فِقدان

تو شجاع بودی؛ در جنگ هایی که دیگران ندیدند.

آنچه قسمت تو نیست هزاران بار ناامیدت می‌کند تا بالاخره بفهمی که باید رهایش کنی...

«با همان چیزی به گِل نشستی که گمان میکردی تورا به دریا می‌رساند. قایقِ بی‌آب، گور انفرادی انتظار است...»

آنقدر در برابر نشدن های مکرر،خواسته های قلبش را تغییر داده بود که دیگر نمی‌دانست روحش واقعا کجا آرام می‌گیرد‌.

مرا کمی بیشتر دوست داشته باش چرا که فکر می‌کنم پایان غم انگیزی خواهم داشت.

«بازنگشتند؛ رودهایی که به دریا رفتند، سربازانی که به جنگ و یارانی که به دیارِ غریب.»

خداوند تو را از شر کسانی که وانمود می‌کنند، نیت خیر دارند اما در خفا برای سقوط تو دعا می‌کنند محافظت کند.

«چه می‌شد اگر به تو می‌گفتم که من از تحمل کردن قلب خودم عاجزم؟»

"لأنك شديد الصبر، ظنوا أنك لا تشعر..." از آنجا که طاقتی بسیار داری، گمان بردند تو را احساسی نیست...

بله. بعضی پایان‌ها تو را نجات می‌دهند. اما سالها بعد آرزو می‌کنی که کاش هرگز نجات نیافته بودی.

گفت: «نمی‌خواهی از این اندوه خلاص شوی؟» گفتم: «نه؛ با غمم آشتی کرده‌ام. آن‌قدر به بودنش خو گرفته‌ام که نبودنش بیشتر از بودنش آزارم می‌دهد.

فاصله ربطی به مسافت ندارد. ممکن است زانویت به زانوی یک غریبه‌ی کامل چسبیده باشد، و همزمان یک گوشه‌ی قلبت تمنای کسی تابیده باشد که هزاران کیلومتر از تو دور است...

گفت: نمی‌توانم طاقت بیاورم. و بعد وحشت‌زده اندیشید که شاید بتواند طاقت بیاورد و مجبور باشد این رنج عظیم را سال‌ها به دوش بکشد.

گفت: نمی‌توانم طاقت بیاورم. و بعد وحشت‌زده اندیشید که شاید بتواند طاقت بیاورد و مجبور باشد این رنج عظیم را سال‌ها به دوش بکشد.

می‌توانم بروم اما فایده‌ای ندارد. نجات من در جایی است که خودم در آنجا نباشد.

خدایا اگر جایی من دلیل درد کسی بودم، لطفاً خوبش کن و مرا ببخش.

«گاهی آرزو می‌کنی کاش هرگز متولد نمی‌شدی، نه چون از زندگی متنفری، بلکه چون از رنج بی‌پایان آن خسته‌ای.»

تو اما عزیزم همیشه در میان صبر جا می‌مانی، تو تکه‌های ‌شکسته‌ات را نبوسیده کنار گذاشتی، تو فکر ها را سکوت کردی، بودن را بردی، حرف ها را خوردی چون تو همیشه در میان صبر جا می‌مانی.

خدایا من از تو چیزی نمی‌خواهم که خودت قبل از من نخواسته باشی.