اتاقی از آن خود

افسانه ها میگن حلقه هم دستتون کرد باور نکنید!🙄 @TweetFrsi

۷ ژانویه ۱۹۱۰: «اصلاً انگار تقدیرم این است که اگر به چیزی علاقه‌مند شوم، طوری به آن عشق بورزم که دردش بیشتر از لذّتش باشد.» - یادداشت‌های شخصی ال. ام. مونتگمری.

پرنده‌ای که بخواهد سنت و تعصب را پشت‌سر بگذارد و بالاتر بپرد، باید بال‌هایی قوی داشته باشد. تماشای موجودات ضعیفی که کبود و کوفته و خسته پرپرزنان به‌سمت زمین برمی‌گردند منظرهٔ غم‌انگیزی است. {بیداری/کیت شوپن}

کاش می‌شد به خوابیدن و خواب دیدن ادامه داد، ولی باید بیدار شد و به درک رسید. آه، خب، شاید هم بهتر است که بالاخره بیدار شویم، حتی رنج بکشیم، تااینکه یک عمر در خیالات و اوهاممان همان احمقی که بودیم باقی بمانیم. {بیداری/کیت شوپن}

ناچار بودن خیلی سخته. ناچار به دیدن، شنیدن، حرف زدن، گریه نکردن، ادامه دادن، بی‌خیال شدن، رها کردن، زنده بودن. اصلا‌ً ناچار بودن به تنهایی کلمه‌ای سنگینه.

شکنجه‌گران و شکنجه‌دیدگان چگونه می‌توانند در یک سرزمین کنار هم زندگی کنند؟ چگونه می‌توان جراحات کشوری را التیام بخشید که سخت از سرکوب آسیب دیده و ترس از بی‌پرده سخن‌گفتن بر همه‌جای آن سایه افکنده است؟ آن‌گاه که دروغگویی به عادت تبدیل شده، چگونه می‌توان به حقیقت دست یافت؟ چگونه می‌توانیم گذشته را زنده نگه داریم، بی‌آن‌که اسیر آن باشیم؟ و چگونه آن را به فراموشی بسپاریم، بی‌آن‌که بیم تکرارش در آینده وجود داشته باشد؟ آیا کار درستی است که برای تأمین و تضمین صلح و آرامش حقیقت را فدا کنیم؟ سرکوب این گذشته چه عواقبی به دنبال دارد و کدام واقعیت را در گوش ما زمزمه یا فریاد می‌کند؟ {مرگ و دختر جوان/آریل دورفمن}

مگر معنای این دوران گذار همین نیست؟ آن‌ها اجازه می‌دهند ما دموکراسی داشته باشیم، ولی زمام اقتصاد و نیروهای مسلح در دستشان می‌ماند، نه؟ کمیته می‌تواند دربارهٔ جنایت‌ها تحقیق کند، ولی کسی بابتشان مجازات نمی‌شود، هان؟ آزادی هرچه می‌خواهی بگویی، به این شرط که همهٔ چیزهایی را که می‌خواهی نگویی، درست است؟ {مرگ و دختر جوان/آریل دورفمن}

آن‌ها اجازه می‌دهند ما دموکراسی داشته باشیم، ولی زمام اقتصاد و نیروهای مسلح در دستشان می‌ماند، نه؟ کمیته می‌تواند دربارهٔ جنایت‌ها تحقیق کند، ولی کسی بابتشان مجازات نمی‌شود، هان؟ آزادی هرچه می‌خواهی بگویی، به این شرط که همهٔ چیزهایی را که می‌خواهی نگویی، درست است؟ {مرگ و دختر جوان/آریل دورفمن}

چرا همیشه آدم‌هایی مثل من باید ازخودگذشتگی کنند؟ چرا هروقت قرار است کاری صورت بگیرد، ما باید کوتاه بیاییم؟ چرا همیشه من باید زبانم را گاز بگیرم؟ چرا؟ خب، این دفعه دیگر مثل دفعه‌های قبل نیست. این دفعه می‌خواهم به خودم فکر کنم، به آنچه من احتیاج دارم، تا عدالت، اگر شده حتی همین یک بار، فقط همین یک بار، اجرا شود {مرگ و دختر جوان/آریل دورفمن}

حقیقتِ زیادی هم ممکن است آدم‌ها را تلف کند. {مرگ و دختر جوان/آریل دورفمن}

آخرین معمای دنیا... همهٔ ناشناخته‌ها را هم که کشف کنیم، روح زن‌ها همچنان برایمان پیش‌بینی‌ناپذیر خواهد بود. نیچه جایی گفته... اگر اشتباه نکنم نیچه بود... گفته ما هیچ‌وقت نمی‌توانیم روح زن را کاملا تصاحب کنیم. {مرگ و دختر جوان/آریل دورفمن}

اینکه فکر می‌کنم آدمی که مدت زیادی کنارم بوده، قراره یه روزی من رو کامل بشناسه، قراره بفهمه کجاها می‌شکنم، کجاها سکوت می‌کنم و کدوم رفتارها بیش‌تر از چیزی که نشون می‌دم اذیتم می‌کنه، شاید زیادی خوش‌بینانه‌ست. آدم‌ها همیشه اون‌قدری که ما انتظار داریم به دنیای درون‌مون توجه نمی‌کنن.

نوشته، گاهی وانمود می‌کنند تو آدمِ نادرستی هستی؛ تا برای نادرستی‌هایی که در حقت کردند احساس گناه نکنند.

می‌گه: احساس عقب ماندن، پرفروش‌ترین محصولِ اینستاگرام است.

انقدر بدم میاد وقتی دارم با پسرا کل کل فوتبالی میکنم یهو وسطش میگن نه دختر جان! برو دختر! یا حالا به هر نحوی جنسیتیش میکنن! 🙄😒