صدای درون

هر پویشی (حرکتی) از "آنچه هستم"، تنها "آنچه هستم" را تقویت میکند. بنابراین دگرگونی راستین به هیچ روی پویش نیست. دگرگونی حقیقی، انکار هرگونه دگرگونی است. یعنی انکار دگرگونی به معنای متداول آن می‌باشد که عبارتست از پویش معلوم به سوی معلومی دیگر، و اکنون تنها پرسش زیر پیش می‌آید: آیا اصلا دگرگونی براستی وجود دارد؟ این پرسش هنگامی پیش می‌آید که همه پویش‌های اندیشه پایان یاقته باشد، زیرا برای دریافت زیباییِ دگرگون نشده، اندیشه باید نفی شود. آنچه هست زمانی پایان می‌یابد که همگی پویش اندیشه را که از "آنچه هست" ناشی می‌شود، کلا نفی کنیم. ضرورت تغییر #جیدو_کریشنامورتی @sedaye_daron