دژم... .

خوش میروی در جان من؛ ای درده تُو، درمان من...

دل باید جوون باشه؛ صورتِ جوون رو با جراحی هم می‌شه ساخت... .

یک آن شد این عاشق شدن، دنیا همان یک لحظه بود آن دم که چشمانت مرا از عمقِ چشمانم، ربود...

چشاش مثل قرص ماه بودن، ولی راستش ماه کجا و چشای اون کجا! ماه فقط قشنگه، ولی چشای اون با من کاری می‌کرد که صدتا ساقی نمی‌کرد... .

دلم لک زده واسه چشاش...

ای دیدن تُو دین من، وی روی تُو ایمان من بی‌پا و سر کردی مرا، بی‌خواب و خور کردی مرا...

من از آن آدم‌هایم که هر اتفاق کوچکی می‌تواند مرا برگرداند به تُو. و اولین چیزی که از ذهنم می‌گذرد همیشه همین است: کاش اینجا بودی.... .

یادت نرود، به مردم این دنیا ‏دریا بدهی، کویر پس می گیرى...

شهریار

تُو ماندگاری در دلم، می‌دانمت، می‌دانمت...

ای کاش تلفن همراه اختراع نمی‌شد! کاش هنوز برای شنیدن صدای کسی که دوستش داریم، باید مسیری رو می‌رفتیم تا به یه تلفن برسیم؛ ذوقی که از همون لحظه‌ی راه افتادن شروع می‌شد و تا وقتی گوشی رو برمی‌داشتی و صدای عزیزت رو می‌شنیدی، باهات می‌اومد. حیفِ چیزهایی که با راحت‌تر شدنشون، ذوقشون رو از دست دادیم. امان از عادی شدن... .

حالا بین آدم‌های دلتنگ، فقط یه صفحه‌ی شیشه‌ای فاصله‌ست. راه رسیدن رو کوتاه کردیم و ذوقِ رسیدن رو خاموش...

بنویس هرچه که مارو به سر اومد بد قصه‌ها گذشت و بدتر اومد...

این همه درماندگی را نیست درمانی، ولی! یار اگر آغوش بگشاید، مداوا می‌شویم...

سید حسین آقامیری

نمی‌شود بیدار ماند، وقتی اولین چیزی که صبح می‌بینم جای خالیِ توست.‌‌‌.. .