Mah

نشد که بشه.

الان میفهمم آدما تو غربت چرا عکس قرمه سبزیشونو میذارن و کلی بهش افتخار میکنن٬ انقدر پیدا کردن مواد مورد نظر سخت تر از حالت عادیه که از این به بعد هر موقع قرمه سبزی بخورم هزاربار همه جا ازش عکس میذارم :)))

سه بار پرواز گرفتم و همش کنسل شد، الانم که موشک میزنن باز. خب اون حریم هوایی لعنتی رو ببندید و بلیت نفروشید!!! دردتون چیه؟

هرچی دارم از رفیق خوب دارم واقعا این همه هماهنگی رو خود منم بودم سخت انجام میدادم چه برسه برای یکی دیگه بخوای انجام بدی. 🥺💕

بچه‌ها اینترنتتون وصله؟

.

I am "miss evrthing messy" right now.

اگه از من بپرسن بدترین دردی که تو دنیا میتونی داشته باشی به جز بیماری جسمی چیه٬ قطعا میگم خود واقعیت توسط ادمای مهم زندگیت پذیرفته نشدن.

بیخیال مهاجرت سوم تو ۶ ماه شدم٬ نمیدونم تصمیم درسته یا بعدا پشیمون میشم ولی بعد از سه سال حس میکنم دیگه نیاز دارم واقعا یه مدت یک جا باشم که بتونم بگم خونمه.

حقیقتا حس میکنم یه معتادیم که دراگش قطع شده، با این که این تغییرات برام خوبه ولی عجیب هنگ اورشونم.

احساسات مختلف رو همزمان با هم تجربه می‌کنم؛ انگار هم پرم، هم خالی‌ام، هم میل به حرف زدن دارم، هم هیچ انرژی‌ای برای توضیح دادن هیچ‌چیز ندارم.

وقتی ظلم پیروز می‌شود، کسانی که با این حال به برحق بودن آرمانشان باور دارند، به بهتی دچار می‌شوند که برخاسته از کشف عجزی است که گویا عدالت با آن دست‌به‌گریبان است. سپس ساعات غربت و انزوا، که همه با آن آشناییم فرا می‌رسد. با این حال، باید به شما بگویم که به‌نظر من در دنیایی که ما در آن زندگی می‌کنیم بدترین اتفاقی که می‌تواند رخ بدهد این است که یکی از آن مردان آزادی‌خواه و شجاعی که توصیف کردم زیر بار انزوا و تیره‌روزی مدید به تردید بیفتد و به خود و آن‌چه نماد آن است شک کند. معتقدم در چنین لحظه‌ای کسانی که مانند او هستند باید به‌سویش بیایند و از صمیم قلب به او بگویند که نه تنهاست و نه عملش بیهوده است، به او بگویند سرانجام روزی می‌رسد که کاخ ظلم فرو می‌ریزد، تبعید به پایان می‌رسد و آزادی از نو شعله برمی‌کشد.

من واقعا عاشق این بودم که مشتری ثابت جایی باشم، از اینکه گل فروش محل بدونه چه گلی میخوام تا همه حا چهره آشنا ببینی که میشناسنت باهات سلام تعارف میکنن، حال عزیزانتو میپرسن، تا سفارش قهوه و هات چاکلتتو بدونن قبل از اینکه بگی. تازه زندگی داشت معنی پیدا میکرد، داشتم با آدما آشتی میکردم، ولی خب، زندگی سراسر رنج و ناعادلانست. پس بیخیال.

یادش بخیر اینجا به خودم استراحت داده بودم، everything shower و ماسک کلاژن و سوشی سفارش دادم بودم و زنذگی قشنگ بود.

نمیدونم به چه زبونی بگم خونمو میخوام ولی میخوام خوشحال هم باشم و بخاطر قطع شدن اینترنت کار و زندگی و همه چیزمو از دست ندم.

خونه الانم یه خونه خاکستری مردن و بی روحه٬ در حالی که خونه ایرانم گرم و رنگی رنگی و زنده بود 🙁

سالها پیش تو توییتر یه تازه عروس و دوماد مهاجرت کرده بودند٬ عکس از خونشون گذاشته بودن یه خونه خیلی شیک که واقعا خونه بود٬ حس خونه میداد پر از گرما٬ و این خونه رو بعد از ۵ ماه گذاشته بودند و رفته بودند٬ من اون موقع با خودم فکر کردم که "دختر جدی مردم خونه زندگیشونو ول کردند و رفتن! تو چه وابستگی‌ای داری اینجا؟" سالها گذشت و من اون موقع نتونستم مهاجرت کنم٬ رسیدیم به امروز و منی که خونه زندگیمو تهران رها کردم و اومدم اینجا! خونه‌ای که با عشق ساخته شده بود٬ گرم بود کاراکتر خودشو داشت٬ و حالا داره از دست میره...با همه وسایلی که با وسواس براش خریدیم٬ محله‌ای که فکر نمیکردم اینقدر دوستش داشته باشم... انگار همه چیز از دست رفته٬ جوری که انگار هیچ وقت نبود. اکباتان برای من خونه‌ای شد که تا ابد فراموش نمیکنم.

"آنچه برای تو مقدر شده، از تو عبور نمی‌کند؛ بلکه دور تو می‌چرخد، بارها و بارها، تا زمانی که آماده شوی."

یادت نره چه سختی‌هایی رو برای رسیدن به اینجای مسیر تحمل کردی. الان که به آخرین پیچ رسیدی، ادامه بده. می‌دونم سخته، می‌دونم خسته‌ای و دلت یه استراحت درست و حسابی می‌خواد اما باور کن می‌ارزه. تمام اون زخم‌ها، اشک‌ها و دردهای تموم نشدنی به آدمی که این روزها و روزهای بعد بهش تبدیل میشی می‌ارزن. یادت نره برای چی شروع کردی! ادامه بده چون تو یه رسیدن به چیزی که میخوای؛ به خودت بدهکاری عزیزم.