3imar سیمار

... #طنز_کوتاه رفتم سوپری دیدم نوشته: اینجا مجهز به دوربین مداربسته است. گفتم دوربینت کجاست؟ اشاره به قاب بالای سرش کردکه نوشته بود الله . و گفت: این بهترین دوربین مداربسته‌ی دنیاست ! خیلی جمله‌اش تاثیرگذار بود😅 همینجوری که اشک میریختم چندتا چیپس دزدیدم😂😜😂 @simar50

... به مسئولین محترم ما دیوانگانیم؛ شکسته‌سنگانی که جهان، این گندابِ بی‌معنی را به لعنت میفروشیم. هیچ‌چیز راست نیست. همه‌چیز بویِ گندِ فریب می‌دهد مثل عشقِ گرمِ گورستان! کسی نیست... هیچ‌کس... تنها سایه‌ها هستند که می‌خزند. چه گُهِ کسالت‌باری‌ست این دنیا... هر نفس یک خفگی، هر قدم یک سقوط. و حقیقت، جسدِ گَندیده‌ای است که همگان بر آن تُف می‌اندازند. کاش باد می‌آمد... کاش همه‌چیز را با خود می‌بُرد؛ این پوچیِ بی‌حاصل را...

به قومی مبتلا شده‌ایم که فکر می‌کنند خدا جز آنها کسی دیگر را هدایت نکرده!

@simar50 #چه‌_نامرادی‌_تلخی #طنز_تلخ

...

نفرین

گاهی نفرین، فقط شکل دیگری از تسلیم شدن است. مردم خشمگین‌اند، شکایت می‌کنند، نفرین می‌کنند؛ اما تا وقتی خشم به آگاهی، مطالبه و عمل تبدیل نشود، قدرت همچنان همان‌جا می‌ماند. تلخ‌ترین بخش ماجرا این نیست که عده‌ای تصمیم می‌گیرند؛ تلخ‌تر این است که عده‌ای فقط #تماشا می‌کنند، حرف می‌زنند و منتظرند دیگری کاری کند. هیچ وضعی با #نفرین تغییر نکرده است؛ تاریخ را کسانی تغییر داده‌اند که از ایستادن در جای #تماشاچی دست کشیده‌اند. حالا سؤال اینجاست: اگر از وضع موجود ناراضی باشیم، سهم ما فقط اعتراض است یا مسئولیتِ تغییر هم با ماست؟

دنیا رو تنها آدم‌هایی که مرتکب بدی میشند، خراب نمیکنند؛ دنیا رو کسایی از بین می‌برند که بدون کوچکترین واکنشی نظاره می‌کنند. #اریک_امانوئل_اشمیت

@simar50 #حکمرانی فیلم: #ویولن‌زن_روی_بام (۱۹۷۱) کارگردان: #نورمن_جویسون #درباره‌_فیلم

... روزتون به عشق♥️ زندگی میگذرد و هر کس سهمی از عمر دارد، تا آنجا که از دست برآید باید چنان زندگی کرد که تلخ نباشد و برای دیگران هم تلخی نیاورد، که زندگی همه‌اش شوخی است... #احمد_محمود @simar50 #رقص‌ایرانی #سمیرا https://www.instagram.com/raqsidance?stkn=MTdnb2kwd2ExMGZ0dg==

... قطعا روزی صدایم را خواهی شنید. روزی که؛ نه صدا اهمیت دارد و نه روز ... #حسین_پناهی @simar50 #موبایلگرافی #معین #میپرستم #دیجی‌_ورسی #شعر

‍ ... #مریم_طیرانی یکی از معلمان جوان که در ناحیه محروم مشهد خدمت می‌کند، امروز روایت عجیبی از کلاسش تعریف می‌کرد؛ روایتی که شاید در نگاه اول یک گفت‌وگوی ساده بین معلم و دانش‌آموز باشد، اما اگر عمیق‌تر به آن نگاه کنیم، تصویر نگران‌کننده‌ای از وضعیت امروز معلمی در ذهن نسل جدید می‌سازد. می‌گفت: «امروز صبح سر کلاس، یکی از دانش‌آموزان پرسید: آقا، حقوق شما چقدره؟ هنوز نمی‌دانستم چه جوابی بدهم که یکی از آن طرف کلاس گفت: بیست تومن!! چند نفر خندیدند، چند نفر هم با تعجب پرسیدند: آقا واقعاً بیست تومن؟ گفتم: بله، تقریباً. یکی از بچه‌ها گفت: آقا، شما هر روز باید از آن طرف مشهد بیایید این طرف شهر؛ همین حقوق، پول بنزین ماشین‌تان هم نمی‌شود! همان دانش‌آموزی که گفته بود بیست تومن، دوباره گفت: چند روز است همه معلم‌ها دارند استعفا می‌دهند! خب شما هم استعفا دهید!! یکی دیگر از بچه‌ها با خوشحالی گفت: آخ جون! پس داریم می‌ریم سمت تعطیلی! و شروع کرد به نوعی رقصیدن! کمی بعد، یکی دیگر از دانش‌آموزان گفت: آقا، ما چند ماه است در یک رستوران کار می‌کنیم. چون بعضی شب‌ها هم سر کاریم، حقوقمان را بیشتر کرده‌اند؛ همین الان از شما بیشتر می‌گیریم! اگر می‌خواهید استعفا بدهید، من با رستوران صحبت می‌کنم، بیایید مدیر داخلی رستوران شوید! صاحب کار من ، دنبال مدیر داخلی است... اتفاقا عرب‌ها هم می‌آیند و بی مایه نیست!!؛ خلاصه فکر کنم برایتان از معلمی بهتر باشد!» همکار ما بسیار ناراحت بود. می‌گفت: « از فردا من با دانش آموزی که پیشنهاد داده در رستوران همکارش شوم چطور صحبت کنم!؟ با بچه هایی که امشب در خانه هایشان از فقر معلمان خواهند گفت چکار کنم؟ » و .... ... اما واقعاً مسئله فقط یک اتفاق سر کلاس نیست. مسئله این است که وقتی یک معلم جوان، در برابر دانش‌آموزانش، به جای آنکه نماد یک شغل محترم و آینده‌ساز باشد، با این سؤال و مقایسه روبه‌رو می‌شود که «چرا معلم مانده‌ای؟ جای دیگری بیشتر درآمد داری»، باید نگران چیزی فراتر از حقوق و معیشت باشیم: باید نگران شأن، منزلت و انگیزه نسل جدید معلمان باشیم. این هنوز شاید یکی از نشانه‌های این بی‌اعتنایی باشد؛ اما اگر قرار باشد ادامه پیدا کند، هزینه‌اش فقط بر دوش معلم نخواهد بود. نسلی که امروز در کلاس نشسته، فردا همان نسلی است که باید کیفیت آموزش کشور را رقم بزند. آقایان مسئول، موضوع را فقط از دریچه یک عدد در فیش حقوقی نبینید. وقتی انگیزه معلم جوان فرسوده شود، چیزی بسیار باارزش‌تر از یک نیروی انسانی از دست می‌رود: اعتماد نسل آینده به حرفه‌ای که قرار است آینده‌ساز باشد. مسئولان ! کلاهتان را بالاتر گذارید !  واقعیت به اندازه ی کافی باید تا الان شما را خجالت زده کرده باشد! @simar50