The Harmonic Mind

Impression بیشتر درباره‌ی دیگری است. Attraction بیشتر درباره‌ی ترکیب من در کنار دیگری است.

Impression من درباره‌ی این آدم چه برداشتی پیدا کردم یعنی برداشت یا تصویر ذهنی‌ای که از دیگری می‌سازیم. مغز دارد یک مدل نسبتاً فشرده از شخص می‌سازد: این آدم چه جور آدمی است؟ و این فرایند می‌تواند نسبتاً سریع اتفاق بیفتد. Attraction من نسبت به این آدم میل و کشش پیدا کردم؟ یعنی شکل‌گیری کشش و میل نسبت به شخص. مسئله این است که: آیا سیستم انگیزشی-هیجانی من به سمت این شخص کشیده می‌شود؟ این فرآیند زمان‌مند است و به زمان بیشتری نیاز دارد.

خودافشایی یا Disclosure درباره‌ی مقدار اطلاعاتی است که آشکار می‌کنی. در معرض قرار گرفتن یا Exposure درباره‌ی مقدار خودت را در معرض دیگری و پاسخ او قرار دادن است.

خودافشایی یا Disclosure یعنی چه اطلاعاتی را درباره‌ی خودم به تو می‌دهم؟ خودافشایی یعنی اطلاعات، احساس، فکر، تجربه یا خواسته‌ای را عمداً در اختیار دیگری گذاشتن. در معرض قرار گرفتن یا Exposure یعنی چقدر خودم را در معرض دیده‌شدن و پاسخ دیگری قرار می‌دهم؟ بیشتر به آسیب‌پذیری و در معرض ارزیابی قرار گرفتن مربوط است.

این دو سؤال از هم جدا هستند: آیا این آدم ارزشمند است؟ و آیا من او را می‌خواهم؟ اولی می‌تواند در دو ساعت پاسخ داده شود. دومی برای بعضی آدم‌ها ممکن است هفته‌ها، ماه‌ها یا حتی سال‌ها زمان بخواهد.

ادراک دیگران از ما فقط محصول ویژگی‌های هدف نیست؛ زمینه، رابطه، فردِ مشاهده‌کننده و اطلاعاتی که در طول زمان جمع شده‌اند، همگی در ساختن برداشت آن‌ها از ما دخالت دارند.

ممکن است واقعاً برای خودت واضح باشی. اما این الزاماً به این معنا نیست که برای دیگری واضحی. چون تو به چیزی دسترسی داری که دیگری ندارد: تاریخچه‌ی ذهن خودت. ولی دیگری فقط خروجی نهایی را می‌بیند. تو از داخل سیستم به خودت نگاه می‌کنی. او از بیرون. این دو مشاهده اساساً هم‌ارز نیستند.

اگر من خیلی زیاد پنهان کنم: دیگری فرصت دیدن من را پیدا نمی‌کند. اگر خیلی زیاد آشکار کنم: تجربه‌ی کشف شدن از بین می‌رود.

گاهی ما به برداشت خود از برداشت دیگری واکنش نشان می‌دهیم!

میل خود آدم می‌تواند عینک ادراکی بسازد

ارزیابی مثبت از دیگری، لزوما به معنی میل عاشقانه به او نیست.

آدم‌ها برای جذب‌شدن به دیگری به زمان برای شکل‌گیری مدل ذهنی از او نیاز دارند.

به شکل پارادوکسیکال انسان می‌خواهد دیده شود اما نمی‌خواهد در معرض دیگری قرار بگیرد.

خاص بودن، شدت رفتار فرد با دیگری نیست. خاص بودن، انحراف معنادار از الگوی معمول فرد با دیگران است.

یک رفتار وقتی واضح است که در میان رفتارهای دیگر تمایز ایجاد کند.

چیزی که تو واضح می‌بینی، ممکن است برای دیگری اصلاً واضح نباشد.

کیمیا: امید: نهال

الناز: امید: درسته که کف چاهم و میدونم که کجام ولی به خاطر خودم دلیلی برای ادامه دادن میبینم و ادامه میدم سعی میکنم بیام بیرون.

محمدامین: امید: انتظار چیزهای خوب

علی: هرکسی امید رو برای خودش یه مدل می‌بینه یکی وابسته به عوامل درونی، یکی عوامل بیرونی یکی در زمانی می‌بینه که در صلح و آرامش می‌خواد به چیزی برسه یکی اما این امید رو محرک جنگ برای رسیدن به هدفش می‌دونه و در کل به نظرم همه این تعاریف درست هستن و فقط در شرایط مختلف می‌تونه شکل امید متفاوت باشه