شعر وادب و سخن بزرگان

کاش اجازه ندیم چایِ زندگی‌مون از دهن بیفته. لحظه هاتون زیبا ♥️🌱

نیمه شب ها  می کند  بلوا خیالت در دلم موج دارد  چشم  شهلا در  سکوت  ساحلم میل  دریایی شدن از من  نهنگی  ساخته ... قعر اقیانوس خواهد بود روزی  منزلم مهره ی  ماری است   در  چشمت که  رامم  می کند عاقبت  این مار  می ترسم که  باشد  قاتلم آمدى و  نقشه ها در  سر  برایت  داشتم رفته ای   دور از تو   اما یک  خیال باطلم خلق  می گویند  آجیل  لبت مشکل  گشاست سخت  باور می کنم تا حل نکردی  مشکلم می پرد  با  دیدنت هوش از  سر اشعار من گاه  اگر  دیدی  که از فن  بلاغت   غافلم حسین  اصغری  سوادکوه

‌ من گمان‌کردم خدا مشغول دیدن بود و بس رسم اهل آسمان اما ندیدن بود و بس قسمت ما از تمام ماهرویان جهان ماه را در آب حوض خانه دیدن بود و بس هر که را دیدم دلی دارد به دلداری سپرد کار قلب ساده‌ام تنها تپیدن بود و بس چون نسیمی در میان شهر بی‌شاعر فقط بیخودی کارم به گیسوها وزیدن بود و بس دست این تقدیر بی‌مذهب الهی بشکند بشکند دستی که کارش دل‌بریدن بود و بس خواب دیدم پیله‌ام می‌سوزد و تعبیر شد شمع ذاتش تا ابد آتش‌کشیدن بود و بس زندگی بی‌عشق مرگی دائم و بی‌انتهاست طالعم در گور سردی آرمیدن بود و بس                                                                   احمد_جم

عشقبازی را چه خوش فرهاد مسکین کرد و رفت جان شیرین را فدای جان شیرین کرد و رفت یادگاری در جهان از تیشه بهر خود گذاشت بیستون را گر ز خون خویش رنگین کرد و رفت دیشب آن نامهربان مه آمد و از اشک شوق آسمان دامنم را پر ز پروین کرد و رفت پیش از این‌ها ای مسلمان داشتم دین و دلی آن بت کافر چنینم بی‌دل و دین کرد و رفت تا شود آگه ز حال زار دل، باد صبا موبه‌مو گردش در آن گیسوی پرچین کرد و رفت وای بر آن مردم‌آزاری که در ده روز عمر آمد و خود را میان خلق ننگین کرد و رفت این غزل را تا غزال مشک موی من شنید آمد و بر فرخی صد گونه تحسین کرد و رفت #فرخی_یزدی

‌ به نام عشق که زیباترین سرآغاز است هنوز شیشه‌ی عطر غزل درش باز است جهان تمام شد و ماه‌پاره‌های زمین هنوز هم که هنوز است کارشان ناز است هزار پند به گوشم پدر فشرد و نگفت که عشق حادثه‌ای خانمان‌برانداز است پدر نگفت چه رازی‌ست اینکه تنها عشق کلید این دل ناکوک ناخوش‌آواز است به بام شاه و گدا مثل ابر می‌بارد چقدر عشق شریف است و دست‌دل‌باز است بگو هرآنچه دلت خواست را به حضرت عشق چرا که سنگ صبور است و محرم راز است ولی بدان که شکار عقاب خواهد شد کبوتری که زیادی بلندپرواز است سعید_بیابانکی

‍ هزاران بار ثابت شد که خوبی دَردِ سَر دارد بدی کن ای برادر جان به انسانی که شَر  دارد درختی بی ثمر قطعا سرانجامش تبر باشد مفید آن باغِ گیلاسی که در  وقتش ثمر دارد بخور نانِ پنیرت را نگو رزقم چه ناچیز است تَوکُّل به خدایت کن که از دردت خبر دارد برای عاشقی شیدا نصیحت کارِ بیهوده ست که این را خوب میداند که این وادی خطر دارد نکن کاری که میدانی برای تو زیان دارد نرو هرگز به آن راهی که پایانش ضرر دارد به هر کس کرده ام خوبی، نمک پاشیده بر زخمم هزاران بار ثابت شد که خوبی دَردِ سَر دارد #مهدی_صابری

رژیم شما فقط آنچه که می‌خورید نیست! بلکه آنچه که نگاه می کنید؛ آنچه که گوش می کنید؛ آنچه که میخوانید؛ کسانی که با ایشان در رفت و آمد هستید؛ جزو رژیم شماست. آگاه باشید به آنچه که به بدنتان از لحاظ احساسی، معنوی و فیزیکی میدهید. حواسمون باشه به این رژیم ها👌👌👌👌

👆👆👆

   از سر زلف‌تو پیداست که‌"سر" می خواهی    از فروپاشی یک شهر خبر می خواهی    عشق،میدان‌جنون است‌نه پس‌کوچه‌ی عقل    دل دیوانه مهیاست! اگر می خواهی..    میوه ام عزت و آزادگی ام بود که رفت    از تهی دستی یک سرو، ثمر می خواهی؟    شاخه‌ی خویش شکستم‌که عصایت باشم    تو ولی از من افتاده، تبر می خواهی    عطر گیسوی‌تو تا ملک سلیمان رفته ست    زلف وا کرده ای و شانه به سر میخواهی    "مصلحت نیست‌که از پرده برون افتد راز"!    مصلحت نیست‌که از هرکه نظر میخواهی..    وصف تو کارکسی نیست‌بجز "حافظ"‌و‌من    عاشقی اهل دل و اهل هنر میخواهی...   پوریا_شیرانی

استاد شهريار ﻧﺎﺯ ﺁﻥ ﺍﺧﻤﺖ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﻟﺐ ﺯ ﻟﺐ ﻭﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ... ﮔﻮﺵ ﺷﯿﻄﺎﻥ ﻛﺮ ﻋﺠﺐ، ﺁﺷﻮﺏ ﺑﺮ ﭘﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ... ﯾﺎ ﺑﻪ ﻭﻗﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺗﻬﺪﯾﺪِ ﺭﺳﻮﺍ ﮐﺮﺩﻧﺖ... ﻧﺎﺯ ﺗﻬﺪﯾﺪﺕ ﮐﻪ ﻫﯽ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻓﺮﺩﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ... ﻣﻦ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﺧﻢ ﮐﻤﺘﺮ ﻛﻦ ﺩﻟﻢ ﺳَﺮ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ... ﮐﺎﺵ ﻣﯽ ﺩﯾﺪﯼ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﻤﺖ ﭼﻪ ﻏﻮﻏﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ... ﺩﻟﺒﺮﯼ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﺭ ﺍﺧﻤﺖ، ﻧﮕﻮ ﺍﯾﻦ ﻃﻮﺭ ﻧﯿﺴﺖ... ﯾﺎﺱ ﺍﻓﺸﺎﻧﯽ ﻣﻌﻄّﺮ، ﮔﺮ ﭼﻪ ﺣﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ... ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻭ ﺗﻮ... ﯾﮏ ﻧﻔﺲ ﺍﺯ ﻋﻤﻖ ﺍﯾﻦ ﺣﺲ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ... ﺷﺎﻋﺮﯼ ﻫﺴﺘﻢ ﺭﺩﯾﻔﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺧﻤﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ... ﻋﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ... ﻭﺻﻒ ﺍﺧﻤﺖ ﮔﻔﺘﻨﻢ ﻃﻌﻢ ﺟﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﯽ... ﺭﺑﻂ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﻮﺍﻧﮕﯽ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﻮ ﻣﻌﻨﺎ ﻣﯽ کني.

آن چه هر شب بگذرد از چرخ فریاد منست و آن چه آن مه را به خاطر نگذرد یاد منست آن چه بر من کارها را سخت می‌سازد مدام بی‌ثباتی‌های صبر سست بنیاد منست عشق می‌گوید ز من قصر بلا عالی بناست هجر می‌گوید بلی اما بامداد منست می‌گریزد صید از صیاد یارب از چه رو دایم از من می‌گریزد آن که صیاد منست من ز در بیرون و اهل بزم اندر پیچ و تاب کان پری را چشم بر در گوش برداد منست امشبم محروم ازو اما بسی شادم که غیر این گمان دارد که او در وحدت آباد منست

شبِ هجران به پایان می‌رسد ای دل شکیبا باش اگر طوفان به پا خیزد تو چون دریای زیبا باش اگر تاریکیِ شب سایه افکند بر سرِ جانت چراغِ روشنِ امید در این وادیِ غم‌ها باش اگر دنیا به رویت بست درهای امیدش را تو در این شب بی‌پایان چراغِ صبحِ فردا باش اگر از خستگی روزی ز پا افتادی ای جانم میانِ موج‌های غم چو کوهی سخت و سرپا باش

علاج درد مشتاقان طبیب عام نشناسد مگر لیلی کند درمان غم مجنون شیدا را گرت پروای غمگینان نخواهد بود و مسکینان نبایستی نمود اول به ما آن روی زیبا را چو بنمودی و بربودی ثبات از عقل و صبر از دل بباید چاره‌ای کردن کنون آن ناشکیبا را مرا سودای بت‌رویان نبودی پیش ازین در سر ولیکن تا #تـــــــــــــــــــــــــــو را دیدم گزیدم راه سودا را #سعدی

‌ ‌جان به لب آمد و بوسید لب جانان را طلب بوسهٔ جانان به لب آرد جان را سَر سودا زده بسپار به خاکِ درِ دوست که از این خاک توان یافت سَر و سامان را ابر دریای غمش سیل بلا می بارد یا رب از کشتی ما دور کن این توفان را گر سیه چشم تو یک شهر کُشد در‌ مستی لعل جانبخش تو از بوسه دهد تاوان را فروغی_بسطامی🌱 ‌

نفسی بیا و بنشین، سخنی بگو و بشنو که به تشنگی بمُردم، برِ آب زندگانی غم دل به کس نگویم که بگفت رنگ رویم تو به صورتم نگه کن که سرایرم بدانی ~ سعدی ‌‌

ما به فلک بوده‌ایم یار ملک بوده‌ایم باز همان جا رویم جمله که آن شهر ماست خود ز فلک برتریم وز ملک افزونتریم زین دو چرا نگذریم منزل ما کبریاست #مولانا

دلخوشم با غزلی تازه همینم کافی است تو مرا باز رساندی به یقینم کافی است قانعم بیشتر از این چه بخواهم از تو؟ گاه گاهی که کنارت بنشینم کافیست... ~ محمدعلی بهمنی ‌‌

ديدم به خواب وقت سحر شهزاده ای زَرين کمر نشسته بر اسب سفید میرود از کوه و کمر می رفت و آتش به دلم می زد نگاهش می رفت و دیدم که بود چشمم به راهش ترسم دلم رسوا شود، دريا شود، اين دو چشم پُر آبم تا آنکه در بیداری ام پیدا شود، آنکه آمد به خوابم شهزاده ی رويای من شايد تویی آنکس که روزی در بَرَم آید تویی از خواب نوشین ناگه پريدم دَردا که دیگر او را ندیدم به خدا جانم رسيده از غُصه بر لب بس آهِ سوزان از دل کشیدم به خدا 👤 #بیژن_ترقی

«خیره‌ام به قاصدک! این گیاهِ غریب که پس از مرگ به راه می‌افتد...» #معین_دهاز