📚 Ibratli Hikoyalar 📚

😉50 000минг сўмлик хожатхона учун мўлжалланган освежительни асл нархи 5000 сўм эканлигини билармидингиз Тежамкор бекажонларим сиз учун фойдали лайфхак 💡 Яқинларга Улашинг.. 🌸 Каналимизга обуна бўлинг👇💖 https://t.me/joinchat/FAQ5DRgrCa4xNzli https://t.me/joinchat/FAQ5DRgrCa4xNzli

ҚАТРАЛАР .... ---- Ўғлим , сизга оқ кўйлак , қора шим , нимча , майкалар . Синглингизга ҳам кофта юпка , майка , нимча , лента . Иккингизга ўқув қуроллари олдик. Бўлдия , қолганини кейин олаверамиз . ---- Ҳа бўлди , катта раҳмат , онажоним , сизни ва отамни топганларингизга Аллоҳим барака берсин . Насиб бўлса , катта бўлсам иккингизни хам бозорга олиб тушиб энг яхши кийимларни олиб бераман . Умра ҳажларга юбораман . Раҳмат онажон . Стулга ўтирган онасини қучоқлаб пешонасидан ўпиб қўйган 10 12 ёшлар чамасидаги болага қараб ҳавасим келди... Синглиси ҳам онасини қучоқлаб ўпиб , раҳмат айтиб қўйди .... Болаларнинг тарбиясига завқим келди . Ҳар бир олиб берилган нарса учун миннатдорчилик билдириш , шукур қилишга ундаб ўргатилган гўзал тарбия .... ШАХЗОДАнгиз 😘 https://t.me/shahzodangizdan

Sog‘lom Va Shijoatli Hayot Sariy Ilk Qadamni Qo‘ying! 🌱💪 Har kuni bajarish mumkin bo‘lgan oddiy odatlar bilan hayot sifatingizni oshiring! 🔋 Detoks retseptlari, immunitetni mustahkamlash va sog‘lom hayot sirlari shu yerda. O‘zingizga yaxshilik qiling va mutaxassis maslahatlariga boy videolarni o‘tkazib yubormaslik uchun hoziroq kuzating! 🫁🍏 🔗 Bosing Va Obuna Bo‘ling! #reklama · Tibbiyot Olami

Operatsiya asoratlari so’zini eshitib, Muslimaning yuz ko’rinishi yana o’zgarib qoldi. Avvalgi Muslima bo’lib qoldi. Men boshqa gaplashish ortiqchalik qiladi deb, ota-onalari kelganida chaqirishlarini aytib, chiqib ketdim. Umida nega javob bermayotganining sababini endi bilmoqchi bo’lganimda, taqdir shuni to’sib qo’ydi. Ozgina qolgandi. Haliroq kirib so’rasammikan? Yo’q, buni o’zidan bilishim kerak. Muslimaga balki boshqa sabab aytgandir. Endi sal chalg’iganimda, Muslima buni yana yodga solib, yuragimning tubidagi xotiralarni uyg’otib yubordi. Kechga yaqin Muslimaning otasi bilan onasi kirib kelishdi. Ularga qizlari operatsiyaga rozi bo’lganini aytdim. Keyin kuzatilishi mumkin bo’lgan asoratlar, qisqasi hammasi haqida tushuntirdim. Ularning oldida faqat bitta yo’l qolganini tushunardim. Ular ham buni tushunishardi. Bu og’ir qarorni qizlari bilan birgalikda qabul qilishlari uchun, operatsiyaga rozilik xatini berib yubordim. Uning ichida barcha kuzatilishi mumkin bo’lgan holatlar yozilgandi. Faqat familiya va ism yozib, qo’l qo’yilsa bo’ldi... Qo’l qo’ydirib olib kelib berishdi... Ishdan chiqishimda, Umida kutib turgan ekan. Birga piyoda sayr qilishimizni so’radi (balki bugun javobini aytar. Menimcha, indinga, operatsiyadan oldin aytmaydi). -            Javohir aka, olib kelingan ayiqchangiz, juda chiroyli ekan. Menga yoqdi. Muslimaning palatasiga kirganimda ko’rdim-u, siz olib kelganingizni bildim. -            Ruhiy qo’llab-quvvatlash uchun bu kerak edi. Lekin uni mendan ham ko’proq ruhiy qo’llab-quvvatlagan siz bo’ldingiz. Agar siz bo’lmaganingizda, menimcha ko’ndira olmasdim. -            Men ham vazifamni bajardim. Siz meni ko’ndirganingizdek. -            Ha. U paytlar yosh edim. -            Nimagadir shu operatsiya haqida gapirsam, jiddiy, o’ychan bo’lib qolayapsiz. Ishqilib, hammasi yaxshi bo’ladimi? Men unga hammasi yaxshi bo’lishiga va’da berib qo’yganman. -            Nasib, yaxshi bo’ladi... hammasi yaratgandan. -            Avvallari boshqa operatsiyalardan oldin bunchalik o’ychan bo’lmasdingiz? -            Hozir ham bunday o’ychan emasman. Shunchaki charchagandirman. (gul do’kon yonidan o’tayotgan ekanmiz. Anchadan beri gul bermaganim esimga tushib, o’ziga yoqqan gulni olib berdim). -            Rahmat, meni ham xursand qildingiz. (shunday deb gulni hidlab qo’ydi. Va qo’limdan quchoqlab, yelkamga boshini qo’ydi. Oz fursatdan keyin guldastani quchoqlab, sevinib aylandi. Keyin yana yo’lda davom etdik. Uyiga kuzatib qo’ydim). Operatsiya kuni keldi. Tahlillar hammasi ko’rildi. Muslimani palatasidan ota-onasi, Umida duo qilib kuzatib qo’yishdi. 4 soatlik murakkab operatsiyani o’tkazdik. Operatsiya tafsilotlarini aytib o’tirmayman... Qisqasi operatsiyadan keyin Muslima reanimatsiya bo’limida vafot etdi... Reanimatsiya bo’limi yo’lagida onasini, yana yaqin qarindoshlarini yig’isi tutib ketdi. Ularning oldiga chiqib, nima deyishni bilmay qoldim. Operatsiyadan avval xonada, shunday holat bo’lishi mumkinligini, lekin boshqa variant yo’qligini tushuntirgandik. Shunga deyarli tayyor edilar... Bu holat kechasi bo’lgani uchun, Umida yo’q edi. U operatsiya tugaganidan keyin uyiga ketgandi. Endi aslida bemorlar operatsiyadan keyin reanimatsiyaga chiqadi, ahvoli stabillashgandan keyin palataga qaytariladi. Shuning uchun unday xavotirlanmadi, operatsiyani murakkab kechganini ham aytmagandim. Muslima esa, palataga qaytmadi. Palatasida 2 ta ayiqchasi uni kutib qolib ketdi. Ular egasi endi qaytmasligini bilmasdi. (davomi bor) @Hikoyalar

-            Ishonmasangiz (negadir hayolimga shu fikr keldi) sizlarni yolg’iz qoldiraman. Gaplashasizlar, operatsiyadan keyingi chandiqlarini ham ko’rishingiz mumkin. Deyarli bilinmaydi. (Umidaning chandig’i qanday ekanini aniq bilmasdim, tavakkal etdim. Umida har 6 oyda davriy tekshiruvdan o’tib turadi, o’smaning qaytalanishi ehtimolini, asoratlarning oldini olish va boshqalarni tekshirish uchun). Unday bo’lsa, Umidaxon, Muslimaxon, sizlarni yolg’iz qo’yaman. Shunday deb ikkalasini yolg’iz qoldirib chiqib ketdim. To’g’risi Muslimani operatsiyasidan uncha umidim yo’q edi. O’sma, yon organlarga ham tarqalgan. Biz agar imkoni bo’lsa o’smani olib tashlash, yoki ichak sog’lam qismini bir biriga ulab qo’yishni reja qilayotgandik. Shunda ham biz uning umrini uzaytirgan bo’lar edik. Bir soatlardan keyin Umida xursand holatda 8-palatadan chiqib keldi. -            Javohir aka, men Muslimani operatsiyaga ko’ndirdim!!! Uraaa. -            Rostdanmi? -            Avval siz meni qanday ko’ndirgan bo’lsangiz, men ham shunday ko’ndirib, ishontirdim. O’zimning hozirgi ahvolimni, menga qanday yordam berganlaringizni, hammasini aytib berdim. Chandig’imni ham ko’rsatdim (menga ham ko’rsatmoqchi bo’lgandek, xalatni tugmasini ushladi-yu, nimadir to’xtatib, qo’lini cho’ntagiga soldi). -            Unda zo’r, borib ustozlarimga aytib, operatsiyaga tayyorlashimni aytaman. -            Faqat bir narsa, operatsiya muvaffaqiyatli chiqadi-a? (yuz ko’rinishi xursandlikdan o’ychan qiyofaga o’zgardi). -            Nimaga buni so’rayapsiz? -            Men unga va’da berdim. Operatsiyadan keyin dugona bo’lib ketamiz dedim. -            Ha. Albatta. Yaxshi chiqadi (oxirgi gapim uncha dadil chiqmadi). -            Rahmat. Men ham kirsam bo’ladimi? -            Shu safar kirmay qo’ya qoling. Og’ir operatsiya. -            Mayli. Ertasi kuni do’kondan bitta o’yinchoq ayiqcha sotib oldim. Uni Muslimaga olib kirib beraman va operatsiyani tushuntiraman. Roziligini olib, operatsiyaga tayyorlaymiz. Shifoxonaga yetib borib, kiyim almashtirdim. Hamkasb ustozlar bilan suhbatlashib, rejalar bilan bo’lishdik. Qo’limdagi ayiqchaga e’tibor qaratishdi, Muslimaga olganimni, indingga operatsiyaga olishimizni, bu ruhiy dalda bo’lishini aytdim. Keyin uning 8-palatasiga kirdim. -            Assalomu alaykum doktor (kirib kelishim bilan kulib kutib oldi. Har doim o’ychan, jiddiy qiyofada bo’lardi). -            Vaalaykum assalom. Ahvolingiz qanday? (shunday deb, ortimga berkitib turgan ayiqchani ko’rsatdim). Bu sizga! -            Voy, chiroyliligini, rostdan menga oldingizmi?! -            Ha, siz uchun oldim. -            Ishonasizmi, huddi shuni olishni xohlab, ololmagan edim. Shirinligini qarang. -            O’zimga ham boshqa ayiqchalar orasida shunisi yoqdi. Marhamat oling (ayiqchani unga uzatdim, u ozg’in, oqargan qo’llarini cho’zib, ayiqchani oldi va ozg’in tanasiga bosib quchoqlab erkaladi). -            Rahmat kattakon. Anchadan beri bunaqa xursand bo’lmagandim. Buni operatsiyaga rozi bo’lganim uchun olib keldingizmi? Agar rozi bo’lmaganimda olib kelmasmidingiz? -            (nimadir deyishga shoshdim, nima desam hafa qilmayman deb o’ylab qoldim) -            Bildim, Umida opamga ham rosa gullar olib kelgan ekansiz. Kecha gaplashganimizda aytib berdilar. Uylariga borib, xabar olib turgan ekansiz. Talabalikka tayyorlabsiz. Sizni bunaqa oliyjanob doktor ekaningizni bilmagandim. Qanaqadir kibrli deb bilardim. Duolarimda sizni ham qo’shib ketayapman endi. Umida opa bilan bugun ham gaplashgandim. Bergan uzugingizni ko’rsatdilar. Juda chiroyli ekan. Sizlarga havasim keldi. Lekin oxirgi paytlarda gullar berishni kamaytirib qo’yibsiz. Qo’llarini so’ragan ekansiz, lekin javobni keyinga qoldirgan ekanlar. Uning sababini ham aytdilar... (shu joyida ustozim kirib kelib, suhbatni bo’lib qo’ydilar. Bemorni ko’zdan kechirib, tahlillarni qayta olish va ota-onasi bilan birgalikda operatsiya mohiyatini, kechishini, asoratlarini aytishimni so’radilar, so’ng ayiqchaga qarab qo’yib, menga qarab, boshlarini qimirlatib, tabassum bilan chiqib ketdilar).

Palatadagi qiz II (davomi) (3) *** Men 3 yil o’qib, magistraturani bitirdim. Diplom olish marosimida onam, akam (tog’amning o’g’li) qatnashishdi. Mantiya kiyib, uzun qizil gilam ustidan yurib, fakultet dekani qo’lidan diplom oldik. Tabriklash uchun Umida ham keldi, onam, akam turganliklari uchun yaqin kelishga ozgina uyaldi. U diplom olib, ortga qaytayotgan vaqtda ko’zlarimiz to’qnashganda, qarsak chalib qo’yganida ko’rdim. Qo’lida men bergan uzuk bor edi. Birozdan keyin rasmlarga tushib bo’lib, uning oldiga bordim. Samimiy tabriklar tiladi. Ularda yana malakaviy amaliyot boshlanayotganligini, mening shifoxonamda amaliyot o’tashini aytdi. Men shu yerda ishga qoladigan bo’lganligimni, yana ko’rishimizni aytdim. Ularda malakaviy amaliyot boshlandi. Har kuni ko’rishamiz. Bilmagan narsalarini o’rgataman, ko’rsataman. Endi o’zim ham juda kuchli mutaxassis emasman-u, yaqinda bitirganman, baribir ancha tajribaga egaman. Yana bitta narsa, ustozlar bilan yelkama yelka ishlash zavqi boshqacha ekan. Avval shogird sifatida edim. Hozir esa, barcha mas’uliyat o’zimda. Umida esa taklifimga hali ham javob bermadi. O’zi ham bilib turibdi, bu yil oxirgi muddat ekanini, chunki bitirdim, endi uydagilar uylantirishga ko’ndirishlarini. Uni nimadir ushlab turibdi, nimadir. Agar u javob bermasa, onam topadigan qizlardan biri bilan oila qurishimga to’g’ri keladi... Bo’limimizga bitta ichak saratoni tashxisi bilan bemor qizcha olib kelindi. Tuzatishning yagona chorasi, operatsiya qilib, ichakni berkitib turgan o’smani olib tashlash. Lekin qizcha operatsiyaga ko’nmayapti. Necha yil avvalgi voqealar yana takrorlanayotgandek edi. Lekin bu safar qiz qaysarroq chiqdi... Uncha bunchasi ko’ndira olmayapti. Yana bitta ko’ndirishga harakat qilish uchun u yotgan 8-palataga kirdim. Bu qizchayam 18 yoshda ekanlar. Ismlari Muslima. -            Assalomu alaykum, kirsam maylimi? -            Assalomu alaykum, keling doktor. -            Yaxshimisiz. Davo muolajalarini vaqtida olayapsizmi? (bilagini ushlab, pulsini tekshirdim, so’ng tonometr bilan qon bosimini o’lchadim). -            Ha, lekin baribir foydasi yo’q doktor. -            Qon bosimingiz ham pasayib ketmoqda. (Stol ustidagi deyarli yeyilmagan ovqatga qarab qo’ydim). Ovqat ham yemayapsiz. -            O’tmasligini bilasiz-ku, doktor. -            (ozgina sukut saqlab turdim). O’ylab ko’rdingizmi? -            Ha, o’yladim. Menimcha operatsiyadan chiqish imkoniyatim past. Internetdan bu kasallik haqida ma’lumotlarni, bemorlarning fikrlarini o’qidim. -            Endi internetga hamma xohlaganini yozishi mumkin. -            Qancha umrim qolgan bo’lsa ham, shu umrimni ibodat qilib, yaxshi qilib tugatmoqchiman. Qancha umr bergan bo’lsa, shuni yashayman. Ozgina qiladigan ishlarim bor. Operatsiyadan qo’rqayotganim yo’q. (shunda yonidagi yumshoq o’yinchoq kichkina “Teddy” ayiqchasini qo’liga oldi). Bilasizmi doktor, menga shunaqa o’yinchoq ayiqchalar yoqadi. Uyda bulardan ko’p. Har xil o’lchamdagilari bor. Bu yerga ko’p mumkin emas ekan. O’shanga 1 ta kichikrog’ini birga olib keldim. O’zi mushuk boqishga ham qiziqaman, lekin uydagilar uyda boqishga ruhsat berishmaydi. (bu gaplar bilan meni chalg’itmoqchi bo’layotgandi). Bu ayiqchani ko’ring, biram shirin. -            Muslima, nasib qilsa, bundan ham ko’p yashaysiz. Biz bu operatsiyalarni ko’p o’tkazganmiz. (shu payt amaliyotda yurgan Umida kirib qoldi). Ishonasizmi, shu qiz ham sizdek vaqtida operatsiya o’tkazgan. Hozir esa, tibbiyot talabasi. 5 daqiqasi kam shifokor. (Umidaga qarab, ozgina kulib qo’ydim). -            (Muslima, Umidaga qarab, ishonishini, ishonmasligini bilolmay turdi. Umida ham nima vaziyat ekanini anglaguncha bir xil qiyofada turishdi).

- Lekin rozilik berdi deb o’ylamaslik sharti bilan-a? -            Ha, shunday, bu uzukni rozi bo’lsangiz ham, rozi bo’lmasangiz ham sizga berish uchun olgandim (uzukni uzatdim. Aslida rozi bo’lganida barmog’iga taqib qo’yishim kerak edi...). -            Vuuy chiroyliligini... (hayratlanib, uzukni tomosha qildi va qo’liga taqib, birinchi o’zi ko’rdi, so’ng menga ko’rsatdi). Yarashibdimi? -            Yarashdi, yarashdi. Huddi siz uchun yasalgandek (aslida ham u uchun yasalgandi)... Yoqqan bo’lsa, xursandman. (Chekkaroqda, olindan buyurtma qilib qo’ygan guldastamni ofitsant yigit olib kelib berdi). Bu guldasta ham siz uchun. Faqat ustidagi yozuviga (merry me) ahamiyat bermaysiz. Rozi bo’lasiz deb o’ylab, shunday yozdirgandim (kulib qo’ydim). -            Chiroyli guldasta ekan, mayli yozuviga ahamiyat bermaymiz... O’zim aytmagunimcha o’zingiz so’ramaysiz, hop?-            Hop, boshqa so’ramayman. So’rasam, kal bo’lib qolay (baravar kulib yubordik). Shu bilan Umidani uyiga kuzatib qo’yib, quyuq xayrlashdim, so’ng 1 chaqirimcha kelgan mashinada yurgach, piyoda yurishni xohlab, tushib qoldim. Yo’lda hayol surib, o’zim bilan o’zim gaplashib ketdim. Meni o’ylantiradigan ko’p narsalar bor edi. Umida menga, shunda silliq qilib, rad javob berdimi? Yoki rostdan ham o’ylab ko’rmoqchimi? O’ylasa qancha vaqt o’ylaydi? Uydagilar ertaga meni uylanishga qistab qolsa, nima deb aytaman? O’zimga qolsa, magistraturani tugatishni istayman... Endi Umidani uncha bezovta qilmaydigan bo’ldim. Bilmadim, deyarli rad javobini bergani uchunmi? Yoki rozi bo’lishiga ko’zim yetmayapganigami? Bir tomondan hozir ish, o’qish ham ko’paygan o’zim uchun ham bo’sh vaqt topish qiyin bo’layotgan edi. Ko’rishishni, birga tushlik qilishlarni kamaytirdim. Agar mabodo rad javobini beradigan bo’lsa, unga o’rganib qolmayin, derdim. Kimdir aytishi mumkin, sevgi uchun kurashish kerak, yana nimalardir deb. Menda bitta qoida bor, suymaganga, suykalma! Balki uni sevmasman, shunchaki yoqtirarman. (Davomi bor)

Uydagilar bitirganimdan boshlab, uylanishim kerakligini aytib, boshni qotirib tashlashgan edi. Ularga magistraturaga kirishimni, so’ng bu haqida gaplashamiz deb muhlat so’ragandim. 25 yoshga endi to’lgan bo’lsam. Endi uylanishga qattiq o’ylanish boshlandi. Hayolim Umidada. Unga sovchi jo’natsam... U rozi bo’larmikan? O’ziga aytsammikan avval? Hozir o’qiyman, turmushga chiqishni o’ylamayapman deb rad javobini bersa kerak. Lekin tavakkal qilishga uncha botina olmayapman. To’sattan sovchi qo’ysamchi? Hafa bo’lib qolsachi? Keyin ikkalamizning kontraktimiz bor. Uning uydagilari kontraktini to’lashga yordam berishi ham mumkin, lekin men uni qabul qila olmayman. Ishlab topganim, o’zimnikiga yetadi. Ota-onam qarashishar. Ishlari yaxshi-ku. Hop, avval Umidadan, meni uydagilar uylantirmoqchi ekanini aytib, maslahat so’rayman. Va shu orada uning qo’lini so’rayman. Rozi bo’lsa sovchi jo’nataman. Bitta uzuk sotib olishim kerak. Uzuk ham qandaydir noodatiy bo’lishi kerak. Yoki yasattiraman. Tibbiyot ramzi idishga o’rmalab chiqayotgan ilonni gul o’rniga yasatiriman. Bittagina yaltiroq toshi ham bo’ladi. Agar taqdir bo’lsa, birga bo’lamiz. Hozir ular malakaviy amaliyotda, bizning shifoxonamizda amaliyot o’tashmoqda. Amaliyot tugaganidan keyin uni yaqin atrofdagi restoranga taklif qildim. -            Umida, darslarni eson-omon tugatib oldingizmi? Ancha moslashib qoldingizmi? -            Ha, moslashayapmiz. Lekin ba’zi fanlar qiyin ekan. Ayniqsa anatomiya! Ko’p narsani yodlash... eslab qolish. Vuuuh. -            Ha, eng keragi ham anatomiya. Barcha fanlarimizning asosida shu fan yotadi. Agar anatomiyani yaxshi o’zlashtira olmasangiz, boshqa fanlarni tushmay qolasiz. -            Ustozlar ham boshida shunday tushintirishdi. -            Agar jarrohlikni tanlaydigan bo’lsangiz, barcha ichki tuzilmalarni o’rganishingiz kerak bo’ladi. -            Ha, men ham sizga o’xshab, jarroh bo’laman. -            Menga shogird bo’lar ekansiz-da unda (deb kuldim). -            Albatta. -            Umida, qisqasi sizga bir gapim bor. Uydagilar meni uylantirishmoqchi bo’lishmoqda. Qisqasi o’shanga... -            (nimadir demoqchi bo’lib, yutinib qo’ydi). -            Shunga nima deyishga ham hayronman. -            (yana jim, ko’zlarini pirpiratib qo’ydi. Hayajonini bosish uchun yonidagi suvni ichdi). -            O’zi uydagilarga ko’z ostimga olganim yo’q deganman. Lekin sizni uchratganimdan keyin, bu fikrim xatomi deb o’yladim. -            ... -            Hozir nima desangiz ham sizdan hafa bo’lmayman. O’sha paytda vaziyatni tushuntirgandingiz. Balki avvalgi gaplarimiz hazil-huzul bo’lgandir. U paytga qaraganda ozgina bo’lsa ham ulg’aydik... Bundan keyingi hayotimni siz bilan tasavvur qilayapman (shunday deb yasatib kelgan uzugimni uzatdim).

Umidalarning uyiga kirganimizda tayyorgarlikni ancha katta qilib yuborishgan ekan. Bir pasda mehmonlar ham kelib bo’lishgan. Musiqachilar bo’lganida, kichikroq to’y bo’layapti deb o’ylardingiz. Hamma Umidani tabriklab ketdi, menga rahmatlar aytishdi. Ayollar alohida, erkaklar alohida o’tirdik. Bitta ovqat, mastava tortilgandan keyin, navbatchilikni bahona qilib, chiqib ketdim. Menga notanish bo’lgan odamlar orasida unaqa uzoq o’tirish juda noqulay bo’ldi. Aslida navbatchilikda hech nima yo’q edi. Uyga yetib borib, dam oldim. Kechroq Umida qo’ng’iroq qilib, menga vaqt ajrata olmaganligini, qachon ketib qolganimni so’radi. Unga hijolat bo’lmasligini, yaxshi o’tirganimni aytdi. U hamma uchun rahmat aytib, endi o’qish mobaynida ham uni qo’llab turishimni so’radi. Yo’q deya olmayman-ku... O’qishga kirganiga gul sovg’a qilmaganim esimga tushib, yetkazib berish xizmati orqali, 2 ta katta guldasta yubordim. Oq liliya va pushti atirgullardan iborat bo’ldi, bu talabalik ostonasidagi yaxshi niyatlarimni bildirish uchun edi. Bir necha soatdan keyin “Rahmat” degan sms xabar keldi. Ertasiga kunduzi, qayerda bo’lishimni so’rab, sms yozdi. Ishda bo’lishimni aytdim. 1 soatlardan keyin shifokorlar xonasining eshigi taqillatildi, qarasam Umida qo’lida nimadir ushlab turibdi. -        Assalomu alaykum. Osh yemay ketibsiz, onam rahmat etib berib yubordilar, o’zim ham qarashgandim osh tayyorlashga... -        Vaalaykum assalom. Rahmat... lekin shart emas edi... -        Sizdan minnatdormiz... Talaba bo’lganimga hali ham ishona olmayapman. -        Ishonasizmi, ishonmaysizmi, endi talabasiz! Oshni olib kelib ovora bo’libsiz-da. -        Mayli, vaqtingizni olmay. Ketishim kerak (qo’lidagi bir martalik ishlatiladigan idishdagi oshni menga uzatdi). -        Rahmat. (idishni oldim). Hozir sizni kuzatib qo’yaman. Qo’limdagi idishni xonadagi muzlatgich ustiga qo’ydim. Xonada o’tirgan shifokorlar piching qilgandek kulib qo’yib, kimdan kelganligini va havas qilishayotganligini aytib, hazillashib kulishdi. Hozir kelaman deb chiqib ketdim. Umidani darvozagacha kuzatib qo’yib, ozigina gaplashib turdik. Keyin uyiga ketdi. Xonaga qaytib kirib qarasam, oshni yeb qo’yishibdi. Tagida 3-4 dona guruchi qolibdi. Mazasini bilishni istaganimdan o’shani terib og’zimga soldim. Ichimdagi gapimni o’qib turishganidek, “osh mazali chiqibdi” – deb hiringlashdi... Tibbiyot oliygohida birgalikda o’qishni boshlab yubordik. Bizning darslarimiz asosan klinikalarda bo’lgani uchun, Umida bilan deyarli ko’rishmasdik. Men shu bahonalar bilan tushlik vaqtida ko’proq o’quv binosiga borib turardim. Birga tushlik qilardik. Keyin qaytib ketardim. U qolardi. Tushunmagan darslarini tushuntirib, o’rgatib. Amallab bir yilni o’tkazdik. Men bitirdim. U ikkinchi kursga o’tdi. Birga nishonladik. Keyin o’zim yoqtirgan yo’nalishga, magistraturaga topshirdim. Kontraktga kirdim! Muhimi kirib olish. Ozgincha qo’rqqan edim. Kira olmayman deb o’ylagandim. Chunki talab yuqori, talabgorlar ham ko’p. Muhimi men yutib chiqdim.

Palatadagi qiz II (davomi) (2) * * * Umida hazillashmagan ekan, tibbiyot oliygohiga kirish uchun astoydil tayyorlanishni boshladi. Kirish imtihoni bo’ladigan fanlardan topib bergan repetitorimga borib, tayyorlandi. Tushunmagan joylarini o’rgatib turdim. Bir xillarida ozgina chalg’isin deb, darsdan chiqqanidan keyin turli joylarga aylanishga bordik. Teatrga tushdik. Restoran, yo’g’e, kafelarga borib ovqatlandik. Talabalikda restoranga borishga pul qayerda edi. Keyin 2 ta guldasta bilan uyiga kuzatib qo’ydim. O’sha hayajonli kunlar keldi. U imtihon topshirgani kirib ketdi. Qo’llab turish uchun birga bordim. To’g’risi o’zim, imtihonga kirgan vaqtimda bunchalik hayajonlanmaganman. Uni chiqishiga 2-3 soat vaqt borligidan foydalanib, yaqin atrofdagi gul do’kondan guldasta olib kelib turdim. Bir qancha vaqtdan keyin xursand bo’lib chiqib keldi. Aytishicha biladigan savollari tushgan ekan. Unga omad tilab, uyiga kuzatib qo’ydim. Keyin shifoxonaga, ustozimni yoniga navbatchilikka ketdim. O’zimning ham bir yillik o’qishim bor va magistratura yoki ordinaturaning birortasiga kirishim kerak edi. Tibbiyotda bularni o’qimasangiz, hech kimsiz. Shuning uchun ham ixtiyoriy-majburiy narsa hisoblanadi. Bir qancha kundan keyin javoblar e’lon qilinishini aytildi. O’sha kuni Umida javoblarni bilish uchun Tibbiyot oliygohiga bordik. Javob varaqalarini eshikdan kiraverishga chiroyli qilib osib qo’yishibdi. Bo’lajak talabalar va omadi kelmagan abituriyentlar o’zlarini nechi ball olganliklarini qiziqish bilan qarshayotgan edi. Biz ham bir chekkadan suqilib kirib, yaxshi niyatda byudjetning birinchisidan qarashni boshladik. Raqamlarga qaraymanu, o’zimnikini ko’rayotgandek hayajon bosardi. Byudjet ro’yxati borgan sari pastga tushib borarkan, qaltiroqli hayajon kuchayardi. Shu payt Umida kontraktga kirganlar orasidan o’zini topganini aytdi va xursandligidan baqirib yuborib, meni quchoqlab oldi. Men ham tabriklab, beixtiyor quchoqladim. Ikkalamizni quvonchimiz dunyolarga sig’masdi. O’zim o’qishga qabul qilinganimda ham bunchalik quvonmagandim. Keyin uydagilariga telefon qilib, suyunchi berdi. Qisqa, ammo mazmunli suhbat bo’ldi. Gaplashib bo’lganidan keyin, aytishicha uydagilari meni uyligiga taklif qilishibdi. Tibbiyot oliygohiga kirganligini “yuvib” berishar ekan. Endi ozmi-ko’pmi, menda ham hissa bor-ku. Yo’lda taksi to’xtatib, uning uyiga yo’l oldik. Yo’lda o’ylab ketayapman. Taqdirimiz endi nima bo’ladi. Unday uylanish fikri yo’q-ku. Lekin shuncha vaqt ichida bir-birimizga ancha bog’lanib qolgandik. U ham sovchi yuborishim haqida boshqa so’ramadi. Men ham unga hech narsa demadim. Tashqaridan qaraganda xuddi aka-singildek, yoki do’stlardek yurardik. Uylariga ham ko’p borganim uchun meni yaxshi tanishardi. Xuddi o’zligimdek.…. bilmadim. Qanaqa qabul qilishadi o’zi. Umida yo’lda sinfdoshlari, dugonalari, qarindoshlariga telefon qilib, o’qishga kirganini aytib, maqtanish deymizmi, bildirishmi, qisqasi xursandchiligini ulashib kelmoqda. Menga unday e’tibor ham bermayapti. Menda ham oldinda oxirgi kursim qoldi.

- Juda oshirib yubordingiz, men shunchaki sizni sog’ayishingizni bilardim va shuning uchun harakat qildim. Biz shifokorlar uchun bemorlar hayotini saqlash birinchi o’rinda turadi! - Bo’lajak shaxsiy shifokorimeey... - Endi sog’ayib ketdingiz, bemorimeey deya olmayman. (kulishdik). Endi men bor ekanman. Hech qachon kasal bo’lmaysiz. (qo’lidan tutib, yurishda davom etdim). - Bir narsa so’rasam maylimi? - So’rang. - Anavi kundagi guldastani oyijonga berdingizmi? (onamni oyijon deyishi, qanaqdir boshqacha tuyuldi). - Ha, berdim. - Men haqimda aytdingizmi? - (Nima deyishni bilmay qoldim. Alday desam, to’g’ri kelmaydi, aldamay desam, salomimni yetkazmadingizmi, deyishi mumkin!) To’g’risi, ayta olmadim. Uyaldim. - Hmm. (miyg’ida kulib qo’ydi). Sizga bir gap aytaymi? Men sizni, menga uylanishingizga majburlamoqchi emasman. Hazilkash bo’lganingizga, hazil aralash gapirgandim. Keyin endi 18 yoshdaman. Turmushga hozir chiqmoqchi emasman. Mana tuzaldim. Nasib qilsa, menam sizga o’xshab shifokor bo’lmoqchiman. Tibbiyot oliygohiga kiraman. Bemorlarga, odamlarga yordam beraman. Davolayman. Faqat siz jiddiy o’ylamagan edingizmi? - (yana shoshib qoldim) Jiddiy o’ylaganim yo’qku, lekin baribir ... . Qachondir uylanaman. Shunday chiroyli qizni begona qilgim kelmayotgan edi-da. (kulishdik). - Qaydam, hayot hali oldinda. Siz o’qishni tugatishni, men esa o’qishga kirishni o’ylaylik. - O’qishga kirishingizga o’zim yordam beraman. O’zim tayyorlangan, tanish repetitorlar bor. O’shalarga olib boraman. - Ooo. Zo’r bo’lar edi. Rahmat bugungi kun uchun. Men biroz charchadim. Uyga qaytaylik. So’ng uni uyiga kuzatib qo’ydim. Yo’lda uyga qaytayapman, boshda ming hayollar. Nimagadir Umida menga yoqa boshlagandi. Qanaqadir umid bergandi. Lekin hozir o’zim ham uylanadigan sharoitda emasman. Darslar qiyin, ustozlar qattiqqo’l. Yana darslardan chalg’ishim mumkin degan fikr ham bor. Onamga aytsammikan? Lekin Umida ham hozir turmushga chiqmasligini aytayapti. Keyin o’qishga kirmoqchi. Agar kontraktga kirsachi? Qanaqa qilib to’layman? Keyin, o’qishni bitirib, keyin turmushga chiqaman desachi? Uni kuta olamanmi? Yana bitta narsa bor. Kasalligini qaytalanmasmikan? Farzandli bo’lishiga halaqit qilmasmikan?.… (Davomi bor) @Hikoyalar

Palatadagi qiz II. (1) 12 yildan so’ng. Bugun o’zgacha kun. 10 yil avval o’qish va ishlash uchun Germaniyaga ketgan kursdoshim Sarvar qaytib kelmoqda. O’shani kutib olish uchun aeroportga bordim. Telefonda, internet orqali gaplashib turganimiz uchun, ko’rib birdaniga tanib oldim. Lekin semirib ketibdi, Germaniyaning havosi yoqibdi shekilli. Uni kutib olib, ovqatlanish uchun yaqin atrofdagi “Milliy taomlar” kafesiga olib bordim. Yo’lda hol ahvol so’rashib, yoshlikni eslashib yetib oldik. Keyin unga osh buyurtma berdim, Toshkent to’y oshini sog’ingan bo’lsa kerak. O’zimgayam osh buyurtma qila qoldim. Har holda bir xil taom yeyish odatim bor. Kulishib, ovqatlanib ham bo’lgandik. Sarvar mendan so’rab qoldi: - Javohir, esingdami? 5-mi 6-mi kurslik paytingda bir davolagan bemor qizga uylanmoqchi bo’lib, yurgan eding. Adashmasam sovchi ham jo’natganding?! - Umidani aytayapsanmi? - Ha, o’sha, ismi Umida edimi? - (biroz o’ylanib qoldim) Ha, Karimova Umida Baxtiyorovna. - O’sha, uyiga 4 ta guldasta ko’tarib borgan eding, keyin men ketib qoldim. Sen boshqa bu haqida gapirmading. So’raganlarimda gapni boshqa yoqqa burarding. - Ancha voqealar bo’ldi. Agar uyingga shoshilmayotgan bo’lsang, aytib beraman. - Shoshmayapman. Menga shu qiziqroq. Umida onangiz bilan ammangizni jo’nating deganini, boshida tushunmadim, keyin unga mehr ko’rsatganimga, gullar berganimga, meni yoqtirib qolgan ekan. To’g’ri u chiroyli qiz edi. Kelishgan. 18 yosh (men 24 yosh) navnihol edi. To’g’risi shoshib qoldim. Nima deb javob berishni ham bilmadim. Keyin birgalikda kulib, olib kelaman, siz yaxshilab tuzalib oling, deb chiqib ketdim. Ortimdan qarab qoldi va 1 ta guldastani olib chiqib, onamga berib qo’yib, salomini yetkazishimni aytib, o’zingiz aytganingizdek, uyimda guldastalar soni 4 ta qoldi, 5-chisi ortiqcha, dedi. U bu gaplarni aytayotganda juda ham yaqin turganligi sababli, ko’z nigohlarini yaqqol ko’rib turardim. Avval ko’zlariga bunchalik yaqindan qaramagandim. Shunda men ham unga o’zimda qandaydir iliqlik his qildim. Qo’limda gul bilan uyga ketayapman. Onamga nima deyishni bilmayman. Sovchilik haqida gapirishni emas, gulni qanday berishni aytayapman. Chunki tug’ilgan kunlaridayam, bayramlardayam gul bermaganman. Hozir nima deb olib boraman. Bu gul bo’lajak keliningizdan. Sizga berib yubordi, shu gulday ochilib yurarkansiz, otashin salom aytdi deymanmi? Shularni o’ylab, boshim qotdi. Keyin uyga yetib kelganimni sezib, onamga shunchaki ularni yaxshi ko’rishimni aytib, gul olib kelganimni, hech qanday sababsiz, gul berish uchun qandaydir bayramlar bo’lishi kerakmasligini, bayramlarsiz ham gul berish mumkin dedim. Onam shunda gulga qarab turib, so’ng menga ma’noli qaradilar: - O’g’lim, shu yarimtasini sevib-sevib qolmadingmi? Hozir sovchilikka boradigan manzilini ham aytasanmi? - dedilar. Shoshib qoldim. Chunki bunaqa deyishlarini kutmagandim. Yo’q, hech qanaqa qiz.… Shunchaki olib keldim. Agar xohlamasez... (uyda televizor ko’rayotgan otamga ishora qilib) otamga beraman dedim. Hech zamonda erkak kishigayam gul beradimi, deb onam gulni olib qoldilar. Umida bilan telefonda gaplashib turdim. 1 haftalardan keyin uyiga borib, hol ahvolini bildim. 2 ta guldasta ham oldim. Bemalol erkin harakatlanib yuribdi. Orada telefonda hol-ahvol so’rab turdim. 3 haftalardan keyin yana 2 ta guldasta ko’tarib, uyiga bordim. Endi ko’rinishi ancha o’ziga kelgan. Ko’rgan hech kim Umidani kasal deb o’ylamaydi. Uydagilarining roziligi bilan yaqin atrofdagi hiyobonni aylantirib kelishga ruhsat so’radim. Hiyobonga yetib borib, aylanib yurib gap boshladim: - Umidaxon, qanday endi, kayfiyatlar? - Yaxshi, shukur. Hozir juda ham baxtiyorman. Balki operatsiya qildirmaganimda, davolanishga bormaganimda bunday yurmasmidim. Keyin... - Nima keyin? - Keyin... (qisqa o’ylanib turib) Keyin sizni uchratmagan bo’lardim. Siz hayotimni saqlab qoldingiz. Siz bo’lmaganingizda, menga ishonch bermaganingizda, dalda bo’lmaganingizda, meni hech kim operatsiyaga ko’ndira olmasdi. Allaqachon hayotdan umidimni so’ndirgan edim.

Ertasiga ertalab, usha derazada, 2 ta guldasta o’rtasida, chiroyli qiz menga jilmayib qarab turibdi. Men unga hammasi zo’r deb, qo’lim bilan ishora berdim... Operatsiya qilindi. Yaxshi o’tdi. Uni palatasiga har kuni kirib ko’rib turdim. Guldastalari so’layotgan bo’lsa, yangilarini olib kelib turdim. Ota onasi ham mendan hursand bo’lishdi. Butunlay sog’ayib, uyiga jo’natishganda, va’daga muofiq, 4 ta guldasta ko’tarib bordim. U esa menga hazillashib: -Bir o’zingiz keldingizmi? -Ha, domlamni vaqtlari yo’q ekan. -Yo’q, onangiz bilan ammangizni olib kelmadingizmi? -To’g’risi sizni tushunmadim. -Sovchilikka deyman. Sovchillikka... (u haholab kulib yubordi. Mengayam yetib borib, hoholab kuldim). (davomi bor) @Hikoyalar

Ahvollariningiz yaxshimi? Ancha rangingizga rang qo’shilibdi. Bu yaxshi. -Rahmat. Haliyam usha-ushaman. Siz ham usha-ushasiz. Bir narsaga hayron qolayapman. O’zi men hayottan odamoviman. Lekin siz bilan qandaydir chiqishib ketdim. Nima sababdan ekanini bilmayman. Sizni qandaydir o’zimni yaqinimdek ko’rdim. Oq xalatda bo’lsangiz ham, siz bilan ochiq gaplashdim. Boshqa shifokorlar oldimga kirishganda, jiddiy tusda bo’lishadi. Yana qo’polroq gapirishadi. Yoqmaydi. -Juda unchalik qo’pol gapirishmasa kerak. Sizga shunday tuyular. -Lekin siz boshqachasiz. Sizda nimadur borki, siz meni ko’nglim qulfini ocha oldingiz. -Endi siz oshirvordingiz.... (kulib qo’ydim). Ho’sh kechagi gapimni o’ylab ko’rdizmi? -Kecha kechasi onam ko’rgani kelgandilar. Ular ham shuni aytdilar. Baribir ko’nmadim. To’g’risini aytsam. Men o’z kasalimni bilaman. Baribir tuzalmayman. Bir kun o’laman. Lekin hozir tavakkal qilmoqchimasman. Qolgan umrimni yashamoqchiman. Og’riq bilanman, qiyinchilik bilanmi farqi yo’q. Oz bo’lsa ham yashamoqchiman. -Hammamiz ham bir kun o’lamiz. Lekin bunday yosh paytda emasde. Siz oson yengilib qo’yayapsiz. Sizdek yosh qizchani o’lim yoqtirib qolishi kerakmas. Hali turmushga chiqishiz kerak. Farzandli bo’lishiz kerak. -Bunday kasali bor qizga kim ham uylanardi. -Operatsiya qildirsangiz, tuzalasiz. Keyin to’ylar muborak. -Operatsiya qildirsam, qaytaga tezlashib ketishi ham mumkin. Kinolarda ko’rganman. -Hayot kino emas. U kino. Bekorchilikdan yozilgan va olingan. -Yo’q, men baribir qo’rqayapman. -Qo’rqmang. Men shu sohasida o’smasi borlar operatsiya bo’lib, tuzalib ketganini ko’p ko’rganman. Umuman qaytalamagan. Sizda ham qaytalamaydi. Siz yashashingiz kerak. Rozi bo’ling. -Bilmadim. -Bo’lmasa meni hafa qilib qo’yasiz Shunday deb, palatadan chiqib ketdim. Ertasiga u yana derazasi yonida o’tirardi. Meni ko’rib, ko’rmaganga oldi. Men ham shunday qildim. Bugun palataga kirmadim. Kelasi kuni u derazada u qiz ham, guldastalar ham yo’q edi. Palataga kirib qaradim. Yo’q. Keyin so’rasam. Uyiga ketib qolibdi. Darsdan keyin manzilini olib, uyiga ketdim. Yo’l yo’lakay, bitta chiroyli guldasta sotib oldim. Uning uyiga yetib borib, eshigini qoqdim. Onasi eshikni ochib, kutib oldi. Ularga nima sababdan kelganimni aytdim. Ichkariga kirg’azdilar. Qizning xonasiga bordim. Xonada qiz derazadan tashqariga qarab o’tirgan ekan. Yonida 1 ta guldasta turibdi. U menga qarab: -Bitta guldastam so’lib qoldi. Bunisi ham so’layapti. -Hech qisi yo’q. Mana sizga yangi guldasta olib keldim. -Rahmat (U salgina jilmayib qo’ydi, men guldastani uni yoniga qo’ydim) -Mana chiroylilar soni yana 3 ta bo’ldi. Bilasizmi? Guldastalar qancha marta so’lsa, shuncha marta yangisini olib kelishim mumkin. Lekin siz so’lsangiz... hech qachon boshqa olib kela olmayman. Siz ota-onangizni guldastasisiz. Siz oddiy guldastangiz so’lganga qancha qayg’urasiz. Ota onangizchi? Shuni ozroq o’ylang. -Meni ko’ndirgani keldingizmi? -Ha. -Nega kecha kirmadingiz? -Kecha.... -Sizni hafa qildim deb o’yladim. Keyin jahlim chiqdi. Uyga ketaman deb turib oldim. -Kecha kirmaganim qarzini bugun to’lay deb, uyingizga keldim. -Siz menga ishonasizmi? -Bilmadim. -Ko’zlarimga qarang. Menga ishonasizmi? Ishonaman deng. -Hop. Ishonaman. -Unda rozi bo’ling. O’zim tepangizda turaman. Albatta tuzalasiz. Bu dardan qutilasiz. Ishonavering. -Uyg’onmay qolsamchi? -Aytayapmanku, o’zim tepangizda turib, uyg’otaman deb. -Hop. Sizga ishondim. Ertaga qaytib boraman. -Ishonchingizni oqlaymiz. Siz sog’ayib ketasiz. Sizga buni 5 daqiqasi yetmayotgan -shifokor aytayapti. Sog’yib ketganizdan keyin birga sog’ayganingizni nishonlash uchun uyingizga 4 ta guldasta ko’tarib kelaman. -Hop. Ishqilib, qabrimga obormasangiz bo’ldi. (kulib aytdi). -Nafasingizni yel uchirsina. Mayli. Men ketdim. Ertaga kutaman. -Yaxshi yetib oling. Uning uyidan uzoqlashib, domlamni telefoniga telefon qildim. -Assalomu Alekum. -Voalekum Assalom. Nima bo’ldi. -Hammasi yaxshi. Ko’ndirdim. -Malades shogird. -Faqat operatsiyaga o’zim kirib turaman deb va’da berdim. -Bu muammo emas. -Menga fandan 5 qo’yib bersizda endi. -Bu esa muammo. (kulib qo’ydilar).

Palatadagi qiz (Hikoya) Darsga kelayotganimda, qizil kiyimda bir qiz doimo palatasi derazasidan ko’chaga qarab turar edi. Yonida ikkita guldasta bor. Gullar ham, u qiz ham juda chiroyli. Men Tibbiyot akademiyasida o’qiyman. Darsimiz onkologiyaning “Kolopraktalogiya” bo’limida bo’layotgan edi. U qiz ham shu bo’limning palatasida davolanayotgan edi. Uchinchi kun darsga kelayotganimda, shoshib yurib borardim. Chunki darsga kech qolayotgandim. U qiz esa meni shoshib yurishimni ko’rib, jilmayib qarab turardi. Menam unga qarab jilmayib qo’yib, tez yurishda davom etdim. Tanaffus paytida, shu qiz yotgan palataga kirdim. U ko’rib hayron bo’ldi va meng savol berdi: -Siz shifokormisiz? -Avval salomlashilardi shekl... -Kechirasiz. Assalomu Alekum. -Voalekum Assalom. Yo’q, shifokormasman. -Unda ... -Tibbiyot talabasiman. Nasib qilsa, 5 daqiqadan keyin shifokor bo’laman. -To’g’risi gapingizni tushunmadim. -Bir gapni eshitmaganmisiz? Yuqori kurs talabalariga 5 daqiqasi kam shifokorlarsanlar deyishadi. -Haaa. Shunday demaysizmi? -Mana dedimku. Sizni har kuni shu derazadan ko’rib o’taman. Derazangizda, 2 ta guldasta va siz bilan 3 ta chiroyli guldasta borligi ko’rinadi. Siz bu guldastalardan ham chiroyli ekansiz. -Iltifot uchun rahmat. Juda gapga usta ekansiz. -Ha, bilaman. Lekin o’zimni bunday his qilmayman. Negadir sizni oldingizda ko’p gapirib, gapga ustadek ko’rinayotgan bo’lsam kerak. -Juda oshirib yubordingiz endi. -Yo’g’e. Oshirib yuborsam, toshishi kerak edi. Toshmayapti, demak oshmadi. -Xaxaxa. Rosayam qiziqchi ekansiz. Anchadan beri zerikib yotgandim. -Shuning uchun ham ertalabdan ko’chaga qarab o’tirarkansizda. -Ha. Shunda sal chalg’iyman. Qachon bu darddan qutilarkanman. Bilmadim. -O’zi nima bilan yotibsiz. Nimaga davolanayapsiz? (Bilmagandek so’radim) -Yog’on ichagim kasal. Bu yer qanday shifoxona ekanini bilasiz. Yog’on ichagimda o’sma bor ekan. -Usha kasalingiz sizni sevib qolgan ekan. Ushanga sizga yopishib olgan. Shunday chiroyli qizga, bunday kasallik... Hazil. -Gapirmang. Ozi meni kasalliklar rosa yaxshi ko’radi. Esimni taniganimdan beri, hali u kasal bilan, hali bu kasal bilan davolanaveraman. Bu kasalligimni davolash uchunam ancha dori ichdim. Kimyoterapiya, nurterapiya, birnarsa terapiya Ichim apteka bo’lib ketdi. Lekin tuzalmayapman. Shifokorlar, operatsiya qilib, o’smani olib tashlash kerak deyishayapti. -Shunchalik jiddiy bo’lib ketganmi? -Ha. Ancha vaqt davolanmadim. Og’riqqa chidadim. Dardimni hech kimga aytmadim. -Hozir yoshingiz nechida? -Qizlar yoshini aytmaydi-yu!? -Mayli, siz bir marta istesno tarzda ayta qoling. Yaxshilik uchun. -Hop. 18 da. -18 da ekan yoshingiz, qop qora ekan, ko’zu qoshingiz... degan ekan shoirlar... -Judayam ko’ngil ko’tarishga usta ekansiz. Kelganizdan beri kayfiyatimni ko’tarayapsiz. -O’zi kayfiyat ko’tarishda bizni vazifa. Og’riqqa chidagan ekansiz. Keyin nima bo’ldi? -Keyin uydagilarga aytdim. Shifoxonaga olib kelishdi. Davolandim. Ozgina yaxshi bo’ldim. Keyin uyga javob berishdi. Ular menga bergan tavsiyalarini bajarmadim. Keyin yana boshlandi. Ancha vaqt murojat qilmagandim. Bu yerga kelganimizdan keyin operatsiya taklif qilishdi. Meni kasalim o’tib ketibdi. -Hmmm. Operatsiya qildirasizmi? -Qo’rqayapman. O’smani davosi baribir yo’q. Yana qaytalanadi. -Nega qo’rqayapsiz? Qaytalanmaydi. Davosi shu! -Bilmadim. Operatsiya qildirsam... Keyin uyg’onmasamchi? Balki shunday ko’proq yasharman. -Nega, hamma uyg’onayaptiku. Agar jiddiy bo’lsa, operatsiya qildirish kerak. Undan ham ko’p asoratga olib bormaslik uchun. Keyin kattalashib ketsa... Chidab bo’lmas og’riq... Oldini olgan yaxshi-ku! -Bilmadim. -Siz yaxshilab o’ylab ko’ring. Men yana ertaga kelaman. Shunday qilib, men ertasi kuni yana ertalab uni derazasi yonidan o’tdim. Meni ko’riboq yuziga hursandchilik yugurdi. Darsga kirib, tanaffus paytida uni yoniga kirdim.

Қайнаб турган сутга ярим литр фатна қўшинг. Фойдасини билсангиз менга бутун умр раҳмат айтасиз 10 йилдан бери эрим эрталаблари сут ичадилар. Ҳар куни эрталаб сут қайнатаман. Бир куни эрталаб 6 ёшли қизим қайнаб турган сутга фанта қўшиб юборибди. Ёш болада эрим 1 кун сут ичмасалар ҳеч нима қилмайди деб тургандим, қозонда ҳосил бўлган нарсани кўриб ақлдан озай дедим. Ўша кундан бери эрим сут олиб келсалар ёнида аниқ 0.5 фанта ҳам бўлади. Батафсил буерда👇 2 литр сутни олинг. Мен дўкондан оламан, уйники ҳам бўлади. Қозонга 2 л сутни қуйиб 1 ош қошиқ туз солинг. Бироз аралаштиринг. Эндиги қадам фантани очинг. Сут деярли қайнаётганда 300 мл фантани қўшинг. (2 л сутга 300 мл фанта.) Бироз аралаштирамиз, сўнг 1 дона ўртача лимонни сувини сиқиб оламиз ва сутга қўшамиз. Энда яхшилаб аралаштирамиз Сут дарҳол қотиб қолади. Пастроқ оловда 5-7 дақиқа пишгандан сўнг зардоб ажралиб чиқади. Сўнг қовурилган массани махсус элак ёки докадан ўтказинг. Суви ажралиб чиққан массани салафан билан ёпиб 1 кечага қолдиринг. Эртаси куни таъми ажойиб пишлоқ тайёр бўлади. Бунақа пишлоқни эрталаб тановул қилган одам кечгача таъмини эслаб юради. 💼 Юқоридаги маълумотларни видео кўринишида ҳам жойладик. Бемалол видеони кўриб қўшимча саволларга жавоб олишингиз мумкин 😉 @Marhaboulashdi