دژم... .

ای شکسته خاطر من؛ روزگارت شادمان باد! ای درخت پر گل من؛ نو بهارت ارغوان باد...

می‌خواست شعر باشد. دست به قلم شد و حروف را چید کنار هم؛

شاید اگر یک‌وقت‌هایی در امتدادِ خیابانِ بی‌قرارِ دلتنگی‌ات جایی میانِ پلکِ نیمه‌بازِ خاطره تو را دوباره، دوباره، دوباره…

قافیه‌ها خسته شدند خودشان را شبیه نقطه گذاشتند آخرِ خط! اما می‌خواست شعر باشد، کاغذ تاشد، به شکل قایقی در آمد، دریا او را خواند... .

📸

ماهایی که شهرامون دریا نداره، به جاش به آسمون خیره می‌شیم... .

اونا خوب میدونن دارن چیکار میکنن! خودمونُ گول نزنیم، دوره ندونستن گذشته... .

می‌بینی؟ مثل ستاره پخش‌مان کرده‌اند توی این صفحه سیاه که هر کدام‌مان جایی برای خودمان سوسو بزنیم که مثلا هستیم. اما نمی‌دانیم در کدام منظومه می‌چرخیم، برای چی می‌چرخیم، و چقدر می‌چرخیم...

عباس معروفی

📸

اگه باشی یا نباشی، برای من تکیه گاهی برای من که غریبم، تو رفیقی جون پناهی...

جهانم، به اندازه‌ی فاصله‌ی میان دو دست توست... .

اگر قرار باشد برای دوست داشتنت دلیلی بیاورم، باید از تمام چیزهایی بگویم که با آمدنت معنای تازه‌ای پیدا کردند؛ از شب‌هایی که آرام‌تر گذشتند، از صبح‌هایی که روشن‌تر شدند. تو شبیه خانه‌ای هستی که آدم، پیش از رسیدن به آن، نمی‌دانست چقدر دلتنگش بوده است. کنار تو، جهان نه بزرگ است و نه دور؛ جهان، به اندازه‌ی فاصله‌ی میان دو دست توست. و من، هر بار که به تو فکر می‌کنم، زندگی را دوباره انتخاب می‌کنم... .

اگه کنارشی، بهش بگو تا بعدا حسرت نشه برات...

رسولِ کوچک خوبم! تبر به دوش به ‌پا خیز دلم گرفته خدا را ، خدای تازه بیاور...

میان شب و روز، برای ما فقط رنگ آسمان عوض می‌شود... .

برکت زندگی خیلی‌هامون از قلبمون میاد، وگرنه کسی چیزی به ما نداده... .