دژم... .

هنوز راهِ خانه‌ات را بلد نیستم، اما هرچه راه می‌روم انگار جاده‌ها خودشان را به سمت تُو می‌کشند... .

برای این سرباز، دیدن تو مرخصیِ کوتاهی‌ست از تمام جنگ‌هایی که در من ادامه دارند...

من، سربازِ شکست‌خورده‌ای که جز همین قلبِ زخمی چیز دیگری برای بخشیدن نداشت...

منُ مثل همون روز‌ها با آغوشت بپوشونم... .

وقتی از همه کلافم؛ بشینم یه گوشه دنج، موهای تورو ببافم..‌.

فعلاً نمی‌دانم چه چیزی در من خراب است؛ فقط می‌دانم امروز توانِ تعمیرش را ندارم... .

یک وقت‌هایی آدم از زندگی فرار نمی‌کند، فقط کمی عقب می‌ایستد. نه برای اینکه چیزی را تمام کند، نه چون دیگر دوستش ندارد؛ فقط می‌خواهد چند قدم فاصله بگیرد تا ببیند دقیقاً چه چیزی این‌همه خسته‌اش کرده. و شاید همین فاصله، خودِ بخشی از فهمیدن باشد...

گاهی آن‌قدر از خودت می‌پرسی 'چی شده؟" که خودِ سؤال تبدیل می‌شود به یک فشار تازه. شاید هنوز چیزی نشده که بتوانی تعریفش کنی. شاید فقط چندین اتفاق کوچک، چند خستگیِ قدیمی، چند حرفِ نگفته و چند دلخوریِ بی‌اسم جایی درونت روی هم جمع شده‌اند. همه‌چیز لازم نیست همان لحظه که درد گرفت، قابل توضیح هم باشد...

بعضی روزها هیچ اتفاق بدی نیفتاده، اما چیزی درونت سر جایش نیست. نه می‌توانی بگویی غمگینی، نه خسته‌ای، نه حتی می‌دانی دقیقاً چه چیزی آزارت می‌دهد. فقط کمتر حرف می‌زنی، کمتر جواب می‌دهی، کمتر دلت می‌خواهد جایی باشی. شاید بعضی حال‌ها پیش از آن‌که اسم داشته باشند، فقط باید مدتی زندگی شوند...

در حال حاضر تنها بخشِ مثبت زندگی برام اینه که؛ دیگه مدرسه و دانشگاه نمی‌رم و از هرچی درس و مشق بود، فارغ شدم... .

نمی‌دونم با قلبش چیکار کرده بودن که دوست داشتنِ من رو دید و نخواست، شنید و باور نکرد... .

به تو گفتم باورم کن میون این همه دیوار تو با خنده‌ای نوشتی، هم قفس خدا نگهدار...

شاید خیلی از ما آدم‌های اشتباهی برای هم نبودیم؛ فقط دنیا جای اشتباهی برای عاشق شدن‌مون بود... .

کاش همه‌چیز یه جورِ دیگه پیش می‌رفت؛ کاش زندگی این‌ همه باهامون نامهربون نبود...

عميقا باور دارم که توی زمانِ اشتباه، مکانِ اشتباه و تاریخِ اشتباهی به دنیا اومدم...

هیچ‌وقت به خاطر "دیگران" از کسی فاصله نگیر. قبلش یه لحظه فکر کن؛ ببین "دیگران" چقدر برات مهم و اون "آدم" چقدر برات ارزش داره... .