آداجیو

متن آهنگای اولیویا رودریگو یه‌جوریه انگار دوست صمیمی‌ته و پای همه‌ی حرف‌هات نشسته و از تمام احساسات درونیت خبر داره و بعد رفته در موردشون آهنگ ساخته.

آدم‌ها یا می‌فهمن و انجامش میدن یا حداقل می‌فهمن که نمی‌تونن از پسش بر بیان و یا معانی‌ای می‌سازن و اسمش رو منطق می‌ذارن تا نتونستنشون رو توجیح کنن.

آدم‌ها شبیه سازهاشون می‌شن یا سازهارو بخاطر شباهت با خودشون انتخاب می‌کنن؟!

پیانو برای من نمونه‌ی بارزِ تنهاییِ باشکوهه. نیاز به همراهی و ارکستر برای درخشیدن نداره اما حضورش تو ارکستر مثل مرواریدی وسط صدفه. هیچوقت جایی نمیره، یا تو خونه‌ست یا آموزشگاه و اتاق تمرین و این بقیه‌ن که میان و میرن و اون همیشه محکم و استوار و با وقار سر جاش می‌مونه و هزاران هزار انسان رو به سفری درونی می‌بره. وسعت توانایی و پتانسیل‌ش بسیار زیاده و اوجش فقط توسط ذهن‌های آگاه قابل دسترسیه اما می‌تونه برای هر وجود و حضوری قابل لمس باشه.

قهوه+سودا+لیمو+یخ= بهترین و سکسی‌ترین نوشیدنی تابستونی

Your soul is far too tender and beautiful, but I feel sorry for you, for lacking the courage to admit it, even to yourself; for denying yourself the chance to see the world through the softness of your heart, and calling your fear as logic and strength.

رفت جلو آیینه و به تصویر توش اخم و چشماش رو ریز کرد: «چرا شبیه یه بازنده رفتار می‌کنی؟»

"آره یادمه گفتی"، "آره یادمه دوستش داشتی"، "آره یادمه استوری کرده بودی" همه‌ی اون جمله‌هایی که با یادمه شروع می‌شن و بعدش یه اتفاق، یه خاطره یا یه چیز کوچیک که یه بار بین حرف‌هام گفته بودم رو برام بازگو می‌کنن، بیشتر از هر «برام مهمی»‌ای برام ارزش دارن. شاید چون برای من دوست داشته شدن همیشه توی به خاطر سپرده شدنه؛ اینکه یکی وسط این همه شلوغی، یه گوشه از حرف‌هام، سلیقه‌هام یا خاطره‌هام رو نگه داشته باشه و یه روز بی‌مقدمه بگه: یادمه.

ببین قلبم تیکه‌تیکه میشه‌ها، ولی همینطور که دردهام گونه‌هام رو خیس می‌کنن خم میشم تیکه‌هامو بغل می‌کنم و بلند میشم و میرم و رد پاهای خونی‌م رو روی آسفالت به یادگار میذارم.

یک صدا، یک نُت، یک آوا؛ و در یک آن هر چه رشته کرده‌ام پنبه می‌شود.

نوشیدنی‌ها emotional support منن. می‌تونن حس و حال و روحیه‌م رو تحت هر شرایطی تغییر بدن. فصل به فصل آبسشن‌هام تغییر می‌کنه و هر بار رو یک چیز قفلی می‌زنم. هر لحظه‌‌ی معمولی می‌تونه با یک نوشیدنی درخشان بشه. نوشیدنی یه فرهنگه، درستش کردنش یک فعالیت و پروسه‌ی خاصه و نوشیدنش یک دلگرمی.

خط‌خطی‌های کودکانه در راستای جدال با کمالگرایی.

They say “the winner takes it all”… but when all is lost and the dust settles, one question remains: was there ever truly a winner?