صدای آشنا

صدا، همیشه گواه زنده بودن نیست. زنگوله‌ها گاهی تنها آواز حنجره‌های مرده‌ای هستند که باد، کور و بی‌تفاوت در آن‌ها می‌دمد. ما کاروانی ازنفس‌افتاده‌ایم که دیریست در بطن یک یخبندان ممتد زانو زده و از ادامه‌ی این مسیر تاریک انصراف داده‌ایم. اما باد ولگرد مدام از میان استخوان‌های فرسوده‌مان عبور می‌کند و زنگوله‌های آویخته بر گردن این تسلیم را تکان می‌دهد، تا توهمِ حرکت در این جغرافیای مسدود نمیرد. تماشاگران دوردست، به اعتبار این هیاهوی بی‌امان گمان می‌کنند که ما هنوز در راهیم؛ بی‌آنکه بدانند این طنین فلزی، نوید رسیدن نیست. تنها بازیِ بی‌رحمانه‌ی باد است با نعش تقلاهایی که خیلی وقت پیش، در سکوت همین گردنه از پا درآمدند. #میم_ح

@sedayeashenaa

باکی نیست اگر گاه تن به این سایه‌ی سنگین بسپاریم؛ که ما وارثان ناگزیر همین شکنندگی‌های مدامیم. اما در آن پستوی مه‌آلود، درست پیش از آنکه آن پوسیدنِ پنهان به آخرین رگه‌های جان برسد، چیزی در انتهای غبار بیدار می‌شود. من مرزِ انجماد را می‌شناسم و پیش از آنکه این وهمِ جونده، آخرین پناهِ بی‌نامم را در خود حل کند، در سکوتی مبهم برمی‌خیزم؛ نه برای فتح، که تنها برای آنکه این ویرانی، بی‌‌تقلا تمام نشود. #میم_ح

@sedayeashenaa

دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین خود نعشِ خود به شانه گرفتم گریستم… #عفیف‌‌باختری

@sedayeashenaa

پاییز، فصل تسلیم است؛ لحظه‌ای که جهان سرانجام از تقلای بیهوده برای سبز ماندن دست می‌کشد. درختان، همان جنگاوران خسته‌اند که پس از نبردی بی‌ثمر سلاح می‌اندازند و انجماد را می‌پذیرند. ما نیز در این خزان ممتد، دیگر نه تمنایی برای شکفتن داریم و نه نایی برای جنگیدن؛ تنها در سکوت فرو می‌ریزیم تا سرمای پایان را در استخوان‌های فرسوده‌مان حل کنیم. #میم_ح

@sedayeashenaa

خستگی از جایی به بعد، مستقیم در استخوان رسوب می‌کند. آدم از نرسیدن کم نمی‌آورد؛ از تکرار وقیحانه نفس کشیدن ویران می‌شود. ما سال‌هاست زندگی نکرده‌ایم؛ تنها تن فرسوده‌مان را از تقویمی به تقویم دیگر کشیده‌ایم تا آمار زندگان این جهان به هم نریزد. حالا دیگر هیچ فاجعه‌ای تاریک‌تر از بیداری نیست؛ همان ثانیه‌ای که چشم باز می‌کنی و می‌فهمی دوباره باید تمام وزن این بودن بی‌دلیل را تا خود شب به دوش بکشی. #میم_ح

@sedayeashenaa

فرسایش، همیشه با فرو ریختن آغاز نمی‌شود. گاهی به شکل پناه بردن به یک سکوت مصنوعی است تا هجوم بی‌وقفه‌ی جهان بیرون را از گوش‌ها پس بزند. آدمی به نقطه‌ای می‌رسد که دیگر نه تقلایی برای یافتن ریشه دارد، و نه خشمی برای واماندگی در این جغرافیای سرد؛ تنها تسلیم چرخش مکانیکی شب‌های متوالی می‌شود که مرز میان بیداری و کابوس را می‌بلعد. در این امتداد بی‌نور، گوشت و پوستت به ماشین خاموشی بدل می‌شود که تنها برای کشیدن بار تن، از یک تاریکی به تاریکی دیگر کوک شده است. دیگر دردی نیست؛ هرچه بود، در یکی از همین بیداری‌های وارونه و وهم‌آلود، روی آسفالت خیابان‌های ناآشنا لخته شد و از نفس افتاد. حالا فقط یک بیگانگی متراکم مانده و تنی که بی‌هیچ تمنایی، وزن استخوان‌هایش را در انزوای مطلق یک اتاق بسته، روی تخت رها می‌کند. پایان انسان مرگ نیست؛ همین پذیرش بی‌تفاوت عقربه‌هاست. #میم_ح

@sedayeashenaa

کمی مانده به #پاییز عکس‌هایی از آلبوم شخصی

@sedayeashenaa

آدم‌ها در این مدار کور به دنیا می‌آیند، می‌روند، به آغوش می‌کشند، ویران می‌شوند و تمام سنگینی جهان را در گوشت و خونشان تاب می‌آورند. اما هیچ‌چیز، هیچ‌کجای این هستی نمی‌تواند آن حفره‌ی تاریک و مکنده‌ی فراق را پر کند. درد جا ماندن، زخمی نیست که زمان زورَش برسد روی آن پوست بکشد؛ یک بریدگیِ زنده و عفونی است که تا آخرین نفس در عمق جان می‌سوزد. ما هرگز خوب نمی‌شویم؛ تنها یاد می‌گیریم چگونه با روحی مُثله‌شده راه برویم و جای خالیِ آنچه را که نیست، شبیه به درد ممتدِ یک عضو قطع‌شده‌ی بدن، تا آخرین تپش‌های یک قلب ویران با خودمان روی زمین بکشیم. #میم_ح

@sedayeashenaa