می رقصیدیم با والهای آبی

به عنوان one wish willow ـم می‌خوام هر کسی توی این سرزمین زنه یا بدن منتسب به زن هارو داره همیشه توی امنیت تمام و کمال باشه.

I'm gonna puke

For more than a decade of my life I decripted myself as nothing but a body, mass, something that constantly needs to be smaller. Filled my stomach with laxatives and supplements, hid my cold hands beneath my sleeves, said i'm fine, that it doesn't physically hurt to see my belly bump in the mirror, as small as it wants to be. I had to be small, invisible so I could survive. So I could run away from getting bruised by hands and rage and never-ending screams. Am I really nothing but a bizarre volume of flesh and fat? I have to get smaller, thinner, prettier. And I've tried, god knows I've tried so hard i became an expert in being fucking sick but it wasn't enough, it's never enough when you're sick. You're never good enough, thin enough, miserable enough. And God knows, for a single second i just want to feel like I am more than just belly and underarms and high cortisol and low carbohydrate and fasting and BMI and fat percentage and dietary and skin and bones and blah blah blah. I want to feel like I shouldn't be smaller, that i am slowed to take space, to breath, to make mistakes, I want to feel like I am allowed to not be sick anymore even though I know it's impossible.

من تفنگم رو سمت هرکسی که سعی کرد بهم نزدیک بشه نشونه رفتم و تو تنها کسی بودی که متوجه شد من بلد نیستم چطور شلیک کنم. می‌تونست قشنگ باشه تا وقتی دیگه ازم نترسیدی. تنها چیزی که جلوت رو می‌گرفت تا نابودم نکنی این بود که ازم می‌ترسیدی؟ دوستم نداشتی؟ برات بیشتر شبیه یک سگ وحشی بودم تا آدمیزاد؟

باید ازت بنویسم، باید بیشتر ازت بنویسم. باید ازت بنویسم تا دیگه نترسم که حباب دنیای کوچیکم قراره بترکه. باید بیشتر بنویسم که فکر نکنم این یه حبابه، که درست مثل مهربونی های بابا موقتی ئه و مثل خوشحالی های مامان یک رویا. باید ازت بنویسم تا دیگه وحشت نکنم، نه این که برام عادی بشه، تا دیگه خشمم تبدیل به یک سگ وحشی و زخمی نشه، تا دیگه اندوهم به هیبت یک هیولا در نیاد، تا من رو نبلعه. باید بنویسم ازت تا غروب ها برام ترسناک نباشن و هوای سرد برام تنها نباشه. باید بنویسم تا تنهایی همدم شبهای پر از مالیخولیام نباشه. باید بنویسم تا کمتر عذرخواهی کنم بابت چیزی که هستم، تا کمتر خجالت بکشم بابت چیزی که تو همین حالا هم پذیرفتیش. باید ازت بنویسم تا یادم نره دیگه توی اوهام زندگی نمی‌کنم، که نابود کردن خودم یک فرم از هنر های زیبا نیست، که تو زیبا تری و می‌تونم به جای شیرجه زدن لا به لای زخم های خودم به چشم های تو نگاه کنم. باید بیشتر بنویسم تا یادم نره دارم نجات پیدا می‌کنم، تا دوباره به سمت آب های عمیق و تاریک و ترسناک و تنها شنا نکنم، تا سرما رو رها کنم. چون سرما همیشه هست و تنهایی همیشه دور گلوی ما چنبره زده، جایی نمی‌ره، پس اشکالی نداره اگر ازش دوری کنم و بعضی از روز ها دست های تورو جای تیغ های تیز توی دستم بگیرم. باید ازت بنویسم تا— باید ازت تا صبح بنویسم چون نباید بخوابم، نباید کم بیارم، نباید دوباره برگردم به اون روزهایی که کش می‌آمدن تا ازل. باید از تو بنویسم تا یادم بمونه خدا واقعی نیست ولی تو کاملا واقعی هستی چون تونستم توی چشم هات نگاه کنم و بوسیدمت و توی بغلم فشردمت. باید ازت بنویسم تا همه مطمئن شن خدا اهمیتی نداره وقتی هوا سرده اما من توی بغلت هیچوقت قرار نیست بلرزم.

I don't know how to love something without scorching my heart in the process

Forgive everybody you know and get drunk, drive to the nearest lake and take a sip out of the fresh moon water. Let the void fills your guts and flesh, let God see you alive once again.

فقط خلاصه می‌شی توی چه چیزهایی نیستی و این کم‌کم از درون نابودت می‌کنه

Oh how that little girl thinks "my love is endless i must be god"

Am I comfortable in silence or I it eating me alive ?

I really like you and the memories we make. I think I won't cut my hair for a very long time.

و یادتون باشه؛ چیزی که اسمش رو عشق می‌ذارید می‌تونه هر کاری باهاتون بکنه.

i create different special rules for myself that no one else has to follow so that i get to lead a life that is unnecessarily complicated and worse

هر چقدر بیشتر کرینج باشی ازادتری

where I told people that I loved living alone, and they believed it because of how happy I was. I really was happy when I seemed happy. I am incapable of lying about my feelings, it’s only that the feelings have no coherence, are not continuous from one hour to the next.

Being in love was like that to me, a shield, a higher purpose, a promise to something outside of yourself.

What must it feel like to be beautiful but also invisible whenever you choose to be? To be a beautiful man?