بینش

زندان فوری‌خواهی حصار تصویر و خبر و فرسایش درونی مؤمن 📝 علی آل حواء رویدادهای خبری به هیولایی می‌ماند، که از توجه مردم تغذیه می‌شود؛ هر ساعت دهانش را باز می‌کند تا لقمه‌ای تازه از احساسات عمومی ببلعد. این هیولا اول آنها را می‌خورد، سپس به صورت توده‌ای سرگشته و بهت‌زده بالا می‌آورد، ملتی که دقیقاً می‌دانند چه خبری داغ و ترند شده، اما از آنچه آرام گرفته و جا افتاده بی‌خبرند؛ انفجارها و تحولات را یکی‌یکی می‌شمارند، اما از کنار زخم‌های عمیق اعتقادی، همچون مسافری شتاب‌زده که از کنار قبر پدرش می‌گذرد، بی‌تفاوت عبور می‌کنند. طبیعت انسان به‌طور غریزی به سوی پدیده‌های متحرک، پرهیجان و دائماً در حال تغییر کشیده می‌شود. به همین دلیل، بیشتر مجذوب شعله‌های سرکش می‌شود تا حقیقت‌های آرام و عمیقی که برای درک آن‌ها، دل به آرامش و تأمل نیاز دارد. دقیقاً به همین دلیل است که رویدادهای بزرگ در دست رسانه‌ها مانند یک جاروبرقی غول‌آسا عمل می‌کنند و همهٔ عواطف و احساسات جامعه را به یک سو می‌کشانند. این موضوع با آنچه در روان‌شناسی شناختی «خطای دسترسی ذهنی» نامیده می‌شود، همخوانی دارد؛ مفهومی که تورسکی و کانمن آن را توضیح داده‌اند. بر اساس این نظریه، انسان معمولاً اهمیت یا احتمال وقوع یک رویداد را نه بر پایهٔ وزن واقعی آن، بلکه بر اساس این‌که آن رویداد چقدر آسان به ذهنش می‌آید، ارزیابی می‌کند. مطالعهٔ مقاله در سایت بینش: binesh.cc/archive/2887