diraase

Senin neyi niçin yaptığını göklerin ve yerin sırlarını bilen Allah subhânehu ve teâlâ biliyorsa, insanların sana karşı zannının ne önemi var.. İyiyi de kötüyü de O bildikten sonra, kalbin îmânını, nefiste gizleneni, neyi niçin yaptığını O bildikten sonra, ne seni yüceltenin övgüsüne ne de niyetinde kötülük bulana aldırış etme.. Nefsi İmâm Ahmed ve İmâm Mâlik bin Dînâr’ın şu iki sözü arasında tutabilmek, övgüyle aldanmamak ve sûi zanla da üzülmemek için bir dengedir: Ahmed bin Hanbel rahimehullah dedi ki: “Kişi kendi nefsini bildikten sonra, insanların sözleri ona ne fayda sağlar?” Nefsinin kusurlarını sen bilirsin, senden önce ise senin Rabbin bilir; öyleyse kimsenin senin sözüne ve ameline bakıp da övmesine aldanma, kalbine hiçbiri şâhid değilken… Ve Mâlik bin Dînâr rahimehullah dedi ki: “Kendi nefsini bilene, insanların onun hakkındaki sözleri zarar vermez.” Ve yine dedi ki: “İnsanları tanıdığımdan beri, ne beni övenleri ne de yerenleri umursuyorum..” Kalbi hayr taşımayan kimse, başkalarının fiilerinde de ancak fesâd ve kötülük görür. Velev ki o kimse kalbinde-özünde kötü işlerden çekinip sakınan, fesâddan korkan hayr ehli bir kimse olsun. Öyleyse bırak insanlar seni övmesin, niyetinle yalnız kalman, insanların seni kusursuz görüp methetmesiyle aldanmandan daha hayrlıdır. Ve bırak niyetindeki murâdı, fiilindeki maksadı kimse görmesin; Allah’ın bilmesi ve senin O’nun katında kazanman sana yeter.. İhlâs tam da budur.. Hakkında söylenen ya da zannedilen hiçbir şeyden etkilenmeyecek kadar yaratılmışların sana nazarıyla ilgilenmemek.. Kalbini yalnızca Rabbinin biliyor olmasıyla sükûnete ermek.. Kimi zaman insan, başkalarının onun hakkında yanlış şeyler düşünmesi nedeniyle sıkılıyor ve bazen utanıyor.. ve kendisini açıklama, doğruyu gösterme ihtiyâcı duyuyor. Fakat belki de bu onu içinden çıkamayacağı başka şeylere sevk ediyor. Bu nedenle böyle durumlarda, kul ruhsal olarak çok yıpransa bile, susmanın asâletine bürünmeli.. Hayâ sâhibi, sustuğu için asla pişmanlık duymaz.