اتاقی از آن خود

شاید فکر کنی دووم آوردن قوی‌ترت می‌کنه؛ اما این رها کردنه که بهت قدرت می‌‌ده.

‏جنگ تو خاورمیانه شده مثل روتین پوستی قبل خواب.

کاش با این لاو لایف کویری که داری نشینی سریال off campus ببینی زن! اونم توی دوران تخمک‌گذاریت 😭😆

بعضی زخم‌ها خوب نمی‌شوند؛ فقط در شخصیت آدم حل می‌شوند.

زندگی کلا ماهیت جالبیه؛ اول بهت یک باور می‌ده و بعد همه‌ی تلاشش رو می‌کنه اون باور رو در تو بشکنه.

‏مرگ مکالمه با کسی که دوستش داری، خیلی عذاب‌آوره. : روژین

وقتی مدت طولانی (طولانی یعنی چقدر؟ نمی‌دونم. مثلا یک سال و گاهی چند سال!) در یک "رابطه‌ی مبهم" هستی، رابطه هم راکد شده و حس می‌کنی پارتنر عزیز، تو رو در ابهام نگه داشته و جایگاهت در رابطه هنوز روشن نیست، خب واقعیت اینه که ابهامی وجود نداره. همه‌چیز واضحه، حتی اگر گرفتار فریبکاری‌های دیگری شدی، چون طولانی شده، دیگه مبهم نیست. رابطه‌‌‌‌ی مورد انتظارت شکل نگرفته. اما اگر مایلی این چیزِ واضح رو همچنان "مبهم" بدونی، شاید میلی درون خودت هست که دوست داره پذیرفتن واقعیت رو به تعویق بندازه. از رابطه و اون پارتنر نازنین، مهم‌تر اینه که بری در خودت جستجو کنی، و ببینی چرا به چنین وضعیتی می‌گی "مبهم"؟ دیگران با هر شخصیتی میان و می‌رن، اما من با شخصیت و خصلت‌های خودم یک عمر قراره زندگی کنم. ما گاهی حقیقت رو که جلوی چشممونه نمی‌بینیم، چون نمی‌خوایم‌ یا آماده نیستیم "پیامد‌های" پذیرفتن رو تحمل کنیم. به‌هرجهت کلی‌نویسی در باب این چیزها سختی‌‌های خودش رو داره و این متن رو هم کلی ببینید _ دهاز @nabayad_m

‏بچه‌ها من تو اون جنگی که راجع بهش با هیچ‌کس حرف نزده بودم باختم.

‏هر وقت مراسم اسکاره یا مثلا المپیک و جام جهانی و غیره تو دنیا برگزار میشه حسم بیشتر از همیشه اینجوریه که عباس معروفی می‌گفت: ‏تمام مردم جهان زندگی می‌کردند و ما، فقط داشتیم زنده می‌ماندیم.

‏بزرگ‌سالی تماماً برای من این بوده که وقتی دارم غرق می‌شم کاملاً جدی خودم باید پاشم خودم رو نجات بدم. دارم جون می‌دم. : Paris

ایران پر از تجربه‌های خاص و جدیده. مثلا ما هم سیچوعیشن شیپ جنگی دیدیم، هم وان نایت جنگی.

🫠🫠

نوشته بود: تلاش کنید، درس بخونید، به باشگاه بروید، تفریح کنید، غذای خوب بخورید، زندگی کنید؛ «اما آن دو روز را هیچگاه و به هیچ وجه فراموش نکنید».