معکوس

بعد از No Way Home شاید یکی از چیزهایی که بیشتر از هرچیزی کنجکاوم می‌کرد این بود که بالاخره ببینیم پیتر پارکر وقتی همه‌چیز ازش گرفته شده، قراره چه شکلی باشه. Brand New Day حداقل اینجا تصمیم درست رو می‌گیره و برای اولین بار جدی‌تر از همیشه روی خود پیتر و هویت اسپایدرمن تمرکز می‌کنه. فیلم بیشتر از اینکه بخواد فقط یک ماجراجویی ابرقهرمانی دیگه باشه، تنهایی و مسئولیت ابرقهرمانمون رو می‌آره وسط. یکی از بهترین چیزهای فیلم برای من اینه که شخصیت‌های اطراف پیتر صرفاً برای جلو بردن داستان نیومدن؛ هرکدوم یه جورایی آینه‌ای از خود پیترن و بخشی از بحران هویتی و تنهایی اون رو نشون می‌دن. این باعث می‌شه خیلی از برخوردهای پیتر با آدم‌های اطرافش معنای بیشتری پیدا کنه و فیلم بتونه شخصیتش رو بهتر از خیلی از فیلم‌های قبلی اسپایدرمن باز کنه. اکشن‌ها هم وقتی بهترین حالتشون رو دارن که مستقیماً به شخصیت پیتر وصل می‌شن. فیلم فقط نمی‌خواد اسپایدرمن رو باحال نشون بده؛ خیلی جاها از بدن و قدرت‌هاش برای نشون دادن وضعیت روانی خودش استفاده می‌کنه و این چیزی بود که دوست داشتم و کارگردانی و جلوه‌های ویژه واقعا خوب بود. انگار همه‌چیز دراختیار نشون دادن اون تنهاییه. صرفا برای اینکه یه فیلم اکشن ساخته بشه نبود. ولی فیلم یه مشکل نسبتاً جدی برای من داشت. با اینکه واقعاً هویت قهرمانش رو جدی گرفته، هنوز اون‌قدر که باید روی شعور مخاطب حساب باز نمی‌کنه. انگار بعضی وقت‌ها می‌ترسه ما خودمون مفهوم اصلی رو بفهمیم و مجبور می‌شه همون چیزی رو که همین الان دیدیم، دوباره از طریق دیالوگ برامون توضیح بده. بعضی مفاهیم فیلم آنقدر تکرار می‌شن که حس می‌کردم دارم یک انیمیشن کودکانه می‌بینم که مدام می‌خواد یادآوری کنه «ببین، منظور این صحنه این بود!» درسته که شخصیت‌ها آینه‌ای برای پیترن و این توضیح دادن‌ها از دل خود شخصیت‌ها میاد، اما گاهی واقعاً اذیتم کرد. به نظرم فیلم اگر کمی بیشتر به سکوت، تصویر و رفتار شخصیت‌ها اعتماد می‌کرد، خیلی تأثیرگذارتر می‌شد. از طرف دیگه حضور بعضی شخصیت‌ها و مخصوصاً عناصر بزرگ‌تر دنیای مارول باعث می‌شه فیلم گاهی از اون فضای شخصی و نسبتاً تلخ خودش فاصله بگیره. جایی که فیلم فقط پیتره، تنهایی‌شه و شهری که دیگه هیچ‌کس توش اونو نمی‌شناسه، برای من خیلی جذاب‌تر از جاهاییه که دوباره یادمون می‌اندازه داریم یک فیلم بزرگ مارولی می‌بینیم. اگرچه فیلمنامه واقعا پتانسیل خوبی داره و منم که عاشق حضور پانیشر عزیزم✨ خیلی جمع و جور بخوام یه سری چیزا رو هم اضافه کنم: خوش‌ریتم شلوغ که باعث می‌شه گاهی وقت‌ها پیرنگ یه کم از دست بره اما خب منسجم و جذاب در نهایت Brand New Day برای من فیلمی نیست که همه‌چیزش رو درست انجام داده باشه، ولی حداقل می‌دونه اسپایدرمن فقط یک قهرمان با لباس قرمز و آبی نیست. درباره هویت انسانی ماست و خب می‌شه دوستش داشت. -استویی

#مارول #جدید Spiderman: Brand new day خلاصه داستان نیاز نداره ببینیم؟ شاید. 🏷️ ژانر: #ابرقهرمانی سال ساخت: 2026 🏆جوایز: - ⏱️ ریتم: خوب و تند 📦 حجمش: ۲ ساعت و ۳۰ دقیقه 🌙 بهترین موقع دیدنش: دلت سرگرمی بخواد

استقبال ضعیف بود

بدون خوبه

هر اهنگی دیدی اسمش runaway بود

ظرفیت دانشگاه ما نسبت به پارسال

خب چطور بود

کل زندگیم این توئه

انقدر دوستش دارم که اصلا…

اولین داستان با شخصیت اول دختر

ماهی دختری‌ست که یک نفر عاشق اوست و خودش نمی‌داند او را دوست دارد یا نه.

قسمتی از داستان: زیر لب با صدایی که تنها پنجره بشنود گفت «چرا؟ خب... براش جوابی ندارم راستش... و این خوبه... می‌دونی... این خوبه... جواب‌ها همه‌چیز رو کوچیک می‌کنن. انگار از تمام اطرافش جدا می‌شه و تبدیل می‌شه به یک چیز.» و ماهی فکر کرد وقتی اسم داشته باشند دیگر آن چیزی نیستند که او احساس می‌کند. روزی را به یاد آورد که از دیدن پسر سوزشی عمیق از بالای لب‌ها تا سیب گلو حس کرد اما از ابتدا تا انتهای آن قرار به او هیچ نگفت و تنها وقتی پسر داشت می‌رفت دید که ناخودآگاه دستش به گل همیشه‌بهار کنج پیاده‌رو خورد. وقتی که مطمئن شد پسر از او دور شده آن گل را چید و لای کتابش گذاشت و هیچ‌وقت دوباره سراغش نرفت.

خلاصه داستان: ماهی، دختری‌ست که یک نفر عاشقش شده و او نمی‌داند چه احساسی به آن فرد دارد.

یه چیزی نوشتم که واقعا دوستش دارم

هروقت اینجا کم پست شدم یعنی خبراییه.

رقص واقعا هنر اندرریتدیه