تو نمی‌میری ژوزه🐎

داشتم فکر می‌کردم که دیگه نمی‌خوام برای کسی سنگ صبور باشم. نمی‌خوام اجازه بدم همه بارشون رو روی شونه‌هام بذارن و نمی‌خوام اون خونه‌ای باشم که درش به روی هرکسی بازه که بیاد توشو خستگی‌هاشو در کنه و بره که یهو اینو دیدم:

آرزو داشتم برم تا به دریا برسم شبو آتیش بزنم تا به فردا برسم

دلم می‌خواد یه دل سیر برای خودم ‌و این زندگی گریه کنم ولی حتی همینم دیگه نمی‌تونم انجام بدم.

من این‌جوری بودم که شمال بدون لیلی؟ ابداً. ولی خب خیلی تصمیم جالبی نبود. نیمه‌های نون خامه‌ای پشیمون شدم. :)) (به خاطر کمبود وقت و خستگی و اینا.)

🌿✨

مربی گفت:اتفاقا من به آدم‌ها فرصت میدم چون نمیخوام پیش‌داوری کنم.تو نمیدونی کی توی چه شرایطیه و چه حال روحی هست برای همین اتفاقا باید فرصت داد.

The trouble with Harry Alfred Hitchcock

زندگی به ترس‌های ما محل نمی‌گذارد. #نسیم_مرعشی، آذرباد

- فکر کنم یکی از بدترین کارایی که در حق خودمون می‌کنیم اینه که انقدر دنبال بهترین انتخاب می‌گردیم که آخرش هیچ انتخابی نمی‌کنیم . بعضی چیزا فقط وقتی شروع می‌شن که بالاخره یه قدم برداریم .

آدم وقتی واقعاً بزرگ می‌شه که بتونه بگه «اشتباه کردم» بدون اینکه بخواد تقصیرش رو گردن شرایط بندازه.

منم یک حریر کم‌تحملم که نمیدونم زندگی چه فکری راجبم کرده که اینطوری می‌کنه.

راست میگه. بارها خوندن متن‌های قدیمی‌ای که اینجا نوشتم و چرخیدن تو خاطرات و افکار اون سال‌هام باعث شد که نخوام اینجا رو پاک کنم.

کانال داشتن هم جالبه‌ها. یهو میری می‌بینی چندسال پیش این موقع چیکار می‌کردی و کجا بودی.

به موقع رها کردن خیلی مهمه؛ بیخودی چنگ نزنید به چیزی.

درود به پاییز، عطر کیک سیب و دارچین، غم موسیقی‌های پاییزی، قهوه و لباس‌های گرم. به به.

Every answer leads to more questions.

پشت سر هم نمیذارم کانالاتونو که سر حوصله دیده بشن و فقط نخوام کانالاتونو شر کنم.🦋

دایرکت نفرستید برام. گم میشه.

می‌خوام کانالاتونو پیدا کنم. می‌خواید یه پست از اینجا فوروراد کنید، می‌خواید همین پیامو بفرستید. بهم سرنخ بدید، بیام خونه‌هاتون.