3imar سیمار

روايت رنج، عليه سركوب و بازسازی روان تاریخ به ما میگوید آنچه بر روان انسان - چه کسی که مستقیم درگیر بحران است و چه کسی که با کمی فاصله شاهد روايت آن است - در جنگ، خفقان سیاسی، کشتارهای گسترده و سركوب شدید اثر میگذرد، میتواند او را به سمت فروپاشی عمیق روانی، احساس بی آیندگی و حتی اختلالات عصبی بکشاند. و از آنجا که بدن آخرین سنگر یک روان زخمی ست ناچاریم به راهکارهایی پناه ببریم که از این فروپاشی جلوگیری کنیم چرا که این فروپاشی خود بخشی از هدف سرکوبگران است فرسودن و از کار انداختن نیروهای انسانی ایستاده در برابر سرکوب دكتر ويكتور فرانکل روان پزشک و بازماندهی اردوگاههای مرگ ،نازی می گوید افسردگی بی خوابی بي حسي عاطفی و فروپاشی روانی و جسمی در اردوگاهها قاعده بود، نه «استثنا». اما آنهایی که دوام آوردند، نه به امیدهای بزرگ بلکه به معناهای کوچک چنگ زدند. به گفته ی او، اگر انسان چرایی» هرچند کوچکی برای ادامه دادن داشته باشد میتواند «چگونگی» تحمل رنج را در خود پیدا کند. این معنا بخشیدن میتواند نوشتن چند خط مراقبت از شخصی دیگر یا حتی حفظ یک عادت ساده ی روزانه باشد. در کنار معنا روایت سازی از رنج نقش مهمی دارد. نوشتن گفتن و نامگذاری دقیق رنج خود شکلی از مقاومت .است وقتی رنج زبان پیدا میکند از فشار کور و فلج کننده، به تجربه ای قابل فهم تر تبدیل میشود و از انزوا، روزنه ای به بیرون باز میکند. پیوند انسانی، حتی اگر بسیار حداقلی باشد، یکی دیگر از عوامل مهم تاب آوری است. تاریخ اردوگاهها و زندانها نشان میدهد کسانی که حتی یک رابطهی انسانی معنادار داشتند توان بیشتری برای دوام آوردن نشان دادند. یک گفت وگوی کوتاه، یک نگاه همدلانه، یا احساس اینکه کسی تو را میبیند میتواند فرق بزرگی ایجاد کند انسان در انزوای مطلق، سریع تر فرو میریزد و در نهایت، شاید مهمترین نکته همین باشد آسیب دیدن نشانه ی ضعف نیست. فروپاشی روانی در شرایط غیرانساني، واكنش طبيعي یک روان سالم است نه شکست فردی تاریخ بارها این را به ما یادآوری کرده است. و ما برای حفظ روایت رنج و ایستادگی در برابر اهداف سرکوبگران ناچاریم از روان خود مراقبت کنیم و به بازسازی آن تن بدهیم. راويان حقیقت و رنج، حافظان جهان اند. #محمد_مركبيان @simar50