فِقدان

«بعضی ها به شِعر، بعضی به ترانه، برخی به فیلم و عده ای هم به کِتاب پناه می برند اما مدت هاست که آدم ها دیگر به همدیگر پناه نمی برند...»

چهار تا دونه حرف، دوباره تورو می‌کنه همون ساختمون خرابه‌ی همیشه. انگار نه انگار این همه تلاش کردی باز رو پاهات وایستی.

یک روز یکباره دیگر دلم نخواست از رختخواب بیرون بیایم. دیگر هوس قهوه‌های خوشبو نکردم؛ و از اینکه از دیگران بخواهم مرا درک کنند دست کشیدم؛ یک روز من‌، ناگهان تمام شدم.

یک روز یکباره دیگر دلم نخواست از رختخواب بیرون بیایم. دیگر هوس قهوه‌های خوشبو نکردم؛ و از اینکه از دیگران بخواهم مرا درک کنند دست کشیدم. یک روز من‌، ناگهان تمام شدم.

«گفت: مدام، بدون آنکه مسمومیتی داشته باشم، حالت تهوع دارم؛ در دل گفتم: امان از اندوهی که بالا آوردنش سخت است.»

گفت مدام بدون آنکه مسمومیتی داشته باشم حالت تهوع دارم. در دل گفتم امان از اندوهی که بالا آوردنش سخت است.

مرا به یاد آر، آنگاه که از اینجا رفته‌ام، آنگاه که دور، بسیار دورم و به سرزمین های تاریک کوچ کرده‌ام.

به او گفتم اندوه بر تو باد؛ که خانه‌های ما را به اندوه آکندی.

به او گفتم اندوه بر تو باد. که خانه‌های ما را به اندوه آکندی

«اگر نیک بود، می‌ماند. اگر عاشق بود، می‌گفت. اگر دلتنگ بود، می‌آمد...»

اما طاقت می‌آوری و ادامه می‌دهی، نه به خاطر قوی‌بودن، نه. چاره‌ای نداری... فقط می‌خواهم بدانی در این رنج، تو همچنان زیبایی.

تمام آن جراحت‌های ممتدت امروز لباسی شده که با آن می‌شناسندم. چقدر تلاش کردم تا درش بیاورم؛ نشد.

پایان‌های تلخی را باید تجربه کنی تا به دوام نداشتن چیزهای زیبا ایمان بیاوری.

"اتمني اضمك بالقلب..." كاش می‌توانستم در قلبم پنهانت كنم…

شب بخیر به تو و قلب جوانت که مستحق این همه در سکوت رنج‌کشیدن نبود.

آرزو می‌کردم کاش به هیچ چیز اهمیت نمی‌دادم. اما من اهمیت میدم. به همه چیز، خیلی زیاد!