صدای درون

چیزی که زندگی ما رو محدود می‌کنه، نه واقعیت بیرونی، بلکه باوریه که درباره‌ی اون واقعیت، در ذهن‌مون ساختیم. باورهای ما، فقط افکاری گذرا نیستن؛ اون‌ها می‌تونن روی احساسات، افکار، رفتارها و حتی واکنش‌های فیزیولوژیک بدن ما، تأثیر بذارن. انتظارِ بهبود، می‌تونه در بعضی شرایط، تغییرات واقعی در تجربه‌ی فرد و علائم جسمانیش ایجاد کنه. پلاسیبو (یا قدرت تلقین مثبت) گاهی حتی بدون دریافت ماده‌ی درمانیِ فعال، می‌تونه بر احساس درد و بعضی علائم تأثیر بذاره، اما نکته‌ی مهم اینجاست: ذهن ما صرفاً واقعیت رو تماشا نمی‌کنه؛ بلکه در نحوه‌ی تجربه کردن اون هم نقش داره. اگه هر روز، با این باور از خواب بیدار بشیم که «من نمی‌تونم تغییر کنم»، احتمالاً رفتارهای ما هم، در جهت تأیید همین باور شکل می‌گیرن، اما اگه کم کم باور کنیم که توانایی یادگیری، تغییر و ساختن عادت‌های تازه رو داریم، می‌تونیم انتخاب‌های متفاوتی انجام بدیم و فرصت‌هایی رو ببینیم که قبلاً نادیده می‌گرفتیم. @sedaye_daron