اتاقی از آن خود

آدم میتونه خودش در رو ببنده؛ بعد پشت همون در دلش برای کسی که پشت در مونده تنگ بشه!

‏نه اون مشکلاتم هنوز حل نشدن، فقط روم نمی‌شه برای بار هزارم درباره‌شون باهات حرف بزنم. : Kaputt

زندگی تو ایران یه پلانک بی‌انتهاست.

فکر کن تو خیابون داری راه میری، کله‌ت از وضعیت مملکت گرونی، قطعی برق، گرما و دراماهای خودت کیریه بعد یکی تو خیابون بهت میگه «عزیزم حجابتو رعایت کن اینجا کشور اسلامیه». ولم کن خفاشه در شب.

هم اون مو پاره می‌شه، هم شیشه‌ی آخرین امیدت می‌شکنه؛ اون‌جاست که وارد مرحله‌ی بعد می‌شی.

عاشق اسم فارسیِ درختام؛ سپیدار، سرو، بلوط، بید مجنون، چنار، صنوبر، افرا، کاج. انگار که شعر سبزن.

اصلا جمله‌ی «با هرکی مثل خودش.» رو قبول ندارم. من این همه روی خودم، شخصیتم، افکارم، عقایدم، رفتارم و طرز صحبت کردنم کار نکردم که با هرکی مثل خودش باشم.

آخرین‌بار که حالش رو پرسیدم گفت انگار همه‌ی این موشک‌ها خورده به زندگیم

‏واقعا ممنونم که آپشنی به عنوان خواب وجود داره. چشاتو میبندی. نه میبینی. نه میشنوی. نه حرف میزنی. راحت. @TweetFrsi

هر آدمی با زخمی متفاوت، ترسی متفاوت و مسیری متفاوت در حال عبور از زندگیه. مقایسه کردن، فقط باعث می‌شه مسیر خودت رو گم کنی.

‏هیچ چیز به اندازه «اُمید» منو فریب نداد. : Cherryberry

قدرت خریدم موقع نوجوونی که پول تو جیبی میگرفتم، ده برابر الان که کار میکنم بود

یه "خیر" قاطع بهتر از یه "بله" بلاتکلیفه.

چرا وقتی هوا خنک‌تر شده و توی جز گرمای تابستون نیستیم باید هر روز برق ها بره؟ چرا این نکبت تموم نمیشه؟ چرا من اینجام؟