3imar سیمار

‌‌... دیاگرام مرگ #علیرضا_کفایی عمری گذشت و همه سوگ بود، از همان اول خون و خونریزی بود؛ ملتی نزدیک به نیم قرن با محرومیت‌های گوناگون و در دل بحرانها صبوری کردند ولی رنگ و روی خوشی ندیدند، شادی از خانه‌ها گریخته است، سرها در گریبان است، گریبان هم چاک چاک است، ما ملتی مظلوم و بی‌پناه شده‌ایم. چه می‌گویند این به اصطلاح زمامداران زورکی که با مکر و حیله و رعب و وحشت، خود را بر ملت تحمیل کرده‌اند؟ چه کرده‌اند برای مردم که هنوز هم توقع صبوری دارند، نتیجه‌ب کار و عملکرد و مدیریتهایشان شده است فقر و گرانی. کدام نظامِ ادعایی را می‌خواهند حفظ کنند که می‌گویند از هر واجبی واجب‌تر است؟ نظامی که از هم پاشیده شده است و در آن نه از دین خبری هست و نه از شأن و منزلت مردم چیزی مانده است..... نظامی که شده است مساوی و مترداف آخوند، نام دیگر این نظام؛ آخوند است.... بفرمایند در این مدت دراز که حکومت می‌کنند چه آورده‌ای برای جامعه و مردم داشته‌اند جز تنگدستی و مذلت و مرگ و ویرانی. به آنان که چون زنگیان مست، بی‌پروا آدم می‌کشند چه باید گفت.... می‌گویند اعتراض را از اغتشاش جدا کنید؛ جدا می کنیم؛ نه اغتشاش می‌کنیم و نه دخالت خارجی و جنگ علیه کشور را می‌پذیریم، ما معترضیم، به حکمرانی به این همه بدبختی و فلاکت، به حکومت و مدیرانش، به دولت و وزیرانش..... گوش شنوایی نیست،..... چگونه اعتراض کنیم که اغتشاشگر ننامید.؟!!! آنان هرکه را که خوششان نیاید، هرکه را که با آنها همراه نباشد به هزاران فریب و با قدرت و تفنگی که به دست گرفته‌اند، فتنه‌گر و اغتشاشگر می‌نامند..... جوان بیکار که کم کم سن و سالش بالا می‌رود، وقتی این همه تبعیض و بی‌عدالتی را می‌بیند، می‌بیند که نورچشمی فلان نماینده و فلان مدیر در عین بی‌لیاقتی قدر و منزلت یافته و او با همه‌ی شایستگی‌ها محتاج نان شب، فریاد می‌کشد، خشم می‌کند و این اعتراض بزرگِ جان به لب رسیدگان است. دیدند که نیمی از مردم رای ندادند و لااقل جستجویی و پژوهشی می‌کردند تا خوب بفهمند چرا؟ اما به همین قانع شدند که مثلاً پزشکیان علم شده است و جلوی بسیاری از اعتراض‌ها گرفته می‌شود اما الآن باید خوب درک کرده باشند که این عروسک‌گردانی و خیمه‌ شب‌بازی هم برملا شده است. آنچه گذشت و آنچه می‌گذرد نمودار مرگ است، هرچه می‌خواهند بخوانندش، اغتشاشگر یا تروریست یا داعش یا.... هیچ نمی‌پرسند چرا در این کشور همیشه تروریست وارد می شود و اعتراض هم میشود اغتشاش؟ هرچه هست دیاگرام مرگ است که روند صعودی داشته و بازهم ملت، بی پناه و مظلوم. @simar50 #در_سوگ_جاویدنامان #سی_روز_گذشت

... «در ستایش غم!» از کتاب: دال دوست‌داشتن اما من با خودم می‌اندیشم که کاش شادی را در نیندازیم با غم. شادی، عدم غم نیست، شادی، کنار آمدن با غم است. دعوت کردن رسمی است از غم که بیاید با ما باشد، با ما خودمانی شود، معاشرت کند، معرفی‌اش کنیم به دوستانمان: "دوستان، غمِ من؛ غمِ من، دوستان". و بعد موسیقی گوش کنیم، بگوییم، برقصیم، بخندیم و بنوشیم به سلامتی غم؛ این وفادارِ همیشگی. بعد ببریمش به خانه، بیاید با ما خیره شود در آینه، بخندد و مسواک بزند و برود جایش را بیندازد، آرام و نجیب شب بخیر بگوید. صبح هم که چشم باز می‌کنیم، یادمان بیاید تنها نیستیم و لبخند بزنیم. چون غم و تنها غم است که ما را تنها نمی‌گذارد.

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد جز غم؟ که هزاران آفرین بر غم باد!

@simar50 #دکلمه #تیکه_کتاب #غم #شادی #جواد_کوهی

خراب هاکردی امیر چیتگر @simar50 #به_یاد_جاویدنامان

‌‌... ابتذال شر یک حکومت توتالیتر برای بقا، به فراموشی سازمان‌یافته نیاز دارد. این فراموشی خودبه‌خود شکل نمیگیرد؛ با مشارکت هنرمندان و نویسندگانی ساخته میشود که میتوانند احساسات عمومی را از طریق کلمه و تصوير شکل بدهند. کسانی که قادرند حقیقت را بازتعریف کنند، فاجعه را به «حادثه» تقلیل دهند و خشم عمومی را به سوگی بی‌خطر بدل کنند. در این نقطه میتوان به ایده‌ی «ابتذال شر» هانا آرنت رجوع کرد. آرنت نشان میدهد که شر لزوما چهره‌ای هیولایی ندارد؛ می‌تواند از انسانهای معمولی سر بزند از کسانی که فکر کردن و داوری اخلاقی را کنار میگذارند و به «انجام وظیفه» پناه میبرند. نویسنده‌ای که با قدرت همکاری میکند، فردی افراطی یا استثنایی نیست؛ انسانیست عادی که نوشتن را از مسئولیت اخلاقی جدا کرده و با زبان، حقیقت را نرم و آرام آرام محو میکند. آنچه در ایران رخ داد یک فاجعه‌ی گسترده و سازمان‌یافته بود؛ سرکوبی خونین که هرگز آثارش از حافظه‌ی جمعی پاک نخواهد شد. یک نسل‌کشی تمام عیار! در بحبوحه‌ی چنین فاجعه‌ای برگزاری جشنواره‌ای حکومتی و اعطای جوایز فرهنگی از سوی همان ساختار قدرت، تلاشیست برای عادی‌سازی سرکوب و بازسازی روایت رسمی. حضور در چنین رویدادهایی یک انتخاب است. انتخابی که به روشنی نشان میدهد فرد کدام سمت ایستاده است. ما امروز در برگی از تاریخ ایستاده‌ایم که حافظه ی تاریخی در حال شکل‌گیری است. نام‌ها نه بر اساس روابط و ضوابط که بر اساس موضعی که در برابر قدرت و حکومت گرفته‌اند، ثبت خواهند شد. آنچه در حافظه‌ی جمعی یک جامعه حک شود، نه با توجیه پاک میشود و نه با گذر زمان. #محمد_مركبيان @simar50