را می‌شنید. تنها و گمشده،میان آشنایانِ قدیمی. و من بسیار جست‌وجو کردم، آن‌قدر که دیگر توانی برای زیستن نماند. و حالا،هاله‌ای از نور می‌بینم؛ مرا صدا می‌زند. وقتِ بازگشتن فرا رسیده است. اشک‌هایم بی‌اختیار جاری می‌شوند. سخت بود… خیلی سخت و دشوار؛ رازآلود و معجزه‌وار. این یک خداحافظی نیست،هرگز! اما گویی زمانِ باز کردنِ مرهم‌ها رسیده است… — هَسْتی‌ـشِناسی

هربار پس از پایانِ سفر،ناگهان یک روز با نگاهی از سرِ شفقت به مسیر می‌نگرم و هربار، به طرزِ شگفت‌انگیزی،معنا و مفهومِ هر اتفاق را درمی‌یابم. اینکه آنچه من خیال می‌کردم رخ داده، خیالی بیش نبود و در پسِ پرده، دست‌های بسیاری در کار بودند. عقلِ کوچکِ من به دنبالِ سنجابی دوید و ناگاه خود را در جنگلی با درختانی سالخورده و سر به فلک کشیده یافت. زیرا از ابتدا،شوقِ یافتنِ آن سنجابِ بازیگوش،بهانه‌ای بیش نبود؛ برای یافتنِ زیباترین و مخفی‌ترین قسمتِ جنگل، آنجا که رازِ من در آن نهفته است و گل‌های مخملی در آن می‌رویند. — هَسْتی‌ـشِناسی

به آینه نگاهی انداختم؛ کسی را دیدم که در من زندگی می‌کرد. به او گفتم: چشمانت زیباست، عمیق است، بسیار عمیق. گمان می‌کنم حرف‌های نگفته‌ی زیادی داری؛ که این‌گونه با نگاهت حرف می‌زنی. نگاهت شبیه سیاه‌چاله‌ای‌ست که مرا آرام‌آرام به درون خود می‌کشد.

و من هبوط نمودم به سرزمینِ تاریکی‌ها؛ آنجا که هیچ‌کس نه مرا می‌دید و نه صدایم را می‌شنید. تنها و گمشده، میان آشنایانِ قدیمی. و من بسیار جست‌وجو کردم، آن‌قدر که دیگر توانی برای زیستن نماند. و حالا، هاله‌ای از نور می‌بینم؛ مرا صدا می‌زند. وقتِ بازگشتن فرا رسیده است. اشک‌هایم بی‌اختیار جاری می‌شوند. سخت بود… خیلی سخت و دشوار؛ رازآلود و معجزه‌وار. این یک خداحافظی نیست، هرگز! اما گویی زمانِ باز کردنِ مرهم‌ها رسیده است… — هَسْتی‌ـشِناسی

تموم‌✅ مرسی که شرکت کردین ✨

𝘉𝘦𝘧𝘰𝘳𝘦 𝘵𝘩𝘦 𝘭𝘪𝘨𝘩𝘵𝘴 𝘤𝘰𝘮𝘦 𝘰𝘯, 𝘦𝘷𝘦𝘳𝘺 𝘴𝘵𝘰𝘳𝘺 𝘵𝘢𝘬𝘦𝘴 𝘢 𝘣𝘳𝘦𝘢𝘵𝘩🪜🎭

حس خداحافظی که احتمالا سالها بعد دلتنگ خاطرات و تصاویری که در ذهنمون مونده ازش میشیم...

همین الان یهویی از لوکیشن دوثانیه مونده تا بوفه با ترم تابستونی خدافظی میکنیم ایشالا برین برنگردین💆🏻‍♀🤍☕️