کرشمه

‌‌ دل به زبان نمی‌رسد، لب به فغان نمی‌رسد کس به نشان نمی‌رسد، تیر خطاست زندگی #بیدل ‌‌

ما تو ایران راز جاودانگی داریم همینطوری که تا زمانی که ازدواج نکنید، نمیتونید طلاق بگیرید، مایی که جوونی نکردیمم نمیتونیم پیر شیم؛ مایی که زندگی نکردیم نمیتونیم بمیریم..!

‌ فرمودند که: مُقامِ اصلیِ ما گوشهٔ خرابات است خداش خیر دهاد آن که این عمارت کرد #حافظ خلاصه که ادامه می‌دیم و صدامون هم در نمیاد! ‌

بیا که ما سَرِ هستی و کبریا و رعونت به زیر پای نهادیم و پای بر سر هستی #سعدی ‌ ‌

‌ باور کن ‌

‌‌ کلمه، شکار زن‌های غارنشین است. روزهایی که مردها گراز و ماموت شکار می‌کردند، زن‌ها آن‌قدر نگاه کردند، نگاه کردند، نگاه کردند تا کلمه‌ها به پرواز درآمدند و روی همه چیز نشستند. آن‌قدر گوش دادند تا کلمه‌ها به صدا درآمدند. باران شدند، روییدند و درخت شدند، خرمالو دادند، جنگل شدند، انگور شدند و حبه‌حبه مستمان کردند. زن غارنشینی شده‌ام که کلمه‌ها پیچ می‌خورند در پتوی به‌هم‌ریخته‌اش. در استکان چایی‌اش از دهن می‌افتند. در شیشه‌ی خالی عطرهایش مرداب می‌شوند و می‌گندند. با صدای گوش‌خراش لولای روغن‌نخورده‌ی در، قهقهه می‌زنند. کلمه‌ها در تمام این خانه روان‌اند. با صدای لوله‌های آب درون دیوار لالایی می‌خوانند. از گلدان پشت پنجره سرک می‌کشند. از رادیو و تلویزیون هجوم می‌آورند و از لوله‌ی بخاری فرار می‌کنند. کلمه‌ها پشت تلفن فریاد می‌زنند، نجوا می‌کنند. لابه‌لای کتابخانه‌ام جشن می‌گیرند، عاشق می‌شوند، اشک می‌ریزند و همدیگر را از دست می‌دهند. در روزنامه‌ها غم می‌خورند، حرص می‌خورند، دق می‌کنند. زن غارنشینی شده‌ام که کلمه‌ها پیچ می‌خورند در گذشته‌ام. در آشپزخانه‌ی مادرم رنده می‌شوند، کوبیده می‌شوند، درون زودپز جان می‌دهند و پخته می‌شوند. در هیاهوی تسبیح پدرم آرام می‌گیرند، با عینکش پیر می‌شوند. روی برگ‌برگ این آلبوم غبار می‌شوند و خاطره می‌زایند. صدای پدرم است که می‌گوید: «جهنم و لعنت، عزیز من، جهنم و لعنت. بله کلمه‌اش همین است.» و کتابش را می‌بندد. کلمه‌ها آفتاب‌پرست‌های گرسنه‌ای هستند که جاروبرقی دست گرفتند برای بلعیدن من. نگاهی آبی به خودم می‌اندازم، در همان آیینه‌ای که روزی مادرم هم مثل من به خودش زل می‌زد و می‌شمرد که چند تار موی سفید به روزهایش اضافه شده. مثل همیشه دارم بلندبلند فکر می‌کنم و بی‌اختیار کلمه‌ها از دهانم بیرون می‌پرند: زن غارنشینی شده‌ام که از شکار برنمی‌گردد. ‌ سال ۱۳۹۵ ‌

‌‌ سری چون نقشِ پایِ دوست با افتادگان دارم از آن بر آسمانی برگزیدم آستانی را #طالب_آملی ‌‌

‌ پس کی ناامید بشیم؟ ‌

‌ پرسیدم از او واسطهٔ هجران را گفتا سببی هست بگویم آن را من چشم توام اگر نبینی چه عجب من جان توام کسی نبیند جان را منسوب به #ابوسعید_ابوالخیر ‌

‌ ‌چيزي از خود هر قدم زير قدم گم ميکنم #بیدل ‌

‌ اگه بدونید چه حالی دارم! صدالبته که نخواهم گفت! ولی همیتقدر بدونی که یه حالی دارم ‌

‌ شعر بلند قمار است، محمد شعر بلند قمار است... ‌

هوش مصنوعی موتور جستجوی شعر نیست. اگه ازش بخواید در مورد چیزی شعر بنویسه براتون شعر می‌سازه. حتی اگه قبلا بارها بهش گفته باشید که شعر نسازه، ولی همچنان شعر از خودش می‌سازه! هیچوقت برای پیدا کردن شعر، از هوش مصنوعی استفاده نکنید.

بانوی مه‌آلودِ همه چی جز شعر...

‌ بانوی شعرهای مه‌آلود... ‌

‌‌‌ آن‌گونه مست بودم که از تمامِ دنیا تنها دلم هوایِ تو را کرده بود می‌گفتم؛ این عجیب است این‌قدر ناگهانی دل بستن از من که بی‌تعارف دیری است زین خیلِ ورشکسته کسی را در خوردِ دل نهادن پیدا نکرده‌ام تب کرده بود ساعتِ پاییزی‌ام وقتی نسیم وسوسه‌ام می‌کرد عطری زنانه در نفسش داشت می‌گفتم؛ این نسیم، بی‌تردید آغشته با هوایِ تنِ توست وین جذبه‌ای که راهِ مرا می‌زند حسی به رنگِ پیرهنِ توست آن‌گونه مست بودم که می‌توانستم بی‌پروا از خوابِ نیم‌شب بیدارت کنم تا رازِ ناگهانِ مرا باران و مه بدانند و می‌توانستم در جوی‌هایِ گل‌آلود وضو کنم و زیرِ چترِ بسته‌ی باران ساعت‌ها، ساعت‌ها رو سویِ هرچه هست نماز بُگزارم آن‌گونه مست بودم که می‌توانستم حتی به گزمگان نامِ تو را بگویم – آرام و مهربان و صبور از برگ‌هایِ نیلوفر شولایِ بی‌نیازی بر تن با پِلک‌هایِ افتاده پیشانیِ درخشان و گونه‌هایِ رنگ‌ پریده چونان به نیروانا تأنیثی از دوباره‌ی بودا باری تصویرِ تو، همیشه‌ترین بود بانویِ شعرهایِ مه‌آلود #حسین_منزوی ‌

‌ شبِ شکفتنت ای باغِ آرزو نرسید؟ #حسین_منزوی #بس_نیست؟ ‌

‌ شرمسارِ طبعِ مجبورم که با آن ساز عجز انتقام از اختیارِ هرزه‌کوشم می‌کشد #بیدل ‌‌