فیه ما فیه

تو بر آنک خلق را حیران کنی من بر آنک مست و حیرانت کنم #نیما_یوشیج

حکایات مجالس سبعه قصاب و کودک نویسنده آورده‌اند که قصّابی گوشت به نسیه دادی و کودکی نویسنده داشتی بر دکان، فرمودی که بنویس که فلان چندین برد، پیش فلان چندین است. روزی مرغ مردار خوار از هوا پرید و یکپاره گوشت بربود. گفت: ای کودک بنویس چارکی گوشت پیش مردار خوار داریم. روزی دیگر مردار خوار به رسم عادت قصد گوشت کرد. قصّاب حیله اندیشیده بود، مرغ درماند، سرش ببرید و بر قناره1 در آویخت از بهر عبرت مردار خواران. کودک گفت: استاد! آنچه تُراست پیش مرغ نوشتم، که: اَسرَفُوا عَلَی اَنفُسِهِم2 آنچه مرغ را پیش توست، چند نویسم؟ استاد جامه بدرید که کار گوشت سهل بود، اگر از بهر سَر، سَر خواهند، من چه کنم؟ لَا تَقنَطُوا مِن رَحمَةِ اللهِ3 یعنی اگر چنین است، در این غرقاب افتاده اید نومید مشوید. #مجالس_سبعه_مولانا @fihehmafih ۱- چوب یا آهنی دراز و سرتیز در قصابی جهت آویختن گوشت ۲- بخشی از آیه ۵۳ سورۀ زمر: زیاده بر خویشتن ستم روا داشته‌اید. ۳- همان: از رحمت الهی نومید مباشید.

[شمس خُجندی مرده بود] خاندان بر شمس خُجندی می‌گریست شمس خُجندی بر خاندان. #شمس

مرا گفتی بدر پرده دریدم مرا گفتی قدح بشکن شکستم #مولانا

راست نتوانم گفتن؛ که من راستی آغاز کردم مرا بیرون کردند. اگر تمام راست گفتمی به یک‌بار همه شهر مرا بیرون کردندی. #شمس

به مقام خاک بودی سفر نهان نمودی چو به آدمی رسیدی هله تا به این نپایی تو مسافری روان کن سفری بر آسمان کن تو بجنب پاره پاره که خدا دهد رهایی بنگر به قطره خون که دلش لقب نهادی که بگشت گرد عالم نه ز راه پر و پایی نفسی روی به مغرب نفسی روی به مشرق نفسی به عرش و کرسی که ز نور اولیایی بنگر به نور دیده که زند بر آسمان‌ها به کسی که نور دادش بنمای آشنایی خمش از سخن گزاری تو مگر قدم نداری تو اگر بزرگواری چه اسیر تنگنایی #مولانا

عجب سروی، عجب ماهی، عجب یاقوت و مرجانی عجب جسمی، عجب عقلی، عجب عشقی، عجب جانی عجب لطف بهاری تو، عجب میر شکاری تو دران غمزه چه داری تو؟ به زیر لب چه می‌خوانی؟ عجب حلوای قندی تو، امیر بی‌گزندی تو عجب ماه بلندی تو، که گردون را بگردانی عجبتر از عجایبها، خبیر از جمله غایبها امان اندر نواییها، به تدبیر، و دوا دانی ز حد بیرون به شیرینی، چو عقل کل بره بینی ز بی‌خشمی و بی‌کینی، به غفران خدا مانی زهی حسن خدایانه، چراغ و شمع هر خانه زهی استاد فرزانه، زهی خورشید ربانی زهی پربخش، این لنگان، زهی شادی دلتنگان همه شاهان چو سرهنگان غلامند، و توسلطانی به هر چیزی که آسیبی کنی، آن چیز جان گیرد چنان گردد که از عشقش بخیزد صد پریشانی یکی نیم جهان خندان، یکی نیم جهان گریان ازیرا شهد پیوندی، ازیرا زهر هجرانی دهان عشق می‌خندد، دو چشم عشق می‌گرید که حلوا سخت شیرینست و حلواییش پنهانی مروح کن دل و جان را، دل تنگ پریشان را گلستان ساز زندان را، برین ارواح زندانی #مولانا #فیه_مافیه

تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آید تو یکی نه‌ای هزاری تو چراغ خود برافروز که یکی چراغ روشن ز هزار مرده بهتر که به است یک قد خوش ز هزار قامت کوز #مولانا

جان سوی جسم آمد و تن سوی جان نرفت وان سو که تیر رفت حقیقت کمان نرفت جان چست شد که تا بپرد وین تن گران هم در زمین فروشد و بر آسمان نرفت جان میزبان تن شد در خانه گلین تن خانه دوست بود که با میزبان نرفت در وحشتی بماند که تن را گمان نبود جان رفت جانبی که بدان جا گمان نرفت پایان فراق بین که جهان آمد این جهان اندر جهان کی دید کسی کز جهان نرفت مرگت گلو بگیرد تو خیره سر شوی گویی رسول نامد وین را بیان نرفت در هر دهان که آب از آزادیم گشاد در گور هیچ مور ورا در دهان نرفت https://t.me/fihehmafih #مولانا

تو عید جان قربانی و پیشت عاشقان قربان بکش در مطبخ خویشم که قربانم به جان تو #مولانا

خیالات انسان همانند چادرند و در چادر کسی پنهان است. هر گاه که خیالات از میان برخیزند و حقایق روی نماید قیامت انسان ظهور می‌کند، آدمی اسطرلاب حق است، چون او را حق تعالی به خود عالم و دانا کرده است. https://t.me/fihehmafih #فیه_مافیه

باغ و بهار را بگو لاف خوشی چه می زنی من بنمایمت خوشی، چون برسد بهار من @fihehmafih مولانا

‌ ‍ " نمی رنجی !؟" همه اخلاق بد از ظلم و کین و حسد و بی رحمی و کبر در توست، نمی‌رنجی. چون آن را در دیگری می‌بینی، می‌رمی و می‌رنجی! @fihehmafih #فیه_ما_فیه #مولانا

جهاد اکبر چیست؟ روزه نیست نماز نیست جماعت است! @fihehmafih #شمس_تبریزی

‏در قیامت ؛ چون نمازها را بیارند در ترازو نهند ! و روزه ها را همچنین ...! اما چون ؛ محبت را بیارند، محبت در ترازو نگنجد ! پس اصل محبت است ...! @fihehmafih #مولانا ⁩ ‏‌#فیه_ما_فیه

آبی که از این دیده چو خون میریزد خون است بیا ببین که چون میریزد پیداست که خون من چه برداشت کند دل می‌ خورد و دیده برون می‌ریزد #مولانا