دژم... .

شاید خواب، تنها جایی باشد که هنوز نبودنت راهش را به آن پیدا نکرده است... .

می‌خواهم دمی به خواب روم؛ دمی، دقیقه‌ای، قرنی...

ساده بودم مثلِ آینه تا تو عاشقانه بودی فقط از تو می‌نوشتم تا تو شاعرانه بودی...

دوست داشتنِ از دور، خیلی قشنگ‌تر و باپرنسیپ‌تر از بودن با کسی هست که باید برای گرفتن یه ذره توجه ازش، التماس کنی... .

باید رها کرد؛ نه به خاطر اینکه دوست داشتنی در کار نیست، بلکه به خاطر اینکه خودمان را دوست داریم. چون عشق وقتی زیباست، که در آن فقط یک نفر منتظر نمانده باشد... .

شاید کسی لحظه‌هایی واقعاً دوستت داشته باشد. اما دوست داشتن همیشه به معنی انتخاب کردن نیست. بعضی آدم‌ها احساس دارند، اما توانِ ماندن ندارند...

نمی‌شود کسی را مجبور به ماندن کرد. نه با دوست داشتن زیاد، نه با صبر کردن، نه با نشان دادنِ تمام خوبی‌هایی که داری. اگر بخواهد بماند، راهی برای نزدیک ماندن پیدا می‌کند. و اگر نخواهند، هزار دلیل برای فاصله گرفتن پیدا می‌شود...

ادعای هر رفاقت واسه من چه زود گذر بود...

بله، می‌گویند زمان شفا می‌دهد. شاید فقط زخم‌هایی را که رهایشان نکرده باشی. زخم اگر به حال خودش بماند، عفونت می‌کند. و آن وقت، کاری می‌کند که بفهمی زمان هم دیگر از پسِ درد آن زخم برنمی‌آید... .

شاید با گذشت زمان، خوب شدنی در کار نباشه! شاید ما به اون "زخم و درد" عادت می‌کنیم...

داشتم به این جمله فکر می‌کردم که:

زمان مرهم هر دردی‌ است

درست یا غلط بودنش رو هیچ وقت نفهمیدم...

میان آنچه باید باشد و نیست عجب فرسوده دیواریست دنیا...

دلم می‌سوزد از باغی که می‌سوزد نه دیداری نه بیداری نه دستی از سر یاری مرا آشفته می‌دارد چنین آشفته بازاری...

دهان‌ها پر شده از مزه‌ی تلخ بی‌پناهی... .

هیچ مادری فرزندش را برای بدرقه تا چوبه دار بزرگ نمی‌کند... .