آداجیو

یک قسمتی از تمرین هست که کسی زیاد درموردش صحبت نمی‌کنه و اون هم خراب شدن قسمت‌هایی‌عه که اتفاقاً هیچوقت مشکلی تو اجراشون نداشتی. انگار هیچوقت لازم نبوده خیلی نگران اون قسمت باشی و تمرکز و دقت بیشتری روش بذاری چون خیالت از بابتش راحت بود اما دقیقاً همین غافل شدن یه‌جا خِرت رو میگیره. خطاهای ریزی که به سادگی ازشون گذر می‌کردی تو حافظه‌ی عضلانی‌ت انباشته و تومور میشن. فکر می‌کنی از زیاد اِشراف داشتن به گیجی رسیدی ولی تو فقط توهمی از اشراف داشتی در صورتیکه فقط درحال تکرارِ طوطی‌وار بودی بدون اینکه واقعاً بفهمی داری چیکار می‌کنی و باید چیکار بکنی.

تو هرکاری کنی همیشه درصدی ازش اشتباهه و جای شک داره؛ تاکید میکنم «هرکاری». پس حداقل پاشو یه‌کاری بکن بگی کردم نشد، کردم بد شد، کردم دوستش ندارم.

من نمی‌دونم عزیزم؛ فقط یه‌کاری بکن. چنگ بزن به زمین و زمان اما فقط یکاری‌ش بکن. نذار سُر بخوره از کف‌ت بره. نذار یهو یه‌جا ببینی نه راه پیش داری نه پس. کاسه‌ی چه‌کنم چه‌کنم‌ت رو بذار زمین جاش یه‌چیز بهتر دستت بگیر.

یک‌سری آدم‌ها هم هستن تو زندگیت نقش این رو دارن که هر چندوقت یک‌بار سروکله‌شون پیدا میشه و از شیره‌ی وجودت استفاده می‌کنن و سیراب میشن و بعد میرن پی زندگی‌شون و بعد از مدتی که دوباره تشنه‌ شدن، برمی‌گردن سمتت. خیلی مهمه وقتی متوجه این چرخه شدی، دیگه اجازه ندی خون‌ت رو بمکن.

داشت درباره خودش می‌گفت. می‌گفت زندگی من مثل کار این دلقکای سیرکه، صدتا چیز باهم انداختم بالا و تمام مدت باید حواسم باشه که هیچکدومشون سقوط نکنن و پایین نیفتن و هی باید بگیرمشون و بندازمشون بالای روی هوا بمونن. اون موقع نمی‌فهمیدم چی می‌گفت. الان می‌فهمم چی می‌گه.

یه‌وقتایی هم هست آدم یه‌کارایی می‌کنه که طبق بیسیک‌ترین قوانین انسانیت و اخلاقیات، نباید بکنه. انقدر ساده و بدیهی‌عه که اگه نفهمی و ندونی‌ش، مثل اینه که دانشجوی ریاضی‌فیزیک باشی و جواب ۲+۲ رو ندونی! اینجا دیگه تلاش برای توضیح و توجیه اینکه چرا این‌کار بده، بی‌فایده‌ست. اینکه تا الان نفهمیدی و برات سواله، یعنی یا کلاً قرار نیست بفهمی یا اصلاً نمی‌خوای که متوجه بشی.

هرچی زودتر مطمئن شی تصویری که دیگران ازت ساختن یا انتظار دارن باشی رو شکستی و خیلی بیشتر شکل خودت زندگی می‌کنی. خیلی راحت‌تر نه می‌گی. و خیلی قد خودت می‌شی. چون آلردی چیزهایی که باید از دست می‌دادی رو از دست دادی، خودت موندی و چیزهایی که بخاطر خودت بودن داری. برعکسش ولی اگر بشه، از همون ثانیه‌ی اول، غلام حلقه به گوش دیگرانی.

امیدوارم همیشه یادم بمونه که چون سخته، به این معنا نیست که اشتباهه و باید تسهیل بشه. کاریش نمیشه کرد دیگه، سخته.

وقتی که زندگی خودش برات چپتر جدیدی رو آغاز می‌کنه، خیانت بزرگیه تو چپتر قبلی گیر و در حق جدیده کوتاهی کنی.

سخت‌ترین کار، رقابت و پیشی گرفتن در ارتباط با خود کسیه که ارتباطش با خودش خوبه. باید با خودش برای خودش رقابت کنی.

تواضع‌های ظالم، مکرِ صیادی بوَد بیدل؛ که میلِ آهنی را خم شدن، قلاب می‌سازد. بیدل دهلوی

خیلی وقت‌ها به دانش‌آموزهام می‌گم آدم وقتی معلمه هم مثل وقتی که دانش‌آموزه دوست داره کلاس‌هاش کنسل شن! تقریباً همیشه اولش این‌طوره: نمی‌خوای بری سر کلاس، می‌خوای کتاب بخونی، راه بری، با دوست‌هات بری بیرون و …. نمی‌خوای یه چیزی که قبلاً ۲۰ بار تدریسش کردی و دوباره تکرار کنی تا این‌که می‌ری سر کلاس! شروع می‌کنی به حرف زدن با بچه‌ها، انجام دادن کارهای تازه و معاشرت کردن و می‌بینی که چه‌قدر عاشق معلم بودنی و خوش‌حالی که کلاس داری! ذوق تدریس هم مثل بیشتر چیزهای دیگه از ذوق انجام کارهای تازه میاد؛ امروز با هم یه متن تازه می‌نویسیم، فردا با هم یه بازی جدید می‌کنیم! خوش‌حال و ذوق‌زده‌ای و می‌دونی کلاست، کلاس خوبیه چون همیشه، حتی وقتی دلت نمی‌خواد کلاس تشکیل شه، به‌محض این‌که می‌ری سر کلاس، همچنان بهت خوش‌ می‌گذره!

گاهی باورت نمی‌شه ولی بعضی از آدم‌ها قادرن از رفتارای سالمت، بخاطر سالم بودنشون، مشکل بسازن و با همون تخریبت کنن یا بابتش بهت حس بد بدن.