بینش

حجاب در الجزایر دوران استعمار ریشه‌یابی نگاه امروزی به پوشش مسلمانان در غرب 📝 ریم سفردجلی هنگامی که الجزایر در سال ۱۸۳۴ رسماً به خاک فرانسه ضمیمه شد، الجزایری‌ها شهروند کامل فرانسه محسوب نمی‌شدند؛ بلکه تنها «رعایای فرانسوی» بودند و از هیچ حق مدنی یا سیاسی بهره‌ای نداشتند. تنها پس از مصوبهٔ سال ۱۸۶۵ و قانون ۱۹۱۹ بود که الجزایری‌ها امکان درخواست تابعیت فرانسه را پیدا کردند؛ آن هم به شرطی که «احوال شخصیهٔ» خود را رها کنند. این یعنی آن‌ها باید از سنن و شیوه‌هایی مانند ازدواج و ارث بر پایهٔ شریعت اسلامی دست می‌کشیدند. دستیابی به شهروندی فرانسه نه تنها برای الجزایری‌ها گامی جنجالی بود، بلکه تنها پس از تحقیقاتی طولانی و طی کردن مراحل اداری پیچیده میسر می‌شد. پذیرش آن‌ها به این بستگی داشت که آیا یک فرد الجزایری به اندازهٔ کافی با فرهنگ و ارزش‌های فرانسوی ادغام شده است یا خیر. به همین دلیل، تنها تعداد اندکی از الجزایری‌ها برای تابعیت اقدام کردند و موفق به دریافت آن شدند. همان‌طور که جوان اسکات در کتاب «سیاست حجاب» می‌نویسد: «پارادوکس مأموریت تمدن‌ساز که تا به امروز نیز ادامه دارد، همین‌جا بود: هدف اعلام ‌شده، متمدن کردن (ادغام کردن) کسانی بود که در نهایت تصور می‌شد هرگز متمدن نمی‌شوند.» در واقع، اگرچه حقوق زنان الجزایری بخشی از گفتمان استعماری شده بود، اما در عمل کار چندانی برای بهبود وضعیت آن‌ها انجام نشد و فرانسوی‌ها همواره تاکید داشتند که جامعهٔ الجزایر قابلیت تمدن‌پذیری یا ادغام را ندارد... مطالعهٔ مقاله در سایت بینش: binesh.cc/archive/2855