فِقدان

با من رجوع کن من ناتمام مانده‌ام از تو..

سبز کجا بود خاکستر شدیم بابا جان.

تو از تمام پروانه های غمگینی که دیده ام زیباتری.

چرا ما در این خیابان پرسه زدیم؟ ما که پایان این خیابان را می‌دانستیم.

«آخرش می‌فهمی هیچ‌کس مقصر نبود؛ نه آن‌ها که رفتند، نه تو که ماندی... فقط بعضی داستان‌ها برای تمام شدن نوشته شده‌اند.»

چرا ما در این خیابان پرسه زدیم؟ ما که پایان این خیابان را می‌دانستیم.

بله قمیشی عزیزم حق باتوعه،لحظه های بی تو بودن میگذره اما به سختی.

ولی یه شب به خودت میای می‌بینی، باز داری برایِ چیزی که قبلا چند بار کاملا پذیرفتیش و کنار اومدی غصه می‌خوری.

اتفاقا سخت بود، خیلیم سخت گذشت، ولی وانمود کردم حالم خوبه..

ما دوام می‌آوریم.چرا که نه! من به یاد نمی‌آورم رسم ما چیزی جز همین بوده باشد.

سلام بر آنان که در دیدار اندک‌اند، و در یاد بسیار!

اول نامه‌ نوشت : اگر عشق رنج است.. این نامه برای زیبا ترین رنج زندگیم باشد :)

هنوز هم برایم خیلی باارزش هستی ولی دیگر لایقِ جنگیدن نیستی..

‏کوچک‌تر از عشق بودم و بزرگ‌تر از تنهایی؛ نه راهی به آغوش داشتم و نه قراری در انزوا؛ بی‌میل به آن‌که دوستم داشت و دوست‌دار آن‌که میلی به من نداشت.

با تمامِ خاموشی‌هایم، با تمامِ بی‌پناهیِ دلم، تو را دوست دارم نه چون سزاواری، بلکه چون نمی‌توانم دوست نداشته باشمت.