برکه‌ی کهن

‌ ‌ تصور کن میری دکتر و دکتر بهت می‌گه «تو داری میمیری...» این جمله روی تمام رفتارهای تو تاثیر میذاره. اولش شاید نپذیری، ولی بعد باید یه کاری کنی. باید باقی مونده‌ی عمرت رو جوری بگذرونی که ارزش داشته باشه. دیگه وقت نداری عمرت رو هدر بدی، دیگه وقت نداری کارای بی‌ارزش کنی. سعی می‌کنی تا میتونی کارایی رو بکنی که از دیدگاه خودت مهم و معنادار هستن. مثلا دیگه یک روز کامل رو صرف اسکرول کردن بی‌معنای اینستاگرام نمی‌کنی. دیگه الکی نمیری توی خیابون و کافه وقت هدر بدی. میپردازی به کارای مهم. همه‌ی این تغییرات از یک جمله شروع شده از یک حقیقت، این که «تو داری میمیری» اما چیزی هست که ما بهش فکر نمیکنیم. این که چه دکتر بگه چه نگه «ما داریم می‌میریم». ولی ما جوری رفتار می‌کنیم انگار قرار نیست بمیریم. به همین خاطر همیشه عمرمون رو هدر میدیم. کافیه همیشه یادمون باشه که «ما وقت زیادی نداریم» «بیدلِ دهلوی» میگه: من نمی‌گویم زیان کن، یا به فکرِ سود باش ای ز فرصت بی‌خبر! در هرچه باشی، زود باش! ـ @berkeye_kohan ـ ‌