بینش

هزارتوی هوش و استعداد چرا برخی از استعدادها خاموش می‌شوند؟ 📝 سلیمان بن ناصر العبودی بیشترین ضربه‌ای که نخبگان و متمایزان ذهنی - در هر زمینه‌ای - می‌خورند، از این گمان آن‌هاست که خود را بزرگتر و برتر از راه‌های رفته، جاده‌های هموار و مسیرهای شناخته‌شده می‌دانند. از این رو، با این تصور که راه‌های معمولی در شأن توانایی‌ها، ظرفیت‌ها و مهارت‌هایشان نیست، از روی آن‌ها می‌پرند و به این ترتیب، دستاوردهای فراوانی را از دست می‌دهند. در حالی که اگر همان راه‌های هموار و آزموده را در پیش می‌گرفتند و خاص بودن خود را در تسلط، استواری، تبیین و واکاوی، تدقیق، ژرف‌نگری و فرا رفتن از مرزهای دانش به رخ می‌کشیدند، قطعاً به جایگاه و فضیلت والایی دست می‌یافتند! این تنها لغزشگاهی نیست که صاحبان استعداد را تهدید می‌کند و در نتیجه، میان آن‌ها و بهره‌مندی از موهبت‌های الهی دیوار می‌کشد. یکی از پدیده‌های تکراری این است که بسیاری از صاحبان هوش و استعداد علمی، خیلی زود خاموش می‌شوند؛ ستارهٔ آن‌ها زود می‌درخشد و سپس ناپدید می‌شود. درخششی گذرا مانند شهابی روشن در میان انبوه ابرها که به‌سرعت خاموش می‌شود؛ نوری موقت، ظرفیت‌هایی هدر رفته و استعدادهایی واقعی در مسیر باد. اما طوفانی بیرونی و ناگهانی آن‌ها را ریشه‌کن نکرده، بلکه این استعدادها از همان آغاز درخشش، بذر نابودی را با دستان خود حمل می‌کرده‌اند و از همان زمانِ شکوفایی، مانند برگ‌های پاییزی در آستانهٔ فروریختن بوده‌اند. مطالعهٔ مقاله در سایت بینش: binesh.cc/archive/2874