diraase

Şu yazımı hatırladım: ❞ Seni üzen ve içini anlamlandıramadığın bir şekilde mahzun bırakan şey, velev ki sen onu dünyevî bir şeyin eksikliği zannetsen de; takvâ yolunda atmaktan geri durduğun adımdır. Hepimizin hayâtında, daha iyi bir Müslüman olmak için atmak istediği, ama bir şey onu engellediği için atamadığı bir adım vardır. Belki iki, üç, beş adım.. Kişi bilir ki, o bu adımları atabilse Allah’a kulluğunda başarıya ve emredileni yerine getirmenin huzuruna ve fazîletine ulaşacaktır. İşte bizi çoğu zaman, bazen hiç anlamadan, bir mutsuzluğa çeken ve orada hapseden o hüzün; bizim kulluk yolunda erteleyip durduğumuz, bizi yükselteceğini bildiğimiz hâlde basmakta tereddüt ettiğimiz takvâ basamaklarıdır.. Biz ise bu sebepsiz hüzünlerin kaynağını Allah ile olan ilişkimizde aramakta son derece şuursuz davranırız, hâlbuki menba direkt olarak burada iken.. Kul bilmeli ki mutsuzluğun esâs nedeni, Allah ile olan ilişkimizin zayıflamasıdır; ve biz bunu önemsemedikçe mutsuzluğumuz büyür. Hayâtında, dînin konusunda seni huzursuz eden, o hâl üzere ölmeyi istemediğin, o şey içinde olmakla hep bir tereddüt hissettiğin şeyi; bırak. Göreceksin kalbinin eriştiği huzuru ve mutluluğu.. Rûhunun eriştiği gücü ve özgürlüğü.. Sen, nefsin seni yönettiği ve onun isteklerini yerine getirmeni sana emrettiği müddetçe onun zindanındasın ve hür değilsin. Hürriyet, kalbin hür olmasıdır. Kalbin ıstırap içindeyken, nefsinin hür olduğunu zannetsen sana ne faydası vardır? Fakat ne zaman ki sen, nefsinin seni engellediği fazîletlere erişmek uğruna, kalbini ve adımını esir alan o nefsânî zincirleri kırsan; gerçek özgürlüğü tadarsın.. “Takvâ”yı tercih etmek gibi kalbi mutmain kılan, ona sekînet bahşeden, ondaki endişeyi ve titrekliği bahâra çeviren başka bir şey yoktur.. Takvâya sarılmak kadar kalbi dirilten bir şey yoktur. Onu hem dünyâdaki işlerinde ve hem de Allah’a seyrinde muvaffak kılan bir şey yoktur. Allah’ın rızâsını nefsin rızâsına tercih etmek kadar kalbi Allah’a yaklaştıran, O’na bağlayan, O’nunla huzur bulduran bir şey yoktur.