خط سوم

تصمیم گرفتم وقتی پیشت نیستم، بیشتر باهات حرف بزنم. اما خیلی برام کار غریبیه. چون تو همیشه همین حوالی یا نزدیکم - در حدود زمزمه‌رس - بودی که صدای محبتم رو بشنوی. نهایتا چندمتر اون‌طرف بودی که صدام رو بلند کنم و بگم «دوستت دارما» و از پشت میزت سر بلند بکنی و بگی «چیییی؟» و من بلندتر تکرارش کنم. اما حالا موقع نوشتن انگار باید با تو توی ذهنم حرف بزنم. توی قلبم. و منتظر بمونم کلماتی که یه بار به خودت توی قلبم گفتم با این نوشته‌ها به خود واقعی‌ت برسند. درحالی که این فاصله افتادن رو عادت ندارم. اما فکر کنم چاره‌ای نیست؛ بایستی تحمل کنم و یواش عادت کنم به این میانه‌ای از بودن و نبودنت. شبیه روزهای خوش آشنایی و نامه‌نویسی‌هامون.