بر اساس یک داستان واقعی...

پاسخ به سوالاتی در باب رنجی که می‌بریم! بابک خطی آیا حال ما خوب است؟! نه! حال ما خوب نیست، بعد از کشتار خونین دی ماه و از دست دفتن هزاران تن از شجاع‌ترین و بهترین فرزندان این سرزمین و در شرایطی که توسعه طلبی‌های یک گنگ بی‌رحم که نام حکومت برخود نهاده فضای سیاسی را به انسداد کامل و شرایط اقتصادی را به رکودی بی سابقه رسانده، مردم این مرز و بوم را خاکسترنشین کرده است، حال چه کسی می‌تواند خوب باشد. البته ما از این نقاط عطف خونین کم نداشته‌ایم. زن زندگی آزادی در ۱۴۰۱، آبان ۹۸،دی ماه ۹۶، خرداد ۸۸ ، تیر ۷۸، تابستان ۶۷؛ و همین طور این رشته در دهه سیاه شصت پیچ و تاب می‌خورد و جان فرزندان ایران را برای بقای یک حکومت فاسد تمامیت‌خواه از مردم و جامعه می‌گیرد. رشته‌ای از جنایات پیش رونده که پس از دو اتفاق بزرگ اولی جنبش زن زندگی آزادی و دومی بزرگترین سرکوب و کشتار خیابانی تاریخ در دی ماه ۱۴۰۴ و در بستر انقلاب شیر و خورشید رابطه حکومت با مردم به مرحله غیرقابل بازگشت رسانده و بین آنها دریایی از خون فاصله برقرار نموده است. آیا دولت آمریکا به مردم ایران خیانت کرده است؟! آیا مردم حق داشتند روی وعده کمک آمریکا حساب کنند؟ واقعیت این است که قسمت قابل توجهی از مردم ایران در جنگ اخیر به نابودی حکومت اسلامی امیدوار شدند. اما بیایید ببینیم که چگونه این پروسه شکل گرفت و برای بررسی دقیق این مساله ابتدا باید به این پرسش پاسخ دهیم که بر اساس عقل سرد آیا دولت آمریکا در عرف معمول دنیا مسوولیتی درمورد ما مردم ایران دارد؟ طبعا نه و این‌گونه نیست که هر ایرانی متوجه منطق این مساله نباشد. انتظار معقول و منطقی ما به عنوان مردم ایران نیز از ابتدای کار نه دخالت آمریکا یا ….بلکه همانی بود که در جامعه جهانی و قوانین آن تحت عنوان پروتکل R2P پیش‌بینی شده است و بر اساس آن جامعه جهانی تعهد داده است که در برابر چهار جنایت مشخص یعنی نسل‌کشی، جنایت علیه بشریت، جنایات جنگی و پاکسازی قومی در یک کشور وارد صحنه شود و به کمک مردم آن در برابر حکومت بیاید. بنابراین پس از رخ دادن مصادیق متواتر و چندگانه جنایت علیه بشریت در کشتار و اعتراضات خونین دی ماه نیز انتظار مردم ایران این بود جامعه جهانی با محور سازمان ملل متحد تحت پرتوکل R2P وارد صحنه شود و به داد آنها برسد. جامعه جهانی اما در حالی که حکومت با قطع ایتترنت عملا رابطه مردم ایران با دنیا را قطع کرده بود تا در سکوت خبری به جنایات خود ادامه دهد، چشم و گوش خود را تعمدا بست و ترجیح داد آنچه در ایران رخ می‌دهد را نادیده بگیرد. در مورد جنگ رخ داده بین ایران و آمریکا نیز اکثریت مردم می‌دانستند که در جنگی که دوطرفش آمریکا و جمهوری اسلامی باشد و دیده بودند که در شرایط پیشنهادی هیچکدام از دو طرف، از منافع مردم خبری نبود، انتظار معجزه نیست و حتی ممکن است به توافقی ختم شود که در آن مردم ایران بازنده نهایی آن باشند. این را می‌دانستیم و بارها آن را فریاد زدیم: ضرورت مداخله بین‌المللی در ایران بر پایه دکترین R2P بازتعریف مسیر جنگ ایران: از بن‌بست ژئوپلیتیک به چارچوب حقوقی بین‌المللی اما در شرایطی که مردم ایران با حکومت تبه‌کاری روبرو بودند که طی چند ساعت ده‌ها هزار معترض مسالمت آمیز را با گلوله جنگی و دستور مستقیم کشتار -و نه حتی سرکوب- به قتل رساند و دنیا در برابرش جز سکوت کاری نکرده و ککش نگزیده بود. در وضعیتی که مردم ایران عزادار، مبهوت و جدا افتاده از دنیا بودند و در حالی که هر چند گلویشان از فریاد گرفته بود هیچکس صدایشان را نمی‌شنید، چه چاره‌ی دیگری داشتند که به همین جنگی که هیچ نقشی در رخ دادن آن نداشتند، اما در آن ضحاک ایران و بزرگترین مقامات قاتل و خونریز حکومت را به خاک انداخته بود و حتی به پیام‌های فردی که به تناقض‌گویی شهره است و اعلام "کمک در راه است" او دلخوش کنتد. برای اکثریت مردم که همه راه‌های ممکن را برای اندکی تغییر در ذات هیولای حکومت اسلامی را آزمایش کرده بودند و در این مسیر به طفیلی‌های فرصت‌طلبی چون خاتمی، موسوی ، روحانی و ... هم روزی دل بسته بودند و از آنها ناامید شده بودند، چرا نباید به حرف‌های کسی مثل ترامپ دل خوش می‌کردند، در حالی‌که نیک می‌دانستند او در درجه اول به دنبال منافع آمریکا است و اساسا وظیفه‌ای در قبال آنها ندارد. بنابراین هر وقت به سراغ این امید و بررسی آن می‌رویم باید آن را کانتکست اتفاقات رخ داده و از ابتدای کار تا انتهایش ببینیم و فقط ابتدا و انتهای مساله را به هم ندوزیم. ادامه و متن کامل یادداشت: https://news.gooya.com/2026/06/post-110725.php