برکه‌ی کهن

‌ 🔺خاطره‌ای از استاد شمیسا🔻 در همان دوران جوانی و نادانی و هورمون‌زدگی که عرض شد، روزی استاد سیروس شمیسا به حافظیه تشریف آوردند که قدری با خواجه خلوت کنند. مثل زامبی‌ها دورش ریختیم و آسایشش را گرفتیم و خلوتش را به فنای اعظم دادیم. ایشان با سعه‌ی صدر تحمل فرموده با ما صحبت کردند. هرکس برای اطهار فضل و اثبات خودش به جمع و گرفتن تاییدی از شمیسای بزرگ، حرفی می‌زد و یاوه‌ای تفت می‌داد. استاد هم با صبری که از بزرگان انتظار می‌رود ما را تحمل می‌کردند تا این‌که جوانکی یک کاغذ داد به استاد که این را امضا کن. استاد طاقتشان طاق شد و با برافروختگی و خشمی کنترل شده اما محسوس شروع به نصیحت ما کردند که این امضای من چه مشکلی از تو رفع می‌کند؟ این صحبت‌ها و این دیدارهای کوتاه به شما کمکی نمی‌کند و وقت من را هم می‌گیرد. وقتی استاد گفتند «وقت من را می‌گیرد» من تمام وجودم عرق شرم شد. فهمیدم برخی افراد واقعا بزرگ‌اند. آن‌قدری که با سلبریتی و بازیگر و فوتبالیست فرق دارند که دوره‌شان کنی و با آن‌ها عکس و از آن‌ها امضا بگیری. دیدم این انسان شمیساست. کسی که در خلوتش با غول‌های تاریخ ادبیات دم‌خور است. ما در مقابل چنین غولی، مشتی میمون بازیگوش بیش نبودیم. فهمیدم ایشان خواسته با حافظ خلوتی کند و زلفی گره بزند و وقتش حرام یاوه‌های مشتی نوجوان کوتاهِ سبک‌مغز شد. آن‌روز من خودم را نه با شمیسا، که با حافظ مقایسه کردم و وجودم پر از حقارتِ مفید و مثبت شد. فهمیدم من نباید وقت کسی را که می‌تواند صرف حافظ کند، برای خودم بردارم. ما انسان‌های کوچکِ بی‌سواد، تاز اگر صادقانه و صمیمانه و خالصانه اهل یادگیری باشیم، میل داریم یاد بگیریم و بزرگ شویم. و چون بشر همواره فکر می‌کند همراهی، هم‌خویی و هم‌سنگی می‌آورد، میل به رشد ما را به سمت افراد بزرگ جذب می‌کند. اما کافی‌ست این میل را با عقل خرد بیامیزیم و بفهمیم آن استاد، هرچه باید بگوید را در کتاب‌هایش، مقالاتش و درس‌گفتارهایش گفته. دیگر چه نیازی‌ست که من بروم یک ساعت غولی را از نزدیک ببینم؟ عکس من کنار یک غول، اتفاقاً من را در کنتراست با او می‌گذارد و کوچکی و حقارتم را نشان می‌دهد. با بزرگانِ خرد و اندیشه عکس نگیرید به امیدِ دیده شدن. این کاری‌ست که عمری تیره‌ی زبردستیان انجام داده‌اند. شاید چند صباحی هم نامی و شهرتی به هم بزنند. اما این سطح ماجراست. در عمق، چیزی دیگر را به هم می‌زنند. امید که این نوشته و درسی که استاد شمیسا به من داد، به شما حالی کند که من به دیدار با اساتید حسادت نمی‌کنم. «حمید زارعیِ مرودشت» ـ @berkeye_kohan ـ ‌