حرة

من زبان تخصصی‌هام رو ترم‌های قبل ۱۹ و ۱۹.۵ شدم. ۷ ترم برداشتن زبان عمومی رو به تأخیر انداختم الان چی شده باشه خوبه؟ از شدت استرس برای امتحان مجازی زبان که فایل‌هاشو خوندم ممکنه روانه عالم آخرت بشم. دقیقا همون بلایی که موقع امتحان زبان انگلیسی سال دوازدهم سرم اومد و دوتا از درس‌ها رو بیمارستان بودم و شهریور امتحان دادم و چقدر بار روانی اون کلاس کذایی دوازدهم زیاد بود که باعث شد هم کلاس زبان رو رها کنم و جرأت نکنم دوباره یاد بگیرم علیرغم تلاش‌هایی که تو این سال‌ها کردم، هم الان برای زبان عمومی دانشگاه احساس ناتوانی کنم. کاش یکی این امتحان کذایی رو جام می‌داد.

اشرف مخلوقات؟ کسی که ساعت خوابش درسته و شب‌ها از بیداری رنج نمی‌بره. ما در مرتبه پلانکتون‌ها قرار داریم.

من یک خاطره شیرین از یکی از هم‌بازی‌های بچگیم دارم. و دوست دارم اون رو یک‌جا بنویسم و کاش بنویسم. اولین باری که احساس کردم یک آدم (به جز خانواده‌ام) بهم اهمیت داد و مفهوم اهمیت دادن و مهم بودن رو فهمیدم اون‌جا بود. اولین باری که واقعا به خاطر اون اتفاق تا مدت‌ها و حتی هنوز هم خوش‌حالم به خاطرش و اون صحنه حتی اگر شصت، هفتاد ساله‌ هم بشم برام باشکوه و متعالی و لطیف و بی‌نقص باقی می‌مونه. ای روزگار، چه آشناهای عزیزی را که پراکنده کردی. من قطعا اون آدم رو به علت مهاجرت خانواده‌های هر دو به دو استان متفاوت هرگز یک‌بار دیگر نمی‌بینم اما هربار با یادآوری اون صحنه احساس خوش‌حالی می‌کنم.

الان که نگاه می‌کنم شاید بهتر بود خط آخر این می‌بود؛ مرا پیدا کن و سروی در دستانم بکار.

مرا پیدا کن، در آوار جنگ، مرا پیدا کن، وقتی تمام جهان به سوی یکدیگر اسلحه گرفته‌اند، مرا پیدا کن و یک شاخه اَقاقی در دستانم بگذار.

وزیر جنگ دولت جنایت‌کار آمریکا: ایران حق انتخاب دارد که یا تلافی کند و یا مذاکره کند. امام حسين عليه‌السلام: ألا وَإنَّ الدَّعيَّ ابنَ الدَّعيِّ قَد رَكَّزَ بَينَ اثنَتينِ بَينَ السُلَّهِ وَالذِلَّةِ وَهَيهاتَ مِنّا الذِلَّةُ يَأبى اللّه ُ ذلك لَنا وَرَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ وَحُجورٌ طابَت وَطَهُرَت وَأنوفُ حَميَّةٍ وَنُفوسُ أبيَّةٍ مِن أن تُؤثِرَ طاعَةَ اللِئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ. امام حسین عليه‌السلام ـ در بخشى از سخنانش در روز عاشوراـ فرمودند: هان! اين حرامزاده پسر حرامزاده مرا ميان دو چيز مخيّر كرده است: ميان شمشير و تن دادن به خوارى. و هيهات كه ما تن به ذلّت و خوارى دهيم. خدا و رسول او و مؤمنان و دامن‌هاى پاک و مطهّر[ى كه ما در آن پرورش يافته‌ايم] و دل‌هاى غيرتمند و جان‌هاى بزرگمنش، اين را بر ما نمى‌پذيرند كه فرمانبرى از فرومايگان را بر مرگ شرافتمندانه ترجيح دهيم. بیست‌ویکم خردادماه/۱۴۰۵.

اخبار روی خوشی به آدم نشان نمی‌دهد. همه‌چیز عمیقا ظالمانه و دردناک است. انگار ما را برای زجرکش کردن به مزایده گذاشته‌اند. چرا کسی نمی‌فهمد که ما عاشق زندگی کردنیم؟ که قلب‌هایمان گلستانِ آرزوهای کوچک و بزرگ است. که دست‌هایمان رو به آسمان است و چشم‌هایمان در جست‌وجوی آبیِ زلالِ آسمان. چرا دنیا دستِ وحشی‌اش را از سرِ ما بر نمی‌دارد؟

پازل ۲۴تکه مزرعه حیوانات خواهرزاده‌ام رو طوری با خوشحالی حل می‌کنم که یادم می‌ره اصلا ۲۴سالمه.

خواهرزاده‌ام رو مسؤل لامپ کردم و این‌طوری دیگه لامپ اضافی تو خونه روشن نمی‌مونه. #ت_مثل_تربیت.

آخرین ارائه از آخرین کلاس از آخرین ترم کارشناسی و؛ گمان مبر که به پایان رسید کار مغان هزار باده‌ی ناخوره در رگ تاک است

امکان مصاحبه مجازی هست؟ اصلا چرا باید به خاطر تو اون آدما مصاحبه مجازی برگزار کنند؟ و گریه.

بابت اینکه برای مصاحبه‌ی مکان مورد علاقه‌ام الان تهران نیستم هم غصه می‌خورم و هم صوت‌های اندیشه دو رو دارم خلاصه می‌کنم که استاد می‌گه؛ «رنج‌ها مقدمه‌ی راه کمال هستند» ولی من نیاز دارم بابت این رنج که شبیه دور باطل شده خودم رو در یک قاشق آب خفه کنم و الخ.

هربار متن انگلیسی می‌خونم و می‌فهمم این‌طوریم که نه، ببین تو انگلیسی رو متوجه نمی‌شی و شانسی معنا کردی هر شونصدتا کلمه رو. والببفدنحلعیروحتودبیسسادلبنوجوسطاح مجولعیسسشثببفزرندنهلوک.

با کودکی قبلا کار می‌کردم. اسامی حیوانات را به او می‌گفتم. شکل‌ها را به او نشان می‌دادم. با اینکه چهار، پنج‌ساله بود، اسم خیلی از حیوانات را نمی‌شناخت. به الاغ می‌گفت حیوان، به لاک‌پشت می‌گفت زرافه و... بعد کم‌کم نام حیوانات را برایش گفتم. عکس لاکپشت‌های زیادی را به او نشان دادم تا وجه تمایز لاک‌پشت را با دیگر حیوانات فهمید. و هربار تصادفی از او می‌پرسیدم لاک‌پشت را می‌شناخت. وقتی دست روی قایق گذاشتم تا نام آن را بگوید، گفت؛ غارغارک. درحالی که نزدیک بود از شدتِ تلخی واقعه‌ی روبه‌رویم گریه کنم با او صحبت کردم که این قایق است و چه و چه. آن کودک در هوش و نبوغ چیزی از هم‌سالان خود کم نداشت. می‌فهمید‌. درک می‌کرد. اشیاء را خوب دسته‌بندی می‌کرد. حجم‌ها را به خوبی می‌فهمید. اندازه‌های کم و زیاد را می‌دانست. اما وقتی پدر و مادرش را دیدم، با اینکه هر دو متولد نیمه‌های دهه هفتاد بودند و کم‌تر از ۳۰سال سن داشتند، هیچ التفاتی به مقوله‌ی تربیت کودکشان و رشد او نداشتند. صورت رنگ پریده‌ی کودک حکایت از آن داشت که از نظر تغذیه هم در وضعیت مناسبی قرار ندارد آن هم نه به علت فقر، بل‌که به علتِ بی‌توجهی والدین. دنیا دور سرم چرخ می‌خورد و به این فکر می‌کردم، چه‌طور؟ واقعا چه‌طور کسی می‌تواند انتخاب کند که پدر یا مادر بشود و هیچ مسئولیتی احساس نکند؟ دلم می‌خواست آن کودک را و تمام کودکانی که در چنین وضعیتی قرار دارند را محکم در آغوش بکشم تا از شدتِ دهشتناکی این مسئله، بتوانم قدری نفس بکشم تا بعد بتوانم فکر کنم. از آن موقع تا حالا مدام به این می‌اندیشم که چقدر جای سازمانی که مسؤلیت پیش از دبستان و آموزش خانواده را برعهده بگیرد در سیاست‌گذاری‌های کلان خالی است. نه سیاست‌های فعلی مربوط به مهدکودک‌ها و پیش‌دبستانی‌ها و فعالیت‌هایی که سازمان توتک مسؤلیت آن را بر عهده دارد، بلکه وجود سازوکاری موازی در نهادهای مختلف که به یک شخص بیاموزد اگر می‌خواهد والد شود، باید چگونه باشد؟ اگر می‌خواهد کودکی را به این دنیا با تمام بی‌رحمی‌هایش اضافه کند، آن کودک را صرفا یک عدد نداند که به جمعیت هشت ملیاردی جهان اضافه شده است، بل‌که او را یک جهان بداند. آن کودک و هر کودکی، استعدادهای نهفته‌اش احتمالا با وجود چنین بستری هرگز بالفعل نمی‌شوند و در آینده، در کلاس درس مدرسه از هم‌کلاسی‌های خود عقب می‌ماند، در جامعه در فعالیت‌های مختلف عقب می‌ماند و... اما هنوز عده‌ای سخت معتقد هستند استعداد، چیزی ذاتی است که می‌توان براساس آن افراد را بدون درنظر گرفتن زمینه‌ی رشدی‌شان، دسته‌بندی کرد. بماند که گاهی فقر هم این شرایط را تشدید می‌کند. #ت_مثل_تربیت. نوزدهم خردادماه/۱۴۰۵.

خدا شاهده هربار میام گوشی رو چک می‌کنم می‌بینم تلگرام وصله از اعماق وجودم خوشحال می‌شم که نمی‌خوام دوباره کارهام رو با بله انجام بدم.

طبقه به اصطلاح روشن‌فکر که از بدنه‌ی انقلابیون جامعه هم هستند، هرگاه حاکمیت تصمیم به سکوت در صحنه نظامی می‌گیرد، آن را وارانه جلوه می‌دهند. عجله کردن و فضای اجتماعی را با پندارهای خود متشنج کردن، بازی در زمین دشمن است چه بدانیم و چه ندانیم. آن‌هایی که مدام بی‌آن‌که اشراف کاملی به موضوع داشته باشند، شبیه کودکان پا بر زمین می‌کوبند و بر سر نیروهای تصمیم‌گیر فریاد می‌زنند که شما، لبنان را رها کرده‌اید! درحالی که جنگ، مختصاتش، با چرتکه‌هایی که ما می‌اندازیم، تفاوت بسیاری دارد.

من؟ از دست دهنده‌ی فرصت‌ها.

به نظرم راه حل برون رفت از این مسئله جنگ اینه که آمریکا اسرائیل رو با خاک یکسان کنه.

من امروز ساعت ده خوابیدم و این موفقیت بزرگی بود بعد از چند ماه که بابام بعد یک ساعت از تجمع اومد صدا زد جنگ شده.

اگر روزنگاری داشتید از جنگ لینک کانال روایت‌هاتون رو می‌فرستید؟ در هر اپلیکیشنی که بود. https://t.me/HarfChatBot?start=6f4dbd7ff7a9