Mah

یا چیزی بساز که بماند، یا چیزی تجربه کن که ارزش زندگی‌کردن داشته باشد.

اکتبر با سرماخوردگی شدید شروع شد. واقعا از اکتبر انتظار بد شروع شدن نداشتم.

🌞

نمیدونم شاید یه روز هم این کابوس‌ها تموم بشن، دیگه بهش فکر نکنم یا شایدم یه روز به خوابیدن ادامه بدم چون زندگی ارزش بیدار شدن نداره.

نمیدونم احساس میکنم فایده نداره دیگه. از اینجا به بعد دنیا رو هم بهم بدن من حالم خوب نمیشه. یه جایی انگار زندگیم تموم شده و مُردم، اما یادم نمیاد و این جسم داره صبح بیدار میشه، غذا میخوره، کار میکنه، و میخوابه.

به این نون اعتیاد پیدا کردم واقعا، فکر کنم یه رگ اروپایی نون باگت خور تو خودم دارم :)))

آه نمیتوانم ۱۸ ساعت

نمیدونم این میل به حل کردن مشکلات مالی بقیه از کدوم طرحوارم میاد٬ خستم کرده. اخه به تو چه زن؟

دلم برای اکباتان یک ذره شده💔 از جاده سلامتی فاز ۲ برام عکس بفرستید اگه هستید اونجا.🥲

دوست دارم برای یک سال یا حتی ۶ ماه فقط یه دانشجو باشم، اون بی دغدغه کلاس رفتن و هنگ اوت کردن با بقیه تو کشور آزاد باید کیف بده :(

کل شخصیتمونو تراما شکل داده.

تنهایی من به‌غایت وسیع و سخت خوف‌انگیز است. پیش‌رو، پشت سر، به هرجا که نگاه می‌کنم جز خلأیی بی‌منتها نمی‌بینم. این تنهایی هول‌انگیز کسی است که می‌زید، می‌اندیشد، احساس می‌کند و به‌طرز درک‌ناپذیری تنهاست. به‌روشنی حس کردم که غریبه‌ای در میان جمعم و تنها درسراسر جهان. دیدم که تا ابد گیر افتاده‌ام در تنگنای ذهن خویش، و زندانی‌ام در پیاله‌ی سر.

سه شنبه‌ها با موری، میچ البوم

بعضی روزها گریه میکنم و به حال خودم تاسف میخورم و ماتم میگیرم. بعضی روزها خیلی عصبانی و بداخلاقم، اما این وضعیت زیاد طول نمی‌کشد. عاقبت به خود می‌آیم و می‌گویم می‌خواهم زندگی کنم. تا حالا توانسته‌ام از پس این قضیه برآیم. آیا باز هم می‌توانم ادامه‌اش بدهم؟ نمیدانم. اما با خودم شرط بسته‌ام که ادامه بدهم.

دیگه دارم پیر میشم و زندگی روی خوبشو هنوز بهم نشون نداده. کاش منم قبل مهاجرت میتونستم تئاتر برم، دوستامو ببینم، سفر برم و هر روز از این کافه به اون کافه و از این مال به مال بعدی در گردش بودم. خیلی بهم سخت میگذره زندگی واقعا، بعد ازم این گله میشه که چرا زندگی روزمره و تکراری اذیتت میکنه، شاید چون کل زندگیم روزمره و تکراری و مزخرف بوده؟

می‌دونی چه کسی رو نمی‌شه شکست داد؟ کسی که به تخمش هم نباشه چقدر شکست می‌خوره.

تازه اینکه همه طوری رفتار میکنن انگار یه چیز روتینه خیلی بیشتر میهر رو مخ آدم :)))

با اختلاف یکی از استرسی ترین اتفاقایی که از سر گذروندم گم کردن چمدون تو فرودگاه امام بوده٬ یادش میوفتم موهای بدنم سیخ میشه واقعا.