Gooshe

بخش بیشتری از اجرای #رقص مرتد، #مارتا_گراهام. مارتا گراهام، زبان و فرهنگ و تکنیک جدیدی در رقص به وجود آورد و دوران عجیبی را از دهه ۳۰ میلادی به بعد در رقص خلق کرد. او نخستین رقصندهای بود که در کاخ سفید و مرکزهای فرهنگی و سیاسی آن دوران برنامه اجرا کرد. همینطور تنها رقصنده ای بود که به دلیل دیدگاه‌های سیاسی و اجتماعی و هنری، آهنگسازان مطرح برایش به صورت اختصاصی آهنگسازی می‌کردند. @gooshe

مارتا گراهام (۱۹۹۱_۱۸۹۴) در اجرایی به نام «مرتد» (Heretic) سال ۱۹۳۱. #مارتا_گراهام، از پیشگامان رقص مدرن در آمریکا به آهنگ‌سازان مختلف برای ساخت موسیقی آثارش سفارش می‌داد. نامه‌های او به آهنگسازان نشان می‌دهد موسیقی تا چه اندازه برای فرایند خلاقانه او اهمیت داشت. ■ Martha Graham (1894_1991) @gooshe

#محسن_راستانی (۱۴۰۵_۱۳۳۷) عکاسی بود که به آدم‌ها و رابطه انسان‌ها علاقه داشت. بیشتر دوران عکاسی او صرف اشتیاقش برای یافتن رابطه آدم‌های معمولی در خانواده‌ شد. عکس‌های او در مجموعه «خانواده ایرانی» در ساده‌ترین شرایط و ترکیب‌بندی، تفاوت‌های فرهنگی، پوشش آدم‌ها، نوع رابطه خانوادگی و هویت اجتماعی و فردی را نشان می‌دهد؛ آثار هنری که به‌ سندهای معتبری برای مطالعه جامعه ایران تبدیل شد. او برای عکاسی از خانواده‌ها به هر نقطه از ایران سفر کرد، خانواده‌ها را پیدا کرد و در شکل و طبقه خودشان در برابر پس‌زمینه سفید قرار داد تا مستقیم به دوربین نگاه کنند؛ نه اتفاقی، نه آدم‌های مشهوری، نه جریان خاصی... اما همین سادگی، همین لباس‌ها، حالت بدن، فاصله افراد از یکدیگر و نحوه قرارگرفتنشان در قاب، به جزئیات مهمی درباره تفاوت‌های اجتماعی و فرهنگی در ایران تبدیل شد. @gooshe

کاراواجو زنده است بازیگران ایتالیایی در حال بازآفرینی نقاشی‌های میکل‌آنجلو کاراواجو؛ #نقاش شاخص سبک #باروک در ایتالیا در قرن شانزدهم میلادی. #کاراواجو شخصیتی عجیب و زندگی غریبی داشت. مردی خشن و بی‌صبر و مضطرب که بارها به زندان افتاد، از اتهام قتل تا دعواهای خشن و دوئل را تجربه کرد و زندگی ناآرام و در حال فرار و گریزی را پشت‌سر گذاشت اما در چیزی که صبوری می‌کرد و در آن آرامش داشت، نقاشی بود. آنچه از او در جهان ماند و نامدارش کرد، تکنیک عجیبش بود در نورپردازی ظریف و نوآورانه و سایه روشنی که به تنهایی حس نقاشی‌هایش را منتقل می‌کند؛ نور چیزی بود که کاراواجو در آن تخصص داشت. نور را در سیاه‌ترین پس‌زمینه‌ها می‌دید و در ظلمانی‌ترین شرایط زندگی همیشه کورسویی از نور را در گوشه و کنار نقاشی‌هایش حفظ می‌کرد. او استاد بازی با نور و تاریکی بود و حالا این بازیگران پس از قرن‌ها تلاش می‌کنند این بازی را روی صحنه زنده کنند... @gooshe ● Michelangelo Merisi da Caravaggi (1571_1610)

در ویدئویی نادر از پشت‌صحنه فیلم سوررئالیستی مخمل آبی (۱۹۸۶) ساخته #دیوید_لینچ، ایزابلا روسلینی در نقش دوروتی والنز، خواننده کاباره‌ای رنج‌دیده و عذاب‌کشیده، ترانه اصلی فیلم را اجرا می‌کند و آنجلو بادالامنتی او را با پیانو همراهی می‌کند. فیلم مخمل آبی باعث آشنایی دیوید لینچ با آهنگساز اهل بروکلین، #آنجلو_بادالامنتی شد و یکی از خلاقانه‌ترین همکاری‌ها بین سینما و موسیقی در دنیای سینمای هنری شکل گرفت. موضوع این بود که بادالامنتی به‌عنوان آهنگساز به گروه تولید فیلم نپیوست، بلکه مربی آواز #ایزابلا_روسلینی شد تا در این فیلم نقش خواننده را بازی کند، اما بعد با شناخت کارگردان و موضوع فیلم، آهنگسازی فیلم را پذیرفت. روسلینی به هیچ وجه نمی‌توانست آواز بخواند اما آنجلو بادالامنتی بعد از چند جلسه کار با او توانست از او خواننده‌ای خوش‌صدا و تعلیم‌دیده بسازد. ترانه‌ای که روسلینی می‌خواند، در سال ۱۹۶۳ با اجرای بابی وینتون به صدر جدول پرفروش‌ها رسید و پیش‌تر، در سال ۱۹۵۱، یکی از آثار موفقی بود که تونی بنت را به شهرت رساند. @gooshe Blue Velvet, David Lynch, 1986

یکی از بهترین اجراهای شاه لیرِ شکسپیر به کارگردانی ترور نان، سال ۲۰۰۸، لندن، با بازی یان مک‌کلن در نقش #شاه_لیر. ● The King Lear, television adaptation of William Shakespeare's tragic play, directed by Trevor Nunn. It stars Sir Ian McKellen as King Lear, Romola Garai as Cordelia, Frances Barber as Goneril, and Sylvester McCoy as the Fool, running roughly 150 to 181 minutes.The Royal Shakespeare Company، 2008 @gooshe #شکسپیر

بحران جامعه فرانسه؛ قاعده بازی زمانی که فیلم قاعده بازی در #فرانسه اکران شد و با انتقاد شدیدی روبه‌رو شد، #ژان_رنوار گفت، این فیلم را به این نیت ساخته تا تصویری از جامعه‌ای ثروتمند و پیچیده ارائه کند که روی آتشفشان می‌رقصد. ژان رنوار در آستانه جنگ جهانی دوم، فیلمی ساخته بود درباره رابطه‌های عاشقانه، مهمانی‌های اشرافی و شکار و وقت‌گذرانی‌های پوچ طبقه ثروتمند که با خدمتکاران فقیر و بیچاره‌شان در عمارتی بزرگ و باشکوه زندگی می‌کنند. آدم‌هایی که در روابطشان هم‌زمان صادق، خودخواه، آسیب‌پذیر و متناقض‌اند. او می‌خواست جامعه‌ #فرانسه آن روز را نشان دهد که آدم‌هایش می‌خواهند قواعد بازی را حفظ کنند، حتی وقتی این قاعده‌ها به فریب، بی‌مسئولیتی و فاجعه و بحران منتهی می‌شود. رنوار گفته بود: این توصیفی دقیق از بورژوازی زمانه من است و اینکه هر کسی در هر شرایطی دلایل خودش را دارد تا گناه‌کار یا بی‌گناه باشد و رفتار و اعمال و کردار خودش را توجیه کند. فیلم هنگام اکران با واکنش‌های منفی و خصمانه‌ای روبه‌رو شد، اما بعدها یکی از آثار محوری تاریخ سینما شد و فیلمسازان #موج_نوی_فرانسه مثل #فرانسوا_تروفو آن را ستودند؛ تروفو بارها از ژان رنوار با عنوان «پدر همه ما» یاد کرده و قاعده بازی را ستون فقرات سینمای واقع‌گرای پیش از جنگ و پیشگام مدرنیسم نامیده. فیلم: #قاعده_بازی، ژان رنوار، ۱۹۳۹ Movie: The Rules of the Game (La règle du jeu), Jean Renoir, 1939 @gooshe

«می‌گم دوساله همخونه ایم، یک عکس با هم نداریم. حالا که داری می‌ری، بیا همین‌جا با هم یه عکس بگیریم.»

🎬 روی علف‌های خشک، #نوری_بیلگه_جیلان، ۲۰۲۳ ● About Dry Grasses (Turkish: Kuru Otlar Üstüne) Nuri Bilge Ceylan, 2023 @gooshe

کارگر فقیر، خسته و از سرما درمانده، در دل شب یخ‌زده ایستاده و به داخل غذاخوری خیره شده است. زوجی بهره‌مند، با لباس‌هایی آراسته، آسوده و خوش در رستورانی گرم نشسته‌اند و از غذایی مفصل لذت می‌برند. هنگامی که در سال ۱۸۹۴، تأملات مردی گرسنه اثر امیلیو لانگونی در #ایتالیا به نمایش درآمد، بحث‌های اجتماعی شدیدی را برانگیخت. پلیس، نقاشی را توقیف کرد تا جنجال‌ها بخوابد و اتفاقا توقیف و سانسور، جایگاه آن را به‌عنوان یکی از نقطه‌های اوج هنر متعهد اجتماعیِ امیلیو لونگونی تثبیت کرد. @gooshe Painting: Reflections of a Hungry Man by Emilio Longoni,1894 @gooshe

به جزئیات توجه کنید

«توجه به جزئیات و چیزهای کوچک است که از شما نویسنده می‌سازد. توجه به چیزهای بزرگ و پیچیده کار کسانی مثل #دکارت (فیلسوف عقل‌گرای فرانسوی) است نه کار من. من نمی‌توانم به چیزهای بزرگ فکر کنم و درباره جزئیات بنویسم. ۷۴سال طول کشید تا فهمیدم باید حتی در رابطه افراد خانواده به جزئیات رفتار و کردارشان توجه کنم چون همیشه تصور می‌کنیم آنها را می‌شناسیم و این شناخت را در تمام رابطه پخش می‌کنیم و آخرش می‌بینیم همه‌چیز فراتر از انتظار و کلیشه‌ّای فکری ما بوده. برای همین من همیشه می‌گویم برای نویسنده شده به جزئیات توجه کنید. چیزهای کوچک را ببینید. دنبال رفتارهای غیرکلیشه‌ای آدم‌ها باشید. اینطوری همیشه غافلگیر می‌شوید.»

#آن_کارسون، شاعر، مترجم، جستارنویس، نویسنده، نمایشنامه‌نویس و پژوهشگر ادبیات و تئاتر به ویژه ادبیات یونان که امسال جایزه #نوبل ادبیات را به دست آورد و می‌گوید با سال‌های تقلا و تلاش فهمیده برای درک چیزهای پیچیده فقط باید چیزهای ساده و کوچک و جلوی چشمش را ببیند. ویدیو: هنر دیدن چیزهای کوچک، لوئیزیانا چنل، سال ۲۰۲۴، دانمارک، مصاحبه با آن کارسن دوسال پیش از بردن جایزه نوبل. Video: Louisiana Channel, Louisiana Museum of Modern Art, Denmark, 2024 @gooshe

آدم‌کش‌ها در میان ما هستند روزی رسیده که تصویرهای #داریوش_مهرجویی در مستند «سفر به سرزمین آرتور رمبو» به کمیاب‌ترین یادگارهایی از خودش در سرزمین خودش تبدیل شده؛ فیلمسازی که فقط برای ثانیه‌هایی مقابل دوربین خودش حضور دارد. هست و نیست. پیدا و ناپیدا. می‌آید و می‌رود و در ساختاری مدرن از شاعری می‌گوید که آدم شورش‌های منطقی بود. از #رمبو می‌گوید که در برابر وضع موجود جهان قیام کرده بود. مهرجویی نمی‌دانست در سال‌های آخر زندگی‌، پیش از کشته‌شدن، خودش هم بارها همین جمله #آرتور_رمبو را تکرار خواهد کرد:

«آدم‌کش‌ها در میان ما هستند...»

ویدیو: حضور مهرجویی در #مستند «سفر به سرزمین رمبو»، ساخته #داریوش_مهرجویی، سال ۱۹۸۳ سومین سال از قتل #داریوش_مهرجویی و همسرش وحیده محمدی‌فر گذشت و این تصویرها از معدود یادگارهایی حضور اوست... @gooshe

فیلم کامل #خواب_تلخ ساخته #محسن_امیریوسفی در سال ۱۳۸۲ که دوازده‌سال توقیف بود @gooshe

چرا «خواب تلخ» دوازده سال در توقیف بود؟ در جامعه‌ای که نظم زندگی و ستون‌های سیاست بر اساس مردن و تقدس مرگ بنا شده و زندگی و جوانی بر اساس انتظار مرگ و رفتن به دنیایی دیگر برنامه‌ریزی شده، شوخی تلخ با مرده‌شویی و مراسم مرگ هم خط قرمز نظام می‌شود. آنها وظیفه ما را سوگواری می‌دانند و به دنیایی دیگر دل بستن تا به موجودی نومید و بی‌احساس و سرد و بی‌اعتراض تبدیل شویم، گرفتار در سیاهی و بن‌بست زندگی که برایمان ساخته‌اند با سیاستی که چیزی جز میل به مرگ و مرگ‌اندیشی ندارد. برای همین است که دیدن زندگی اسفندیارِ پا به سن گذاشته، رئیس اقتدارگرای بدخلقِ گورستانی کوچک که آن را مرکز جهان می‌داند، از صبر و حوصله نظام حاکم خارج است. مردی که دیگران را کنترل می‌کند، تحکم می‌کند، دستور می‌دهد، تنبیه و جریمه می‌کند، رسم و سنت کفن و دفن را خودش تعیین می‌کند و تمام تلاشش این است که نشان دهد رئیس و صاحب اختیار زنده و مرده کیست و این «حاج‌آقا»ست که بدون انجام هیچ کاری، درآمد گورستان را به جیب می‌زند. اسفندیار، مرده‌شوی ریاکار گورستان، تنها زن مرده‌شوی را تحقیر می‌کند و از دستمزدش می‌زند و تنها جوان خندان و بانشاط گورستان را به سمت پژمردگی سوق می‌دهد. نه به گورکن رحم می‌کند و نه به مرده‌هایی که برای دفن به قبرستان کوچک سِدِه (خمینی‌شهرِ اصفهان، همایون شهر) برده می‌شوند. خودش را قدرت مطلقی می‌بیند که حتی قادر است انتقام همه مردگان و بازماندگان را از عزرائیل بگیرد و مرگ را هم فریب دهد و عزرائیل را دست به سر کند. نگاه او به مرگ، به مراسم، به مرده‌ها، به شستن و غسل و کفن‌کردن و سوگواری بازماندگان، بر اساس پول است و درآمد و دست‌کم گرفتن و بی‌اعتقادی به آنچه در این چهار دهه، نظام تحویل داده. گورستان با آن همه سلسله مراتب، مقررات و نقش‌های تقسیم‌شده که اسفندیار خودش را مدیر و رییس و فرمانده آن می‌داند، جامعه‌ای کوچک است که روزانه مرگ را به بازی، به شوخی و به تمسخر می‌گیرد و قدرت و امنیتش را از همین موقعیت شلوغی و آشوب و مرگ و مردن به دست می‌آورد. فیلم «خواب تلخ» ساخته محسن امیریوسفی، از جمله به خاطر همین مسائل، ۱۲سال توقیف شد. فیلمی که ۲۳سال پیش ساخته شد و بعد از بیش از یک دهه توقیف فقط اجازه اکران در گروه خاص و محدود و کوتاهی از سینماها را داشت. اسفندیار و و بقیه بازیگران این فیلم، مرده‌شوی و گورکن و مسئول گورستان با نام و شغل و زندگی و دغدغه‌های واقعی خود در این فیلم حضور دارند، واقعی‌اند و ملموس و ظاهرا مرگ و مردن هم برایشان هم‌معنای آن چیزی نیست که نظام تعریف و تعیین کرده. فیلم: #خواب_تلخ، #محسن_امیریوسفی، سال ۱۳۸۲ @gooshe

- کتاب، رمان، نمایشنامه یا داستان مورد علاقه شما چی هست؟ - من رمان‌ها و کتاب‌های روز رو نمی‌خونم. هر چی می‌خونم و ستایش می‌کنم، مربوط به چندهزار سال پیش هست.

از مصاحبه با #آن_کارسون، شاعر، نویسنده، جستارنویس و پژوهشگر ادبیات یونان پس از اعلام جایزه #نوبل ادبیات؛ نویسنده‌ای که همواره در پی شکل‌هایی از نوشتن در قالب‌‌های متنوع بوده که افراط هولناک احساسات را مهار می‌کند و به شور و اشتیاق، شکل و وزن می‌بخشد. آکادمی سوئد جایزه نوبل ادبیات را برای دومین بار در پنج‌سال گذشته به دومین زنی اهدا کرد که با نوشتن درباره اروتیسم و عشق و رابطه پرشور عاشقانه نوع نوشتن دیگری را در ادبیات دنبال می‌کند. اولی #آنی_ارنو، نویسنده فرانسوی در سال ۲۰۲۲ بود و امسال آن کارسون.

«چرا تراژدی (فاجعه) وجود دارد؟ چون تو سرشار از خشمی. چرا سرشار از خشمی؟ چون سرشار از اندوهی.»*

* درس‌هایی از سوگ: چهار نمایشنامه از #اوریپید، ترجمه و تالیف آن کارسن Grief Lessons: Four Plays by Euripides by Anne Carson @gooshe

فردا در بهار شكوفه‌هایی از شعر و شرافت بر درخت پيوند «ما» آزادی گل خواهد كرد #ابراهیم_منصفی (۱۳۷۶_۱۳۲۴) شاعر، نویسنده، نوازنده، خواننده @gooshe

آیا خوشحالید؟ از ویژگی‌های عجیب #ژان_روش، انسان‌شناس فرانسوی این بود که فیلمساز و فیلمنامه‌نویس هم بود، اهل هنر و ادبیات بود و شیفته کشف زندگی از دید هنری؛ فعالیت‌هایی که روش مطالعاتی او را در جهان، خاص و ویژه می‌کرد. فیلم #مستند وقایع تابستانی که او همراه با #ادگار_مورین ساخت، آغاز سینمای حقیقت‌جو و سبک وقایع‌نگاری در سینما بود؛ نگاه او به انسان، زندگی، جامعه، روزمرگی،مرگ و مطالعاتش در زمینه انسان‌شناسی و سفرها و کنکاش و تلاشش برای یافتن گوشه‌ هایی از حقیقت‌ در سبک سینمایی‌اش بسیار اثرگذار بود. به خاطر همین است که مستند «وقایع تابستانی» (۱۹۶۱) او را  یکی از بهترین مستندهای ساخته شده‌ درباره زندگی، شادی، روزمرگی و کار می‌دانند و در فهرست ۱۰۰۱ فیلمی قرار گرفته که باید قبل از مرگ دید. 🎬 Chronicle of a Summer (1961), Jean Rouch (1917—2004) and Edgar Morin (1921—2026) @gooshe بخشی از مستند: ببخشید، آیا شما خوشحالید؟

اپرا برای آزادی #بتهوون ۲۲۰ سال پیش، اپرایی نوشت درباره ایستادگی انسان در برابر قدرت سیاسی که به استبداد تبدیل شده. #فیدلیو (Fidelio, Op. 72) تنها اپرای کامل و نهایی‌شده‌ لودویگ فان بتهوون است؛ درواقع یکی از سیاسی‌ترین و اخلاقی‌ترین آثار او درباره‌ آزادی، ایستادگی، استبداد، زندانیان سیاسی، وفاداری، شجاعت و امکان رهایی انسان؛ فلورستان(Florestan)، مردی که علیه حاکم مستبد ایستاده، مدت‌هاست در سیاه‌چالی مخفی و ترسناک زندانی شده و همسرش، لئونوره (Leonore)، برای پیدا کردن و نجات او، در قالب و ظاهر مردی به نام فیدلیو در زندان به‌عنوان دستیار زندانبان، مشغول کار می‌شود. بتهوون بیش از ۲۰۰ سال پیش در اثر هنری خودش نشان داد که آزادی و حقیقت را نمی‌توان برای همیشه در تاریکی و زنجیر و بند زندانی کرد و این را با تصویری که چند سال بعد در سمفونی نهم ساخت به اوج رساند: گذر از رنج و تاریکی به سوی آزادی و شادی. ویدیو: یکی از بهترین اجراهای #اپرا فیدلیو، سال ۱۹۷۸، به رهبری #لئونارد_برنستاین - Ludwig van Beethoven's only opera, Fidelio, Op. 72, recording and live production conducted by Leonard Bernstein with the Vienna Philharmonic (Wiener Philharmoniker) and the Vienna State Opera Chorus (Wiener Staatsopernchor), 1978. @gooshe

جلال ستاری: باید کارهایی در ایران می‌کردم که به درد بقیه کشورها بخورد

- چه شد که اینجا ماندید در حالیکه در سوئیس و فرانسه موفقیت و موقعیت داشتید و به راحتی کار گیرتان می‌آمد و می‌توانستید انتخاب کنید که زندگی راحتی آن طرف داشته باشید؟ - جلال ستاری: دلم رضا نمی‌داد. دلم می‌خواست کارایی برای اینجا بکنم که به درد اونجایی ها بخوره و کارایی که اونجا می‌کردم باید به اینجا هم می‌خورد.‌ این بود که برگشتم ایران و دیگه نرفتم.

ویدیو: دقیقه ۲۴... گفت وگو با #جلال_ستاری، اسطوره‌شناس، مترجم، پژوهشگر و نویسنده @gooshe

#ایان_بری، #عکاس خبری بریتانیایی در سال ۱۹۶۰ از میان نیروهای پلیس عبور کرد تا اعتراضات شارپ‌ویل را در آفریقای جنوبی ثبت کند. خودش ساکن این کشور بود و مفهوم خشونت و تبعیض را درک کرده بود. هنگامی که کشتار بی‌رحمانه مردم آغاز شد، او با به خطر انداختن جانش، از مردمی که برای نجات خود می‌گریختند عکاسی کرد. این عکس‌ها به تغییر آفریقای جنوبی به شدت کمک کرد و شاهدی شد برای سندهای تاریخی در دادگاه. کشتار شارپ‌ویل در ۲۱ مارس ۱۹۶۰ رخ داد؛ زمانی که پلیس به سوی جمعیتی که در اعتراض به نظام آپارتاید و قوانین مربوط به «مجوزهای تردد» در مقابل ایستگاه پلیس در شهرک شارپ‌ویل جمع شده بودند. آن روز پلیس خشونت را به حد وحشتناکی رساند. هیچ مدرکی نمی‌توانست چنین کشتار ترسناکی را در تاریخ آفریقای جنوبی ثبت کند، جز عکس‌های ایان بری (۲۰۲۶_۱۹۳۴) که دنیا را تکان داد. او #عکاسی بود که به عنوان تنها شاهد دادگاه علیه این خشونت شهادت داد. Ian Berry (1934_ 2026) @gooshe

دستمزدهای خوانندگان رادیو، دهه ۱۳۴۰ زمانی که موسیقی و آواز و رادیو در این سرزمین معنا داشت: هفته گذشته مدیر کل جدید رادیو ایران، دستمزد خوانندگان رادیو را تصویب کرد، اما وقتی لیست حقوق به آنها ابلاغ شد، ایرج و گلپایگانی استعفانامه‌های خود را نوشتند. به اعتراض آنها رسیدگی شد و این دو خواننده رادیو استعفا را پس گرفتند. #دلکش: ۶۵۰۰ ریال برای اجرای چهار ترانه در ماه که دو ترانه جدید و دو ترانه از ترانه‌های قدیمی او خواهد بود. پوران: ۶۵۰۰ ریال، با همان ترتیب. الهه: ۶۵۰۰ ریال، با همان ترتیب. گلپایگانی: ۶۵۰۰ ریال، برای اجرای دو قطعه آواز در ماه. ایرج: ۶۵۰۰ ریال، برای اجرای دو قطعه آواز در ماه. #بنان: ۶۵۰۰ ریال، برای اجرای دو برنامه در ماه. #رامش، عارف، روانبخش و بهشته: برای اجرای هر ترانه جدید ۲۰۰۰ ریال. این چهار نفر در ماه فقط حق اجرای دو ترانه را دارند که دو برابر حقوق ماهانه‌شان، ۴۰۰۰ ریال، می‌شود. ویگن: برای اجرای هر ترانه ۳۰۰۰ ریال می‌گیرد و هرماه باید در رادیو اجرا کند که دو برابر حقوق ماهانه‌اش می‌شود، ۶۰۰۰ ریال. کورس سرهنگ‌زاده: ۲۵۰۰ ریال می‌گیرد و هرماه فقط یک ترانه در رادیو بدهد. @gooshe روزنامه اطلاعات